martes, 7 de outubro de 2014

Gracias por el ébola

David Torres
http://www.publico.es/

De los productores de “No subiremos más la luz” y del director de “No inyectaremos dinero público en los bancos”, llega ahora el éxito del año: “Todo está controlado”, el primer documental en tiempo real sobre el ébola en Europa. No fue nada fácil, hubo que fletar dos aviones a precio de oro para traer sendos moribundos de Ebolandia al centro de la capital de España, desoír las voces discordantes de los cenizos y montar un rocambolesco happening a base de chubasqueros y guantes de fregar, pero finalmente Mariano lo ha conseguido, el estreno que todo el mundo estaba esperando. “El ébola salta una nueva barrera” anunció en primera plana la BBC para dar la primicia de este nuevo récord mundial: la Marca España. Faltaba sólo una foto de Mariano sellándole el pasaporte al bicho.
Dice mi amigo Miguel Rubio Kallmeyer que como no han podido traernos Eurovegas, al final el PP nos ha traído el ébola: el caso era regalarnos una plaga. A un gobierno medieval no le corresponde menos que una epidemia. Sería injusto no señalar que la importación de este novedoso virus ha sido posible gracias a la colaboración inestimable de la Orden de San Juan de Dios, tan cristianos ellos, aunque el grueso del trabajo ha recaído en el ministerio de Sanidad, al frente del cual destaca una mujer predestinada al apocalipsis desde el apellido: Ana Mato. La cual dio anoche una rueda de prensa histórica, probablemente la primera ofrecida por una ministra florero, ya que, para lo que dijo, bien podían haber dejado hablar a una máquina de tabaco: “Su contagio, gracias”. Fue lo que se conoce como una rueda de prensa socrática: sólo sé que no sé nada. Y ni siquiera eso. La ministra podía haber explicado la infección por ébola del mismo modo que aquel alcalde de Lepe que se llevó a un enfermo terminal de sida a la plaza del pueblo, le rajó una mano, se rajó él la suya, mezcló ambas sangres y pidió calma ante los gritos de los vecinos: “Tranquilos, que ya me he puesto un condón”. Les puede parecer un chiste pero lean esta carta abierta de un enfermero de la UCI de La Paz y entenderán lo seria que es la coña.
Cuando le preguntaron si pensaba dimitir, Ana Mato dijo: “Pasapalabra”. Y en efecto, señaló al señor que tenía al lado. Uno de los mejores momentos de su monólogo fue cuando admitió que incluso ignora cómo se infectó la enfermera; quizá fue la Virgen, quizá la mala suerte, quizá un catarro mal curado, a lo mejor también pudo ocurrir que el contacto directo con el cadáver del misionero repatriado pudiera tener algo que ver en el asunto. Sí, lo mismo ha sido eso, creo recordar que, según numerosas denuncias, enviaron a un montón de gente sin experiencia y sin formación adecuada a tratar de tú a tú con el virus más chungo del que se tiene noticia. Habrá que investigar, aunque no estará de más recordar que a esta señora se le pasó por alto que un deportivo le estaba creciendo en el garage, como para notar un ganglio. En fin, que no se descarta que haya sido ETA.
Hay que repetirlo por si alguien todavía no se ha enterado, que la gente es dura de oído y no entiende los desvelos del gobierno: no ha sido nada fácil traer el ébola a Europa. En efecto, se trataba de vulnerar un montón de protocolos de seguridad en una emergencia de máximo nivel, pero para algo somos el país que inventó el botijo, la fregona y a Pepe Gotera y Otilio. La chapuza era tan compleja que hemos necesitado dos muertos para bordarla, un hospital desmantelado y privatizado a conciencia y la repetición de la jugada: un verdadero lujo teniendo en cuenta que los infectados nacionales no abundan y que además repatriarlos con el virus en pleno rejoneo cuesta un huevo y medio. Para los nos quejábamos de la ley del aborto ahora el PP nos lo ha ampliado hasta los cien años. El ébola -ya lo ha advertido Le Penn y más de un telepredicador estadounidense- puede ser la solución definitiva a la crisis, a la secesión de Cataluña e incluso al cambio climático, a poco que a Ana Mato le den la iniciativa y otro par de chubasqueros. Mira que ha estado años Aznar buscando las armas de destrucción masiva y tenía a Mariano ahí al lado.

