domingo, 17 de xuño de 2012

A los griegos, en el día de la Bestia


Carlos Carnicero Urabayen
Politólogo y analista político


Queridos ciudadanos griegos en apuros,
Hoy es vuestro gran día. Nunca antes el mundo os miró tan de cerca. Sois cuna de nuestra democracia y hoy, más que nunca, demostráis que cada voto cuenta: podéis poner un pie fuera del euro o quizás apoyarlo bien firme en Europa, si vuestros líderes tienen el talento suficiente y las alarmas del sentido común suenan en el resto. ¿Qué Europa es esta en la que se habla de vuestra salida sin sentido de fracaso colectivo? Tenéis derecho -y no renunciéis a ello- a votar en libertad. Con decisión.
La historia es perversa y os sitúa ahora al borde del precipicio, en la pista de salida del euro y quizás también de la Unión Europea. Pero nadie garantiza que la alternativa sea generosa. Si esta Europa no cambia, mucha gente empieza a pensar que no merece la pena permanecer en ella. Nuestra Europa está secuestrada, y vosotros también podéis colaborar a liberala.
Vuestro pasado generoso se topa de bruces con nuestro presente monetario. Fuisteis héroes luchadores, ilustres filósofos, audaces comerciantes, pero hoy la sombra de vuestro estigma es alargada en esta Europa de ricos y pobres, de norte y sur, de trabajo y jolgorio, de éxito y fracaso.
Quien se equivoca, paga. Os habéis portado mal y lo vais a pagar caro. Elegisteis a unos líderes irresponsables que manipularon las cuentas públicas, y bancos franceses y alemanes os prestaron más de lo que debían. Lo primero pesa, lo segundo muy poco. Pero quienes animaron esa fiesta de los griegos elegidos fueron los banqueros alemanes. Los mismos que colaboraron en la fiesta inmobiliaria española. El mantra insoportable es que "los vagos del sur" vivimos por encima de nuestras posibilidades. Vosotros y yo sabemos que eso no es exactamente así: quienes se hicieron ricos fueron los corruptos y los especuladores: ahora quieren que paguéis sus destrozos los ciudadanos de a pie.
Los líderes europeos, dirigidos por el extinto tándem Merkozy, se ocuparon de vuestro problema en mayo de 2010, cuando se aprobó vuestro primer "rescate". Se nos dijo que erais un problema aislado y que además era fácil de resolver, dado vuestro tamaño menor. Los planes de ayuda, llamados rescates, os han ido apretando más la soga. Cada vez vivís peor y debéis más.
Tenéis mala imagen. Y cada vez es peor. Habéis hecho unos sacrificios muy grandes, subido impuestos, bajado salarios, despedido funcionarios y aprobado el plan de recorte de gasto más ambicioso desde la II Guerra Mundial. Pero la Europa del norte, la que manda, solo oye el crujir de vuestros platos que rompéis con alegría mientras celebráis vuestra propia decadencia. Nunca antes se suicidaron tantos ciudadanos griegos, pero eso debe ser de vuestra propia resaca. ¿Quién habla hoy del sufrimiento griego?
Querido ciudadano griego, yo también formo parte del club del sur. Los mismos que en el pasado hablaron del milagro económico español, ahora han repetido la cantinela de que vivimos por encima de nuestras posibilidades. A nosotros no nos han rescatado, sino que nos han dado un préstamo por mucho dinero.
Conviene no confundir las cosas. Dice nuestro presidente que es una buena noticia, pero no puedo dejar de pensar qué harán con nosotros si un día no podemos devolver tanto dinero. Quizás nos veamos en el infierno.
Dice una broma macabra que Europa comenzó en Atenas y terminará en ese mismo lugar. ¿Es solo un chiste? Cuando muere la solidaridad en Europa se acaba Europa misma.

venres, 15 de xuño de 2012

Lois Pereiro 'Rumor que se divulga en secreto'


Cartografía

Cal morto xa
ou vencido
falo sen min
e durmo
no desastre

Debera ser posible
facer mapas do odio
e os húmidos monólogos
das cisternas
de noite
descifrar

O corredor de fondo perde o alento
The time is out of joint. O cursed spite
That I ever was born to set it right!
W. Shakespeare, Hamlet The time is out of joint. O cursed spite
That I ever was born to set it right!
W. Shakespeare, Hamlet

Fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida

non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida

solitario, enfermo e fatigado,
a morte anticipouse e chegou antes.
outono 95

Revisando os danos

Le vent se lève. Il faut tenter de vivre...
Paul Valéry

A man dereita á dereita do corpo,
a man esquerda á esquerda.
En plenas facultades,
teño a cabeza no centro do mundo
e voulle cambiando os argumentos
ós meus soños escasos e prudentes.
nadal 94

luns, 11 de xuño de 2012

Humor




Discurso de Rajoy (versión descartada)


Jose A. Pérez, colaborador de eldiario.es, sostén ter atopado unha primeira versión do discurso que Mariano Rajoy pronunciou onte, domingo 10 de xuño do 2012. Polo interese do documento engádoo aquí:


Buenos días.

