domingo, 29 de abril de 2018

GaliciaLe ábrese aos contidos audiovisuais

Redacción
https://codigocero.com/
A plataforma de préstamo de libros e revistas en formato electrónico GaliciaLe incorpora agora un catálogo audiovisual á súa oferta cunha proposta de 77 filmes, entre os que se poden atopar documentais, películas de animación e longametraxes de ficción. Comeza, deste xeito, unha nova etapa deste servizo bibliotecario da Consellería de Cultura e Educación, en colaboración coa AMTEGA, que tamén conta co apoio do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte a través do catálogo eBiblio.
Desde que o programa GaliciaLe se puxo en marcha, en outrubro de 2014, o número de usuarios incrementouse cada ano ata os 3.236 cos que pechou 2017. O número de préstamos para ese mesmo ano foi de 16.937. Actualmente, o número de títulos da plataforma é de 1.768, dos que 1.609 son libros electrónicos, 77 corresponden a filmes, 31 son revistas, 50 son audiolibros e hai tamén un libro interactivo.

O catálogo audiovisual

Entre as películas que pasan a estar dispoñibles na plataforma GaliciaLe atópase un amplo abano de posibilidades, desde De profundis a Sicixia ou A Esmorga, pasando por Mimosas, Todos vós sodes capitáns, Un bosque de música, A cicatriz branca, O club da calceta ou De bares, ata obras como Celso Emilio Ferreiro. O poeta da vida ou Aquel neno chamado Xosé Neira Vilas.
A nova andaina de GaliciaLe foi presentada esta mañá en rolda de prensa pola directora da AMTEGA, Mar Pereira, e polo secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, coincidindo co Día do Libro. No acto, que tivo lugar na Cidade da Cultura de Galicia, a directora da AMTEGA sinalou que «hai catro anos falabamos de GaliciaLe como unha peza máis da estratexia da Memoria Dixital de Galicia para universalizar o acceso á nosa cultura na rede e naquel momento avanzabamos un novo sistema de xestión de bibliotecas». Mar Pereira destacou que hoxe «ese sistema é unha realidade á que se están sumando as bibliotecas públicas municipais e axencias de lectura e que permite que os usuarios accedan cun carné único a todos os servizos das bibliotecas públicas integradas e á plataforma GaliciaLe».
Mentres, Anxo Lorenzo afirmou que «GaliciaLe pretende facer accesible a cultura en calquera momento e lugar e complementar, deste xeito, a oferta de obras en formato físico das bibliotecas públicas galegas». Para o secretario xeral, os datos presentados «confirman que este é un servizo que se está a consolidar entre os usuarios das bibliotecas, tanto polo número de préstamos como polo de persoas que fan uso del». Finalmente, sinalou que GaliciaLe é «un proxecto vivo, que vai adaptándose ás necesidades do público, ao incorporar aos libros electrónicos outros formatos como as películas e as revistas».
Na rolda de prensa tamén interviron a xerente da Asociación Galega de Produtoras Independentes, Uxía Caride; e o vogal da Asociación Galega de Editoras Xulio Amigo. Tamén asistiron á rolda de prensa a subdirectora xeral de Bibliotecas, Cristina Rubal; e a directora da Área de Modernización das Administracións Públicas, María José García Sexto.