SOS Sanidade Pública denuncia que a Xunta "desmantela o sistema sanitario galego"

 Marcos Pérez Pena
http://praza.gal/
"A Xunta de Galicia está desmantelando o sistema sanitario público galego". Así o denuncia SOS Sanidade Pública nun manifesto no que a plataforma critica a adopción de medidas "que deterioran a Sanidade Pública e favorecen os intereses das empresas privadas que se lucran a costa dos orzamentos públicos". No texto enumera moitas das medidas adoptadas polo Goberno galego en materia sanitaria nos últimos cinco anos, decisións que para a entidade supuxeron un debilitamento do sistema sanitario público, a súa "asfixia económica" e a súa "privatización", a través da externalización de servizos.
O manifesto chama a "reforzar a Alianza Social e Profesional que representa SOS Sanidade Pública" e a desenvolver mobilizacións a nivel local e galego "para frear esta estratexia de desmantelamento da sanidade pública". Neste senso anuncia tamén a elaboración dun plan de traballo de SOS Sanidade para identificar os problemas e necesidades máis importantes que afectan á Sanidade Pública Galega, establecer prioridades e propor un calendario de mobilizacións que leve á convocatoria dunha gran mobilización para poñerlle freo á privatización e recuperar os servizos sanitarios desmantelados e privatizados.
O texto chama a desenvolver mobilizacións a nivel local e galego "para frear esta estratexia de desmantelamento da sanidade pública"
O manifesto acompáñase dun completo informe no que a plataforma analiza a situación da sanidade pública galega, a través de distintos indicadores, dende o orzamento sanitario, o gasto en persoal do SERGAS, a evolución do número de traballadores e traballadoras do sistema sanitario ou o número de camas operativas. SOS Sanidade Pública sinala que o recorte do orzamento sanitario en Galicia entre 2009 e 2014 foi do 12,3%, unha perda total de 460 millóns de euros. Neste tempo, ademais, lembra que se eliminaron 2.094 postos de traballadores sanitarios e pecharon 275 camas hospitalarias. Así mesmo, subliñan que o 48,8% do orzamento sanitario foi parar ao sector privado.
200920102011201220132014
Orzamento sanitario3.767.1193.728.8143.547.3233.530.9273.419.3623.302.150
Gasto do SERGAS en persoal1.606.4051.664.5671.606.3851.604.7251.514.7261.509.369
Neste proceso, salienta a plataforma, foron cedidos a multinacionais e fondos de investimento importantes servizos de planificación e xestión estratéxica da Consellería de Sanidade e do Sergas, dende a historia clínica e a receita electrónica, até o sistema de citas, a loxística do sistema, o servizo de catering dos hospitais ou o mantemento dos equipos. De igual xeito, sinala SOS Sanidade Pública, a Xunta permite que sexan multinacionais privadas as que decidan os aparellos a adquirir polo sistema público. "Por un montante inicial de 88 millóns de euros mediante unha nova figura legal chamada “socio tecnolóxico” no que as mesmas empresas que fabrican os equipos (General Electric, Siemens e Philips) serán as que decidan que equipos comprar e en que hospitais, públicos ou privados, van instalarse", apunta.
Alerta igualmente da redución dos recursos de Atención Primaria, mentres medran os dos hospitais
Alerta igualmente da redución dos recursos de Atención Primaria, mentres medran os dos hospitais: "o orzamento en Atención Hospitalaria aumentou 5,3 millóns de euros e a súa participación no orzamento sanitario paso do 58,1% ao 61,4%; o de Atención Primaria reduciuse en 190,9 millóns de euros (se incluímos o gasto farmacéutico extrahospitalario), e en 33 millóns (sen a farmacia)". Neste retroceso do nivel primario, engade, "tamén inflúe a paralización do Plan de Mellora de Atención Primaria".
O texto critica o "desmantelamento das Áreas Sanitarias", un proceso "orientado a crear unha Área Única como un gran espazo físico e poboacional que abarque todo o territorio da CCAA coa finalidade de crear un mercado sanitario no que participará o sector privado", afirma SOS Sanidade Pública. O desmantelamento das Áreas están sendo utilizado, engade, "para recortar os Hospitais Comarcais de Barbanza, Monforte, Barco de Valdeorras, A Costa e Salnés".
As críticas fan fincapé finalmente na aprobación da Lei de Garantías de Prestacións Sanitarias
SOS Sanidade Pública denuncia tamén que neste tempo o goberno central "cambiou o modelo sanitario e recuperou a figura do asegurado", que "vincula o dereito á atención á cotización e non ao feito de ser cidadán, poñendo fin á universalidade do sistema", e introduciu "numerosos copagamentos que sobrecargan as deterioradas economías familiares". As críticas fan fincapé finalmente na aprobación da Lei de Garantías de Prestacións Sanitarias, que permite que os pacientes que superen certos límites de tempo (de 60 días de espera para intervencións cirúrxicas e 45 para consultas e probas diagnósticas) poidan acudir a un centro privado cos custes pagados con diñeiro público.