Como todos ustedes saben, hemos sido rescatados. No ha sido fácil, dado que nuestra imagen en Europa es de un país corrupto y desorganizado que ha vivido una era dorada debido a las ayudas europeas y a la especulación.

El rescate, tal y como ustedes sin duda habrán intuido, tendrá condiciones. Estoy convencido de que entenderán que nadie presta una cantidad de dinero tan enorme sin condiciones. Se harán públicas cuando la negociación esté definitivamente cerrada, pero es obvio que no serán agradables para nosotros. Teniendo en cuenta lo ocurrido en los demás países intervenidos, es probable que nos pidan que aumentemos el IVA, que retrasemos la edad de jubilación y que rebajemos la prestación por desempleo. Lógicamente, negociaremos con Europa hasta el último aliento, y les informaré personalmente del resultado de las negociaciones en cuanto sea posible.

¿Arreglará el rescate la situación de España? Les puedo garantizar que, al menos, evitará la muerte súbita. Y eso, en estos momentos, es mucho. Este rescate no generará empleo ni mejorará nuestro nivel de vida. Este dinero es para los bancos, para cubrir el enorme agujero que ha quedado tras tantos años de compulsiva inversión inmobiliaria que ahora apenas vale el precio del polvo que acumula. Los recortes en el Estado del Bienestar que estamos viviendo y que pronto tendremos que intensificar son, en definitiva, el precio de muchos años de irresponsabilidad financiera y política.

Bien.

Ahora, y antes de dar paso a las preguntas, me gustaría compartir con todos ustedes una reflexión que creo fundamental. Esta situación no se produce Deus ex Machina, y sería sumamente cínico decir que se debe en exclusiva a la crisis global o a la gestión del anterior Gobierno.

Lo cierto es que, durante décadas, en España hemos potenciado la cleptocracia, la cultura del pelotazo y la corrupción en todos los estamentos sociales. También en el político. Todos los gobiernos han apostado por la burbuja, el pelotazo y la especulación. Por la picaresca y la ley del mínimo esfuerzo. Ni siquiera hemos sido capaces de llegar a pactos mínimos de pura responsabilidad institucional, como el de la educación. Ciertamente, son cuestiones que deberían avergonzarnos a todos como españoles, empezando por nosotros, los responsables políticos.

Por eso quiero anunciarles que esta misma semana mantendré una reunión con el líder del Partido Socialista. Quiero que ese encuentro inaugure un proceso encaminado a replantear las bases mismas de nuestra democracia. A hacerla más sólida, transparente y justa. Es fundamental que esta crisis y sus terribles consecuencias sociales no sean en vano. Que sirvan para que todos comprendamos que el bienestar solo puede basarse en tres pilares. Solo en tres. Educación, esfuerzo y valores.

Gracias. Pueden preguntarme lo que deseen. Estoy para servirles.

Si no eres del PP, jodeté, jodeté


por Manolo Saco
Pobre Mariano. Tenía todo un domingo por delante para dedicarlo a lo único que parece interesarle últimamente, sus puros habanos y el deporte practicado por los demás, cuando un ensordecedor rumor procedente de Internet y de todos los medios de comunicación del planeta vino a amargarle su escapada de la realidad. Hace un par de semanas, el Gobierno nos había advertido que pitar al himno y a la Corona de España encarecía nuestra prima de riesgo. En consecuencia, y en un acto de valentía sin precedentes, Mariano estaba dispuesto a calmar a los mercados asistiendo al partido de la roja en Polonia sin antes comparecer ante los ciudadanos españoles.
Sonaba raro, bien es cierto. Era difícil de vender. Pero para este Gobierno de vendedores de imagen solo había que convertir el simple placer de escaparse a ver un partido de fútbol en una cuestión de estado, un trabajo hercúleo (que os den a todos por hercúleo, se dice que dijo para sus adentros), con reunión incluida con el primer ministro polaco en el descanso del partido. ¿Cuánto dan de sí quince minutos en una cumbre entre presidentes? ¿Piensas que acaso es imposible arreglar el mundo en un cuarto de hora?
Rajoy ante la Prima de Riesgo.
Tú, como no eres del PP, crees que te están tomando por idiota; que simplemente Mariano es un cobarde que envía por delante a su ministro De Guindos, lo más chulo y malencarado del Consejo de Ministros, para escurrir el bulto. Y eso te acongoja. 
Pues míralo de esta otra manera: si no puedes cambiar la cruda realidad, hazte del PP. No hay mejor medicina para tus alucinaciones. Los psicópatas, los esquizofrénicos, los afectados de profunda depresión consiguen ver el mundo de otra manera tras ingerir unas pastillitas de colores. O fumarse unos cigarritos de marihuana. Con la dosis adecuada de pastillitas o de cigarritos de la risa bien cargados de Marihuano Rajoy, donde parece haber un desastre ecológico frente a las costas gallegas, conseguirás ver nítidamente unos hilillos de plastilina saliendo del petrolero hundido.
Donde tú ves un aumento de la presión de los impuestos verás un reajuste al alza de las tasas. Donde tú ves el hundimiento de la enseñanza pública, de las prestaciones sanitarias, del mercado de trabajo, o de tus derechos de manifestación, verás el camino seguro a la salida de la crisis, el pleno empleo, la universalización de la sanidad, la mejora sustancial de las libertades públicas. Donde tú ves unos banqueros delincuentes, o un presidente del Supremo chorizo que se escapa con su escolta favorito de fin de semana caribeño a costa de nuestro dinero, es porque no lo ves con los ojos comprensivos del fiscal general del Estado fumado de Marihuano hasta las patas.
Donde tú ves un rescate a España por parte del Eurogrupo, verías una operación magistral mediante la cual un país al borde del desahucio consigue una descomunal línea de crédito; así, por la gorra, de manera tan milagrosa que ni siquiera va a afectar al déficit del Estado. No me digas cómo, pero un cigarrito de la risa bien cargado de Marihuano puede lograr esos efectos milagrosos sobre nuestro organismo.