Preto dun cento de títulos de libros electrónicos en galego

Nos últimos seis meses tamén se incorporaron á colección de GaliciaLe un total de 95 títulos de libros electrónicos en galego, como Rosa tántrica, de Luz Pozo Garza; A burra Ramona, de Paula Carballeira; Fantasmas de luz, de Agustín Fernández Paz; As cousas que non queremos oír, de María Reimóndez; Illa soidade, de An Alfaya; Denébola a Roxa, de Héctor Cajaraville; ou Fume, de Antón Fortes.
A Consellería de Cultura e Educación adquiriulles as obras do catálogo galego a nove editoriais galegas (Alvarellos Editora, Baía Edicións, Ediciones del Viento, Edicións Xerais, Editorial Galaxia, Hércules de Ediciones, Laiovento, Netbiblo e OQO editora), que se completan con obras cedidas mediante convenio polo Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela. Nas vindeiras semanas a oferta completarase con outros 44 títulos de títulos electrónicos e tamén revistas en galego.
A estas editoriais engádense agora, coa incorporación do catálogo audiovisual, 24 produtoras galegas: Abano, Agallas, Arraianos, Adivina Producciones, Amanita, Alicia Veira Ramos, Ces Media, Cinebinario, Ficción Producciones, Film Arante, Frida Films, Madeleine Producciones, Marcos Nine Búa, Matriuska, Miolos Filmes, Nós Produtora Galega, Noveolas Producciones, Numax, Pórtico, Portocabo, Vaca Films, Vía Láctea, Xamalú Filmes e mais Zeitun Films.

Vídeo promocional de GaliciaLe no que participan a actriz María Mera, o catedrático de Física Jorge Mira, o escritor e editor Francisco Castro, o booktouber Sebas García Mouret e a cantante de Mamá Cabra, Gloria Roel.

venres, 27 de abril de 2018

Jueces en manada


Los tres jueces que integran el tribunal que ha juzgado a 'La Manada'.

David Torres
http://www.publico.es/

Derecho es la carrera más torcida que existe. También la más retorcida. Después de leer con suma atención, varias veces, la sentencia íntegra contra la Manada, he sacado dos conclusiones impepinables. La primera, que no tengo la menor idea de Derecho Penal español; la segunda, que el Derecho Penal español no tiene nada que ver con el sentido común. La descripción de los hechos, según la sentencia, acredita sin ningún género de dudas que “la denunciante” fue obligada entrar en un portal por cinco maromos, donde “se sintió impresionada y sin capacidad de reacción” (como crítico literario en mis ratos libres debo señalar que me impresiona mucho el verbo elegido aquí: “impresionar” da la impresión de que la chica los estuviera admirando). A continuación, la desnudaron a tirones, la manosearon y la penetraron por diversos orificios, sin preservativo, mientras ella mantenía los ojos cerrados “en actitud de sometimiento y pasividad” y uno de los chavalotes grababa el asunto para la posteridad. Después se marcharon uno a uno, no sin antes robarle el móvil.
Lo que sigue, en numerosos folios de prosa intrincada y gongorina, resulta tan incomprensible como la valoración final de que, con semejante descripción, los jueces no apreciaran ni violencia ni intimidación. Es otro de los misterios gozosos del Código Penal español, el hecho de que exista violencia en vestir una camiseta amarilla o tuitear una gilipollez pero no en arrinconar entre cinco verracos a una muchacha y penetrarla a coro. Lo de que tampoco advirtieran señal alguna de intimidación ya escapa por completo a mi capacidad de raciocinio. Leyendo la sentencia, suerte ha tenido la muchacha de que no la condenen por violación a ella. Y más suerte todavía de que no le hayan aplicado la ley antiterrorista, teniendo en cuenta que entre los acusados hay un guardia civil y un militar.
En términos estrictamente literarios, la sentencia podría definirse con las mismas palabras con las que Oscar Wilde respondió al juez que lo había condenado y qué le preguntó qué le parecía la suya: “Que está mal escrita”. La redacción es un fracaso estético y epistemológico de la primera línea a la última, un escrito torpe, deslavazado, incongruente y pedorro que, a fuerza de intentar desmenuzar los hechos a cámara lenta, lo único que consigue es difuminar el horror de los actos, su bestialidad, su carnalidad, sus consecuencias. Recuerda aquellas novelas ilegibles del Nouveau roman donde, para contar cómo un personaje entraba por una puerta, el narrador necesitaba trece páginas. Alain Robbe-Grillet, el buque insignia del movimiento, sobrevivió una vez a un aterrizaje forzoso y, cuando le entrevistaron, describió la angustia y las emociones del accidente como lo hubiera hecho cualquier escritor clásico. Un periodista le preguntó entonces por qué no había empleado la técnica dilatoria y aséptica del Nouveau roman, demorándose en los detalles de la tapicería y los arañazos de las ventanillas. La respuesta era fácil: porque le iba la vida en ello.
En términos estrictamente éticos, la sentencia ha resultado ejemplar: ejemplar para los violadores, que no tienen más que seguir el ejemplo. Más le vale a la próxima mujer que se atreva a salir sola por ahí llevar un buen revólver. Quienes dicen que no existe tal cosa como la cultura patriarcal, ahí la tienen sentada, con toga y todo, pidiendo la absolución para los acusados. ¿Para qué está una mujer en el mundo sino para que los hombres disfruten?
Ninguno de los tres jueces fue capaz de ver una violación, ni de creer a una mujer cuando hay sexo por en medio. Era una golfa, una guarra, ella se lo había buscado. Y si le hubieran quitado el bolso en lugar de la ropa y la dignidad, probablemente habrían argumentado que era una chica muy generosa. Además la muchacha, rodeada por una horda de machos en celo, no se defendió, no gritó, no se atrevió a abrir la boca más que para acoger el miembro que le presentaban al tiempo que por detrás le presentaban otro. “Lo que me sugieren sus gestos, expresiones y sonidos que emite es excitación sexual” dijo el juez Ricardo González en referencia a la denunciante después de ver el video de la Manada en acción. Lo que me sugieren a mí estas palabras sobre el deterioro del sistema judicial en España me lo voy a callar. Por el asco y el miedo.
Resultado de imaxes para Justicia mujeres