Redución do orzamento do Sergas (2009-14)


Se han seguido los protocolos de la OMS


"Quiero transmitir un mensaje de tranquilidad a todos los ciudadanos: contamos con profesionales sanitarios magníficamente formados para este tipo de situaciones y con la capacidad técnica y organizativa para hacerles frente" Ana Mato e Sanidade descoñecen cómo se contaxiou a traballadora infectada por ébola. Eu non sei cómo algúns chegan a ministros. E non será por ter traído a uns sacerdotes infectados co virus?? Se han seguido los protocolos de la OMS

A infectada de ébola acudiu con síntomas ás probas e deixárona irse de vacacións. Como unha traballadora que atendeu a un enfermo de ébola, que ten os primeiros síntomas o 30 de SETEMBRO, vaise de vacacións e non é ingresada ate seis días despois, a través do persoal de Urxencias de Madrid (SUMMA) (que non estaba preparado para atender estes casos), é trasládana a un hospital (o de Alcorcón), que tampouco é o de referencia para estas situacións? "No llegaba a 38,6 grados de fiebre" (??) Se han seguido los protocolos de la OMS

"Todos los protocolos se están cumpliendo a rajatabla" e dicíannos có risco era "nulo"… E sigo recortando en Sanidade porque me peta! E elimino a sanidade para estranxeiros… A imaxe que transmiten é que, evidentemente, fixéronse as cousas mal!! Canta xente estivo en contacto coa pobre TCAE (Auxiliar en enfermería) antes que se lle detectara hoxe o virus? Ía en metro ou en bús? Mercaba en supermercado? Tomaba café en cafetería? Ía de cañas? Se han seguido los protocolos de la OMS

Estamos estudiando... se está investigando... Se han seguido los protocolos de la OMS …ó final a culpa será da TCAE. O tempo… Un fallo humano exime de responsabilidades á Administración.

Pero, está Mato en condicións de dar tranquilidade respecto ó ébola? Ana Mato é a mesma dos globos e das "festascumple", confeti, bolsos de Louis Vuitton, os Jaguar e as vacacións… é esa, non? Vale, como non vai ver un virus…?

E, o de sempre, non se podía ter dado atención medico-sanitaria en África ós infectados e non traer o risco a casa… os doentes non son floreiros, non están para decorar hospitais ou presumir do tamaño de Unidades Especializadas de Tratamento…

Mariano é corto, Mato unha intrépida, o conselleiro de sanidade de Madrid debería ser cesado xa. Se afirman unha cousa e pasa a contraria, a vida desta traballadora, é responsabilidade dos tres. E se morre…?

Non chega dicir, eu pensaba, eu creía, dixéronme etc. Quen afirma que non hai riscos é un IRRESPONSABLE.

O do Prestige a guerra de Irak vai quedar pequeno. Isto non fai máis que encetar.

domingo, 5 de outubro de 2014

Desigualdade e saúde

Pablo Vaamonde
http://praza.gal/

Nun texto, xa clásico, do profesor Joan Benach este afirmaba rotundo que “son as clases sociais máis desfavorecidas as que morren antes, enferman máis, e teñen con maior frecuencia hábitos prexudiciais para a saúde e peor calidade de vida”.  As desigualdades en saúde son un dos mellores indicadores para valorar os logros sociais dun país. Este experto teno moi claro: a desigualdade prexudica seriamente a saúde. Nun artigo máis recente defende que “sen saúde non hai liberdade e sen liberdade non hai saúde”.

Este mesmo autor, xunto con Montse Vergara e Carles Muntaner, publicaron en 2008 un excelente traballo no que afirman que a desigualdade en saúde é a maior epidemia do século XXI, a principal “enfermidade” que afecta  ao noso planeta. A globalización capitalista “aumentou as desigualdades sociais e de saúde ata extremos xamais coñecidos na historia”. Neste tempo de inmoralidade e barbarie (onde domina a cobiza e idolátrase o diñeiro) a pobreza e as desigualdades son inmensas, escandalosas. É evidente que a pobreza afecta á nosa vida e a nosa saúde: “os pobres enferman en maior proporción e morren antes que os ricos”. En Uganda, 200 de cada 1.000 nenos nados nos fogares pobres morren antes de cumprir os cinco anos, mentres que nos países ricos só morren sete de cada 1.000. Pero tamén “as áreas máis pobres da cidade de Glasgow teñen unha esperanza de vida 28 anos menor que as zonas máis ricas da cidade”.
Hai máis bibliografía que avala a relación entre desigualdade e saúde. Os economistas e epidemiólogos británicos Richard Wilkinson e Kate Pickett demostraron no seu libro Desigualdade. Unha análise da (in)felicidade colectiva (2009) que existe unha clara relación entre a desigualdade en países de renda alta e a incidencia de problemas sociais e de saúde (diminución de esperanza de vida, aumento da mortalidade infantil, aumento de obesidade e da patoloxía cardiovascular, incremento de patoloxía mental e consumo drogas, aumento da violencia, maior porcentaxe de suicidios, etc). O libro Por que a austeridade mata, O custo humano das políticas de recorte (2013) de Stuckler e Basu, incide nos mesmos argumentos: a recesión global e o incremento da desigualdade afectan claramente ao benestar físico e mental dos cidadáns.
Existe unha clara relación entre a desigualdade en países de renda alta e a incidencia de problemas sociais e de saúde
As desigualdades sociais medraron de xeito espectacular, a ambos os dous lados do Atlántico Norte, nas últimas décadas, coa aplicación das políticas ultraliberais iniciadas polo tándem perverso Reagan-Thatcher, e que os seus actuais seguidores aplican con dilixencia en beneficio da casta dirixente e prexudicando á maioría social. Un informe da Fundación 1º de Maio revela que as políticas de recortes aplicadas neste país intensificaron a pobreza ata alcanzar o 27 % da poboación. E o máis terrible é que, neste contexto, ter emprego xa non é unha salvagarda ante as situacións de pobreza; de feito o 12 % da poboación ocupada vive en fogares por baixo do limiar da pobreza: existen cada vez máis os “traballadores pobres”.
Fronte ás condicións impostas polas elites económicas e políticas dominantes hai unha crecente conciencia da necesidade reducir a desigualdade social pois a actual situación, inxusta e cruel, pode provocar, a curto prazo, situacións de grave conflictividade social. As desigualdades en saúde tamén poden reducirse e existe suficiente evidencia para afirmar que “os sistemas sanitarios universais, con propiedade e xestión públicas, baseados na atención primaria e unha elevada calidade de prestacións, non só ofrecen mellores resultados de saúde senón que tamén son máis eficientes, equitativos e humanos” (Benach).  Pero aquí, desde o poder, están facendo as cousas ao revés: suprimen a cobertura sanitaria universal, anulan o nivel de atención primaria e entregan a mans privadas a xestión dos servizos e os centros sanitarios.