Europa prohíbe totalmente el uso de insecticidas dañinos para las abejas

Los gobiernos de la Unión Europea acuerdan que los pesticidas a base de nicotina no puedan aplicarse en seis meses

El febrero pasado, la Agencia de Seguridad Alimentaria constató que estos productos, que han sido los mas utilizados en la agricultura, producen graves daños a las poblaciones de abejas

Raúl Rejón 
https://www.eldiario.es/

La Unión Europea ha acordado este viernes prohibir totalmente el uso de insecticidas a base de nicotina por el daño constatado que causan a las abejas tanto domésticas como silvestres.
Los pesticidas neonicotinoides son los más extensamente utilizados en la agricultura y su utilización en Europa ya estaba sujeta a diversas restricciones. Ahora, los estados de la UE han acordado que, en seis meses, estos productos no puedan aplicarse en los cultivos al aire libre: son una causa del declive en las poblaciones de abejas, un vector crucial en el proceso de polinización de las plantas.
El camino para sacar estos compuestos de los ecosistemas ha sido largo. La medida afecta a tres insecticidas comercializados por los gigantes de agroquímicos: Bayer y Sygenta. Ambas empresas financiaron un estudio sobre la influencia de sus productos en las abejas aparecido en junio de 2017 en el que se explicaba que estos insecticidas provocaban que la colmenas aguantaran peor el invierno y nacieran menos reinas. Ante los resultados, dijeron que eran "poco concluyentes". Unos meses después llegó una mayor corroboración científica por parte de la Agencia de Seguridad Alimentaria (EFSA).
El desplome de las poblaciones de abejas y otros insectos polinizadores había hecho que los insecticidas neonicotinoides no pudieran utilizarse en plantas que florecen para atraer a estos animales. El informe de la EFSA  aportaba más evidencias  sobre los perjuicios de estos compuestos: la búsqueda de alimentos obligaba a las abejas a someterse a altos niveles de neonicotinoides. 

A VIOLENCIA NON É SÓ FÍSICA, CALAR NON É DICIR SI


Foto de Xosé Ml García Abuin.

Para todos aqueles que dubidan da vítima... pensen en tódalas mulleres do seu entorno se desexarían facelo con cinco tíos... o das pelis porno é ficción... por se aínda non vos decatastes...

Algúns seres humanos son como animais (bestas).

O lamentable, é non decatarse, do repugnante que resulta só pensar, que cinco animais que dobran a idade da rapaza, fixeran isto nesas circunstancias, fosen as que fosen.