Son os potentes grupos empresariais privados os que presionan para transformar o SNS e crear novos espazos de negocio
A privatización e mercantilización da sanidade non se realizan pola procura do ben común: son os potentes grupos empresariais privados os que presionan para transformar o SNS e crear novos espazos de negocio. Os lobbies das aseguradoras, das empresas de tecnoloxía sanitaria e da industria farmacéutica actúan con persistencia para conseguir os seus obxectivos. E colocan á súa xente en postos de mando da sanidade pública para traballar no seu propio beneficio. Boi Ruiz, xefe da patronal catalá é o actual conselleiro de Sanidade. El teno claro: na súa opinión a saúde é un ben privado que depende de cada persoa e non do Estado e “non existe un dereito á saúde”. Esta é a ideoloxía que sustenta as decisións políticas que levan ao desmantelamento do sistema sanitario público. Non buscan a eficiencia nin a calidade: só perseguen o lucro, a costa da saúde dos cidadáns.

¿De dónde viene y qué hacer con la deuda?

Juan Torres López
Hay cuatro falsedades que se utilizan habitualmente para confundir a la población respecto a la deuda y para combatir a los movimientos y partidos progresistas.
La primera es que la deuda se origina porque la gente normal y corriente ha vivido por encima de sus posibilidades, lo que produce lógicamente un gran sentimiento de culpa y lleva a que la gente asuma que hay que pagarla sin rechistar.
La segunda es que la deuda pública se origina porque se realizan demasiados gastos sociales.
La tercera es que los gobiernos y los partidos de izquierda en general son los partidarios de aumentar siempre la deuda porque no ven peligro alguno en ello,.
La cuarta es la acusación de que los partidos o movimientos progresistas o de izquierda no pagan la deuda y provocan así problemas económicos mucho mayores.
Veámosla una por una Las familias no son responsables de la deuda
En 2008, las familias españolas solo eran responsables del 20% de la deuda total española (pública y privada). Además, y según el Banco de España, la mitad de las familias españolas no estaba endeudada en aquel año. En el caso del 40% de las familias más pobres de España, las tres cuartas partes de su deuda era la relativa a la vivienda, y si esta era alta no era por su gusto sino por el precio establecido por los bancos que le prestaban.
Por el contrario, el 57% del total de la deuda española lo originaron los bancos y las grandes empresas. En todo caso, pues, fueron estos quienes vivieron por encima de sus posibilidades y no la gente normal y corriente a quien se le ha pasado la factura.

La deuda no está originada por los gastos excesivos en bienestar
En 2008, la deuda pública solo representaba el 19% de la deuda total española Además, es evidente que la deuda pública no ha crecido en mayor medida cuando se ha ido consolidando el Estado de Bienestar en España sino precisamente cuando éste se ha debilitado como consecuencia de las crisis, tal y como viene sucediendo desde 2007. En ese año, España tenía uno de los porcentajes más bajos de deuda de toda la Unión Europea (36,3% del PIB, frente al 65,2% de Alemania, o el 64,2% de Francia o el 103,3% de Italia).
Por el contrario, la deuda se ha incrementado vertiginosamente cuando la crisis, la falta de actividad y las reformas fiscales favorables a los grupos de renta más alta y a las grandes empresas y bancos ha producido una gran caída en los ingresos públicos. A lo que hay que añadir la gran cantidad de dinero destinado a ayudar a la banca.
Y de una forma muy particular, la deuda se incrementa extraordinariamente desde que se estableció que los bancos centrales no pueden financiar a los gobiernos.
Desde entonces, los gastos extraordinarios o la caída en los ingresos que provocan a los gobiernos las crisis financieras o las circunstancias extraordinarias deben ser financiados por la banca privada a tipos de interés de mercado o incluso más altos por culpa de los especuladores.
Los datos son claros: si se quitan los gastos financieros dedicados al pago de intereses, la inmensa mayoría de los países que forman parte del euro (entre ellos España) registran superávit presupuestarios, salvo en algunos años excepcionales. O dicho de otro modo, si los gobiernos hubieran sido financiados por los bancos centrales a los mismos tipos con que tan generosamente financian ahora a los bancos privados, la deuda pública de los países sería mínima, casi insignificante.