Non sabemos se se resistiu, as únicas testemuñas que temos son as de cinco violadores. Agora, se vostede se vira rodeado por cinco homes que o menos que farán é violalo: se cadra resistíase... non sei eu se me resistiría…, non me teño por valente, a vaquiña polo que custa…! cun só, eu, e se cadra a rapaza houberámonos resistido, ou conseguiríamos fuxir... con cinco véxoo difícil.

Fagamos agora unha suposición: Admitamos que a rapaza quería ‘temiña’ con cinco animais, (calquera parecido coa humanidade é simulado) difícil crer pero fagamos un esforzo. Supoñamos ademais que decide ir cos cinco primeiros cos que se atopa e no primeiro portal, adiante, sen precaucións de ningún tipo como  quen cruza un campo de minas. Admitamos tamén que gozou, vamos co pasou en grande, estou pedindo o imposible (creo), pero un último esforzo. Chegados a este punto o resultado sería, se todos o pasaron ben, ir a tomar unhas cañas, cambiar os teléfonos, quedar para outro día ou simplemente despedirse cun par de bicos, foi un pracer, que gozada! E ata logo! Pero non, esta "manada" deixouna espida, tirada no chan, en estado de shock e como colofón roubáronlle o móbil… para que? De verdade, alguén nas súas cabais co relato dos feitos que saíron no Xuízo dubida de cá relación non foi consentida? Home, eu e vos, se teño unha relación consentida cunha muller un ‘quítame allá esas pajas’, nin se me ocorrería deixala tirada no chan no primeiro recanto…

Nove parécenme poucos anos para esta condena, pero non é tanto o número como o por que... que máis cona ten que pasar nunha cona para que un xuíz poña nunha sentencia agresión sexual: VIOLACIÓN...

Que vería este maxistrado mentres na sala se reproducía o vídeo en cuestión?... ‘Princesitas’ de Walt Disney na tablet? o maxistrado avoga pola absolución de 'La Manada' viu: "excitación sexual", "Tampoco percibo signo alguno de pudor en ella", "Lo que me sugieren sus gestos, expresiones y los sonidos que emite es excitación sexual", non aprecia “agarrones”, nin “tirones” do pelo, “Una relación sexual no puede calificarse como agresión o abuso en función de si la mujer (o el hombre) la disfruta o no físicamente”, insiste. …"para mexar e non botar gota" o do voto particular do trío “la,la,la” este... e a súa valoración sadomasoquista. Esta é a xustiza patriarcal?

Violación ou "abusos"… Acolloa verdade, e máis aínda se cabe, pensar que algúns desta “manada” sexan das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado. Cantas manadas non haberá por aí soltas?

sábado, 21 de abril de 2018

Copa, ¿del rey?