Y aquí aprovecho para señalar otra mentira complementaria de los economistas liberales cuando dicen que, si eso fuese así, es decir, si los bancos centrales financiasen a los gobiernos, se produciría una inflación muy peligrosa.
Es otra falsedad porque para que esa financiación provocase inflación deben darse necesariamente tres condiciones: que el dinero de los bancos centrales llegue a la economía (por eso el que ahora dan a los bancos no produce subida de precios), que cuando llegue a la economía se dedique al consumo (y no, como ocurre ahora en mayor medida, a  reducir la deuda) y, además, que no aumente paralelamente la producción de bienes y servicios. Por tanto, si al mismo tiempo que los bancos centrales financian a los gobiernos aumenta de modo proporcional la producción de bienes y servicios (que es lo que se busca) no hay peligro alguno de inflación. Y la deuda pública apenas si existiría salvo que, lógicamente, otras circunstancias estén provocando crisis y ayudas extraordinarias a los grupos privilegiados constantemente.
Quien incrementa la deuda son los bancos y los gobiernos de derechas
También es falso que sean los gobiernos de izquierdas quienes crean más deuda.
No hay que olvidar nunca que crear deuda y aumentarla constantemente es el negocio de la banca. Por tanto son los banqueros quienes más que nadie están interesados en que aumente y quienes hacen todo lo posible para que los gobiernos tomen medidas que la provoquen (disminuyendo los ingresos de la gente o las empresas que no cuentan con financiación propia, promoviendo la venta de viviendas en lugar del alquiler, o simplemente corrompiendo a los gobiernos y políticos).
La historia muestra claramente que las etapas de mayor deuda están unidas a fases en las que los bancos han estado más desregulados y han tenido más libertad para hacer negocios y también que han sido con los gobiernos de derechas (Reagan, Bush, las dictaduras militares… o ahora Rajoy en España) con quienes se han alcanzado los niveles más altos de déficits o deuda de todos los tiempos en sus respectivos países.
Por el contrario, los gobiernos de izquierdas o progresistas, casi siempre y salvo alguna excepción, se han tenido que tragar esa deuda previamente acumulada: o han tenido que hacer mil equilibrios para pagarla (como la Venezuela bolivariana, por cierto) o, a pesar de hacer quitas o reestructuraciones que han beneficiado también a los acreedores, han tenido que asumir una gran parte de ella (como recientemente en Ecuador).

La deuda es impagable, no es que no se quiera pagar
Por último, es falso también que los movimientos o partidos progresistas, como Izquierda Unida o Podemos, digan caprichosamente que no pagarían la deuda si gobernasen. ¡Ojalá pudiera ser así y que la deuda desapareciera sin más de un día para otro!
Al respecto, a mí me parece que hay que ir por partes.
En primer lugar, los economistas más sensatos, sean del color que sean y hasta los que trabajan en organismos como el FMI, saben e incluso reconocen públicamente que la deuda que se ha acumulado en el mundo, en Europa o incluso (aunque en menor medida) en España es materialmente impagable (de hecho, si se quisiera pagar en este momento, no habría medios de pago suficientes para ello de tanto como ha crecido. Es imposible, por ejemplo, que una buena parte de las empresas españolas, como ha reconocido el FMI, genere en el futuro beneficios suficientes para poder acabar con su deuda.
Por tanto, la cuestión no radica en decir si se quiere pagar o no, sino en ser inteligentes y poner sobre la mesa soluciones que no sigan paralizando la actividad productiva, hundiendo a las economías y ¡generando más deuda! No tiene sentido empeñarse en hacer frente a un imposible en algo que no conviene a nadie salvo, claro está, a la banca que en 2013 se metió en el bolsillo solo en la Unión Europea y en concepto de intereses, 365.017 millones de euros en 2013 y 6,2 billones de euros desde 1995. Lo que hay que hacer es plantear es cómo salir del bucle infernal en el que estamos, por ejemplo, reestructurando un determinado porcentaje de la deuda para convertirla en perpetua a 100 años. Y, por supuesto, recurriendo a otras fuentes de financiación menos onerosas que las de la banca privada.
Otra cosa es, por otro lado, que una parte importante de la deuda fuese literalmente ilegítima u odiosa, es decir, el resultado de decisiones tomadas materialmente en contra de las decisiones o deseos de la ciudadanía. En cuyo caso, los pueblos tienen el derecho, después de que eso se demuestre con toda claridad, a repudiarla. Estados Unidos, sin ir más lejos, quizá sea el país que en mayor número de ocasiones o ha promovido o ha amparado o ha establecido el ejercicio de este derecho.
Si mañana nos viene un banco y nos reclama 10.000 euros no le decimos de entrada que no le vamos a pagar. Simplemente nos citamos inmediatamente y comprobamos el origen de esa deuda. Si es correcto y legítimo, no nos quedará más remedio que pagarlo, aunque su origen no nos complazca en absoluto.
Desgraciadamente, los gobiernos españoles de los últimos años han dilapidado recursos de todos los españoles. Una clase política corrupta ha tirado el dinero público para enriquecerse (aunque ni siquiera así se puede decir que esa sea la causa de nuestra deuda total), los bancos han pedido prestado cientos de miles de millones para hacer negocio financiando la especulación inmobiliaria que ahora no pueden devolver y se han hecho reformas encaminadas a permitir que los más ricos apenas paguen o que han destrozado nuestra capacidad de generar ingresos. Todo eso ha provocado una deuda gigantesca, aumentada por la manipulación en los mercados y por la existencia de instituciones europeas que se dedican a salvaguardar los intereses de unos países y de unos grupos sociales y financieros frente a los demás.
Ante ello no sirve hacerse ilusiones ni ser ingenuos. La traición de los partidos hasta ahora gobernantes la pagaremos cara y lo que cabe hacer no es creer que todo es fácil y que se le puede dar la vuelta a la situación en 24 horas. Hará falta mucha mano izquierda, mucha transparencia y democracia para que la gente sepa lo que ha pasado, mucha inteligencia para garantizar la estabilidad y que la situación no se vuelva peor de lo que hoy está, y fomentar un sentido muy amplio y generoso del patriotismo para reunir a una inmensa mayoría social que incorpore a la regeneración de España al mayor número posible de compatriotas. Y aún así, nos queda mucho sufrimiento por delante porque la estafa y el robo al pueblo han sido gigantescos.

mércores, 1 de outubro de 2014

España me agota, me rindo

Antón Losada
http://www.eldiario.es/

Todo es meter miedo, asustar, manipular y engañar para que la gente vote lo que le conviene a quienes tienen mucho que perder si el poder o la riqueza se reparten un poco
Ustedes no sé, pero servidor no puede más. España me agota. He intentado seguir su ritmo, se lo juro. He tratado de no desfallecer, repetir día tras día los mismos argumentos a ver si alguien los escucha y seguir con paciencia miles de polémicas sobre asuntos banales como si fueran importantes, mientras las cuestiones realmente relevantes quedan sepultadas bajo el ruido y la furia. Es inútil. No se puede hacer nada.

Estoy agotado de vivir en un país donde el hecho de que la gente quiera votar se convierte en un problema dramático y la ley es utilizada para prohibir y proscribir derechos, no para garantizarlos. Igual que la policía es utilizada para escoltar a los que mandan y no para proteger a los ciudadanos de ellos. No puedo con esta discusión absurda entre legitimidad y legalidad repetida una y otra vez como si todos fuéramos Thomas Hobbes o Hans Kelsen.
Estoy agotado de vivir en un país donde ya no se habla de la crisis porque el Gobierno ha decidido darla por terminada. Si después de las elecciones descubrimos que no había acabado y sigue habiendo paro, pobreza, desigualdad y los más débiles continuan pagando las facturas de los más poderosos, será por culpa de Europa.
Cáritas ha dado las ultimas cifras, apenas escuchadas entre tanto alboroto. Más de dos millones y medio de personas atendidas en 2013, un 30% más que el año anterior. Apenas 73 millones de euros recibidos desde unas administraciones que cierran servicios sociales, recorta programas y desvían a la gente a Caritas. Es la aportación más baja de los últimos cinco años. Ni derechos, ni caridad. En España se sufre y punto.
Estoy agotado de vivir en un país donde se habla de política y de partidos políticos como Podemos igual que si hubiéramos vuelto a la Guerra Fría o a los días de la muerte de Franco. Todo es meter miedo, asustar, manipular y engañar para que la gente vote lo que le conviene a quienes tienen mucho que perder si el poder o la riqueza se reparten un poco.