Albert Pla
Músico
http://www.publico.es/
Tengo un par de soluciones que podrían evitar la habitual chiflada al himno de España en las finales de la Copa del Rey de fútbol.
Ya es normal ver a la mitad del público pitando durante el himno. Excepto cuando juega el Bilbao contra el Barça, que pita la totalidad del público. El ruido es estruendoso y, claro, el himno no se escucha.
La solución de algunos es muy radical. Unos dicen que deberían anular el partido. Otros proponen que se sancione o expulse de la competición a los clubs a los que dicen pertenecer estas personas. Y otros, más duros, creen que se debe identificar y meter en prisión a las cincuenta mil personas que pitan el himno.
Yo creo que todo podría ser más sencillo.
Propongo, en primer lugar, que no suene ningún himno antes del partido. La segunda es que la Copa del Rey deje de llamarse Copa del Rey.
Seamos razonables, no nos dejemos llevar por los nacionalismos.
¿Por qué tiene que sonar el himno de España antes, durante o después de un evento deportivo?
El Gobierno de España asegura que todos los nacionalismos son malos. Dice que el nacionalismo es la peor cara de la política.
Pero, ¿no es el himno de España la banda sonora del nacionalismo español? ¿Me equivoco?
Y si el nacionalismo es considerado una expresión política, ¿que suene el himno de un país no es politizar un partido de fútbol?
¿Acaso suena el himno nacional antes de un concierto? ¿O de una obra de teatro? ¿O de un partido de Liga? ¿Por qué tiene que sonar en este partido en concreto?
Yo creo que es arriesgarse demasiado. Puede pasar que cincuenta mil tíos (que serían cien mil si se celebrara en el estadio Bernabéu, cuyos lavabos siguen en obras) reaccionen en contra de esta expresión política nacionalista.
La cuestión es tener claro quién hace el gesto político.
¿El que pone el himno o el que lo chifla?
La segunda solución sería la de cambiar el nombre de Copa del Rey por el de Copa de fútbol.
En muchos países de Europa existe la Copa de fútbol y nadie la llama Copa del Rey. ¿Qué tiene que ver el rey en todo esto de la Copa del Rey?
¿Se la inventado él? ¿La ha inspirado él? ¿La paga él? ¿Juega él?
Ya sabemos que es un gran atleta y que, de lo bueno que era, llegó a portar la bandera española, que tampoco es un símbolo nacionalista, en las Olimpiadas. Un gran campeón y un deportista notable, aparte de la pila de carreras universitarias y su montón de doctorados y honoris causas, logrados a base de estudiar y estudiar y estudiar y, sobre todo, hacer mucho deporte.
Pero, aun así, que yo sepa, no se inventó la competición de la Copa del Rey. Es más, la heredó de su padre, que tampoco la creó, porque la heredó del general Franco, entre otras cosas.
Entonces se llamaba la Copa del Generalísimo, otro gran atleta y notable cazador.
No sé por qué a alguien se le ocurrió en aquella época ponerle ese nombre.
Debía ser el mismo tipo que se inventó el palco de autoridades, quienes últimamente también se quejan de que les chiflan por todos lados y no les dejan menear sus negocios en los palcos tranquilamente.
Autoridades, himnos, reyes, políticos. ¿No sería mejor dejar a la gente en paz? ¿Desparecer un rato, aunque sea durante un partido de fútbol, de la vida de la gente?
Sólo queremos jugar como niños, con una pelotita.

O Goberno galego abandona 50.000 viviendas a medio construír

Concellos como o de Carral, Barreiros, Narón, Valdoviño, Monforte son algúns dos que mais están afectados por unha mala política urbanística segundo denuncia a socialista María Pierres.

http://www.galiciaconfidencial.com/

“A mala xestión urbanística que a Xunta aplicou e que permite deixar ao redor dunhas 50.000 unidades de vivendas sen rematar”. Foi a crítica que fixo a voceira de Urbanismo do PSdeG, María Pierres no debate dunha pregunta oral en Comisión sobre a falla de medidas eficaces para o control e vixilancia das edificacións inacabadas en Galicia.

Concellos como o de Carral, Barreiros, Narón, Valdoviño, Monforte son algúns dos que mais están afectados por este abandono e que non teñen capacidade para poder levar a cabo accións legais. Por iso, a responsable socialista instou á Xunta a dotar aos concellos de medios técnicos, económicos e administrativos para que poidan exercer o cumprimento da lei e tomar a iniciativa fronte á quebra das firmas propietarias. Sinalou que

A lei do solo do 2016, no seu artigo 135, recolle de que “o deber de edificar inclúe o deber dos propietarios de rematar as edificacións para cuza execución obtiveron a preceptiva licenza”. Esta norma, dixo, “habilita á Administración de forzar a terminación das obras mediante multas coercitivas pero que en ningún caso están a facerse efectivas”.

BURBULLA INMOBILIARIA

Neste sentido, Pierres apuntou que esta situación deriva da “suma da burbulla inmobiliaria e da concesión de licenzas urbanísticas sen unha planificación axeitada”. A mala praxe urbanística, advertiu, “afecta principalmente os veciños e veciñas dos municipios que teñen que convivir con estruturas que son foco de abandono, lixo e inseguridade urbana”.

Puxo como exemplo o caso dunha edificación na vila de Carral, onde as lousas de pizarra dunha fachada de máis de 200 metros lineais, estanse a desprender sen que o  concello teña nin sequera ben delimitada e protexida a súa contorna, o que pon en serio perigo á cidadanía.