Me recuerda a cuando de niño, en A Mariña de Lugo, durante las primeras elecciones democráticas, las fuerza vivas iban por las cocinas de las casas avisando a la gente que si ganaba la izquierda les iban a quitar las vacas y el tractor. Alguno incluso se subió al monte con las suyas hasta que se supo quién había ganado. No puedo creerme que malgaste la mitad de mi tiempo escuchando y rebatiendo las mismas patrañas de hace cuarenta años.
Vivir en un país así de gris no merece ni la pena, ni el esfuerzo. Parece mentira que lo hayamos olvidado.

El ajedrez catalán y el mate simultáneo

Juan Carlos Escudier
http://www.publico.es/
Los apasionados de la crisis catalana no deberían perderse un pequeño cuento de Woody Allen titulado Para acabar con el ajedrez en el que dos jugadores, Gossage y Vardebedian, juegan una tronchante partida por correspondencia. El supuesto extravío de una carta del primero desencadena un vehemente cruce de notas en la que varias piezas resucitan tras haber sido presuntamente liquidadas. El relato concluye con dos misivas encabezadas de la siguiente forma:
-Gossage: Alfil cinco reina. Jaque mate… (firmado Vardebedian)
-Vardebedian: Torre ocho caballo. Jaque mate… (firmado Gossage).
Lejos de acabar con su relación epistolar, el mate simultáneo da pie a los jugadores a retarse al scrabble, el juego de construir palabras, haciendo bueno aquello de que cuanto más dura una disputa más lejos se está del final.
En la partida catalana que libran Mas y Rajoy se han venido intuyendo sistemáticamente los movimientos de cada uno, desde el enroque largo de Moncloa hasta el jaque de la convocatoria del 9-N, pasando por el recurso al Constitucional con el que Rajoy cubre la posición y obliga a Mas a optar entre defender el flanco de la legalidad española o lanzar un ataque a la bayoneta ayudado de sus peones y mandarlo todo a paseo.
Técnicamente, la situación de Mas es complicada. No puede renunciar a la consulta sin sacrificarse a sí mismo como pieza ni tampoco saltarse las reglas y empezar a mover en diagonal sus torres, so pena de desacreditar internacionalmente una movilización pacífica y democrática, posiblemente mayoritaria, que hasta la fecha se ha desarrollado por cauces completamente legales.
Sus opciones se reducen a apurar los tiempos, proponer algún gambito y, en último extremo, dar un manotazo al tablero y convocar unas elecciones para que los catalanes voten como se les ha prometido y en el que los partidos proconsulta propongan en el frontispicio de sus programas la autodeterminación de manera inequívoca. A Mas le gustaría encabezar una candidatura conjunta, un deseo imposible de supervivencia porque ERC –no tengan dudas- se presentará con sus siglas para ganar los comicios y pilotar un proceso que parece encaminarse hacia una declaración unilateral de independencia. Los republicanos han hecho de peones y están a una casilla de coronar y ser los reyes del mambo, aunque suene a contradicción in terminis.
Será el final de CiU porque la primera declaración de independencia que experimentará será la de Unió. Y habrá que ver que le depara el futuro al tradicional primer partido del arco catalán cuando quede relegado a un papel testimonial por la hegemonía de ERC y la irrupción de nuevas fuerzas en el Parlament.
Rajoy, que ha venido jugando con negras, está convencido de que su defensa siciliana ha sido utílisima, sobre todo porque su arúspice Arriola le tiene dicho que cuanto más inflexible se muestre con las aspiraciones de Cataluña más votos cosechará en el resto del Estado.
El del PP viene confundiendo el ajedrez con el mus, y de ahí que en los últimos años haya preferido pasar a mover ficha. Descuenta el fallo favorable del Tribunal Constitucional, y ya se ve victorioso en una contienda que no puede tener ganadores, ya que pasar el rodillo de la ley sobre la aspiración legítima de un pueblo a expresarse libremente tarde o temprano conduce al desastre. El mate simultáneo es posible. Que Leontxo García vaya tomando nota.