“Os principais prexudicados son aqueles pequenos investidores que non puideron ver terminadas as súas vivendas ou que cederon as súas parcelas a cambio dunha vivenda e que en ambos os casos quedan desamparados”, concluíu.
Urbanización A Carballeira de Oleiros tamén abandonada
Urbanización A Carballeira de Oleiros tamén abandonada

Outra urbanización en Barbadás abandonada
Outra urbanización en Barbadás abandonada

"Na vindeira lexislatura teremos unha lei sobre dispoñibilidade da propia vida"

O doutor Luis Montes, presidente da Asociación Derecho a Morir Dignamente falecido este xoves (19/04/2018) tras sufrir un infarto cando se dirixía en vehículo a Molina de Segura (Murcia) Foi acusado polo Goberno de Esperanza Aguirre na Comunidad de Madrid (PP) de 400 "sedacións terminais irregulares". A Xustiza sobreseu o caso, pero o linchamento moral contra el xa se tiña producido.

Redacción Mércores 14, Outubro 2015
http://praza.gal/

O caso de Andrea volveu poñer sobre a mesa o debate sobre a morte digna en España. O seu caso, a pesar de que tanto os pais coma o Comité de Ética pedían a retirada do soporte vital, acabou nos tribunais e tivo que ser un xuíz o que determinase -despois de varios días- a resolución. E todo isto a pesar de que a A Lei Básica da Autonomía do Paciente establece que os usuarios poden "decidir libremente, despois de recibir a información adecuada, entre as opcións clínicas dispoñibles" e que tamén teñen "dereito a negarse ao tratamento". E a pesar de que Galicia, coma outras comunidades autónomas, conta cunha lei propia que regula os dereitos e garantías da dignidade das persoas enfermas terminais.
Porén, o caso de Andrea demostrou as lagoas aínda existentes neste campo en España, motivadas principalmente pola pervivencia do artigo 143.4. do Código Penal, que castiga a eutanasia e o suicidio asistido. Demostrou tamén unha posición cada vez máis maioritaria na sociedade que entende que non se debe prolongar innecesariamente a vida se isto leva aparellado un grande sufrimento. A asociación Derecho a Morir Dignamente (DMD) leva anos traballando para conseguir que se despenalicen a eutanasia e o suicidio asistido e promovendo "o dereito de toda persoa a dispoñer con liberdade do seu corpo e da súa vida, e a elixir libre e legalmente o momento e os medios para finalizala".
A entidade pronunciouse sobre o caso de Andrea, destacando que "lamentablemente, o conflito entre unha familia que desexa exercer os seus dereitos e un equipo asistencial que ignora o que establece a lei e impón as súas crenzas persoais aos valores e á vontade do paciente é unha ultraxe habitual" e criticando o "inmobilismo dos grupos de poder fundamentalistas da sacralidade da vida, afeitos a impoñer os seus valores". O seu presidente, Luis Montes, intervirá este mércores en Cangas, nun coloquio sobre os dereitos e garantías dos enfermos terminais organizado pola Plataforma en Defensa da Sanidade Pública. O acto comezará ás 20 horas no Salón de Plenos do Concello, coas intervencións de Emilia Irimia Fernández (presidenta de DMD Galicia), Carmen Nores (portavoz da Plataforma en Cangas) e o propio Luis Montes, con quen falamos.
"Este caso provocou un sufrimento colateral que se podía ter evitado, se o equipo asistencial -trala deliberación mantida coa familia ao longo do verán- tivese retirado as medidas de soporte vital"
Que valoración final fas do caso de Andrea?
Este caso provocou un sufrimento colateral que se podía ter evitado, se o equipo asistencial -trala deliberación mantida coa familia ao longo do verán- tivese retirado as medidas de soporte vital. Esta foi a resolución final do xuíz e non podería ter sido outra, pois a posición da familia -rexeitar un tratamento que consideraban inútil e desproporcionado- axustábase ao dereito. Ao final o equipo asistencial, presionado por toda España, viuse obrigado a cumprir o ditame do Comité de Ética do hospital. Quero destacar a valentía e o cariño demostrado polos pais de Andrea. Por fin Andrea pode ter un descanso, que ben o merece. A valoración final é positiva.
Como se podería ter evitado ese sufrimento? Como se pode evitar noutros casos?
A solución pasaría por cumprir o ordenamento xurídico, que non se teña que chegar a unha xudicialización dun tema médico. Os familiares deben poder retirar o consentimento a medidas que non fan máis que ampliar o sufrimento.
"O que cambiaría de verdade as prácticas é un código penal non punitivo coa morte a petición"
Temos unha Lei de Autonomía do paciente que lle recoñece unha serie de dereitos, temos tamén en Galicia unha recente Lei de garantías da dignidade dos enfermos terminais... Ata que non se modifique o Código Penal seguiremos asistindo a este tipo de situacións?
Os parlamentos autonómicos teñen unha competencia limitada neste campo e dependen dun marco xurídico máis amplo. A lei galega non pode legalizar a eutanasia nin o suicidio asistido porque o código penal as prohibe no seu artigo 143.4. O que cambiaría de verdade as prácticas é un código penal non punitivo coa morte a petición. Poderíase regular a limitación ao esforzo terapéutico, estarían claras as pautas de sedación paliativa terminal nos pacientes que o solicitaran, e dentro dun protocolo de morte a petición os pacientes de intenso sufrimento poderían pedir terminar a súa vida. A derrogación dese artigo aclararía moito máis o estado normativo desta cuestión.
Cres que na vindeira lexislatura, cunha composición distinta das cámaras, se poderá mudar este artigo? 
Na próxima lexislatura parece que rematará o bipartidismo, parece que non haberá estas maiorías absolutas e eses rodillos. E parece, ademais, que a cidadanía quere participar e exercer a democracia. Eu son positivo sempre, e creo que vai estar sobre a mesa unha lei de dispoñibilidade da propia vida. Vai haber debate e posiblemente antes de que remate a lexislatura teremos esa lei. É unha demanda da cidadanía e os partidos van ter que aceptar ese plantexamento que temos a maioría.
"Hai que retirar dos comités de ética asistencial toda tendencia confesional que limite os avances de dereitos da cidadanía"
Que valoración fas da acción dos comités de ética? As súas decisións deberían ter máis peso?
As decisións dos comités de ética non son vinculantes, pero a min cústame crer que un equipo asistencial ignore un ditame dun comité de ética e faga o que fixo o do Hospital de Santiago. Para opoñerse a un ditame do comité de ética hai que dar razóns de por que te opós. E neste caso non deron esas razóns. Os comités de ética van ter moita importancia no futuro, non só en temas relacionados coa morte digna, senón tamén en asuntos ligados ás células nai e a terapia rexenerativa. Hai que darlles máis peso ás entidades cidadás e menos a organizacións confesionais. Hai que retirar dos comités de ética asistencial toda tendencia confesional que limite os avances de dereitos da cidadanía.
"Os debates sempre son abertos polos cidadáns, coa súa coraxe, o seu protagonismo e as súas demandas. En España o debate sobre a dispoñibilidade da propia vida abriuno Ramón Sampedro"
Nos últimos anos a sociedade española avanzou no debate sobre a morte digna? 
Avanzouse, sen dúbida. Os debates sempre son abertos polos cidadáns, coa súa coraxe, o seu protagonismo e as súas demandas. En España o debate sobre a dispoñibilidade da propia vida abriuno Ramón Sampedro e despois continuárono Jorge León, Inmaculada Echevarría, Carlos Santos, Madeleine Z... Co seu testemuño esixiron o cumprimento dos nosos dereitos constitucionais, pois temos dereito á vida pero contra as agresións de terceiros. A vida convértese nun mal indesexable se non se corresponde coas nosas peticións. Vivir nunhas condicións de intenso sufrimento non se pode permitir. E a cidadanía é moi clara neste punto: máis no 80% quere que os médicos poidamos atender estas peticións cando se dan nun contexto de gran sufrimento. Ninguén pode obrigar a vivir a ninguén.