Euforia en la delegación española en la celebración del Rescate de España.


Hazte del PP y deja de quejarte. Cuando el virrey orensano del PP, apalancado en la Diputación de Ourense, irrumpía en las elecciones cantando por la calle a bombo y trombón (el trombón lo toca el padre y el bombo el hijo, el sucesor, porque en Ourense la Diputación, como la monarquía, se hereda de padres a hijos) cantando aquello de “si no eres del PP, jodeté, jodeté”, yo pensaba que la grosería y la necedad a partes iguales animaba la vida de la caspa política del PP gallego. Pero una vez más el equivocado era yo: no era una grosería, era una advertencia. El tiempo ha acabado confirmando que si no eres del PP estás jodido.
Los parientes y amigos de los alcaldes, concejales y militantes del PP se cuentan por cientos en la Diputación ourensana.
Si no eres del PP, jodeté, jodeté.
Si eres ecologista, rojo peligroso, y te opones a que se construya un macrocomplejo urbanístico en una playa virgen de Tarifa, el alcalde del PP te mandará “a la mierda”.
Si no eres del PP, jodeté, jodeté.
Si a los tres meses de la reforma laboral crees ver que en mayo los contratos fijos han bajado a la mitad exactamente con respecto al año anterior, prueba a aumentar la dosis de Marihuano de la risa.
Si no eres del PP, jodeté, jodeté.
Si ves que los ediles del PP del Ayuntamiento de Murcia, que cobran un sueldo mensual de 3.000 euros, se dedican a jugar con el iPad, con el teléfono móvil, navegan por Internet, charlan y ríen distendidamente en los plenos municipales, mientras tú haces horas extraordinarias para ganar menos de la mitad que ellos, es que has elegido el bando equivocado.
Si no eres del PP, jodeté, jodeté.
Si permaneces sobrio sin tu dosis de Marihuano creerás ver que el consejero balear de Turismo, después de contratar como asesora a su novia, contrata a continuación a su entrenador personal.
Si no eres del PP, jodeté, jodeté.
Si estás en paro, y todavía crees que del pozo en que te encuentras te va a sacar esta banda del PP, es que no te has enterado de la fórmula de nuestra ministra de Empleo (repito: de Empleo): el año jubilar rociero “es un regalo que ha hecho la Virgen del Rocío, en el camino hacia la salida de la crisis”. Entérate: no nos va a salvar ni dios, pero nos salvará la Virgen.
En fin. No sé si ya te lo había dicho, pero has de saber que, si no eres del PP, estás jodido. Avisado quedas.

mércores, 6 de xuño de 2012

Somos unha Área


A sanidade pública está sendo desmantelada en Valdeorras, en Galicia, no Estado… mediante recortes orzamentarios e asistenciais que están levando a importantes e perigosas restricións de acceso á asistencia sanitaria, un dereito de tódolos cidadáns recoñecido na Constitución Española, reforzado e garantido no desenvolvemento lexislativo estatal e autonómico.

Baixo o paraugas das “medidas anticrises” e de “austeridade”, hai indicios claros de privatización do sector sanitario público pensados non para mellorar a calidade asistencial, senón para favorecer o sector sanitario privado no que teñen e tiveron grandes responsabilidades actuais cargos do Sergas e Xunta de Galiza xestores da Sanidade pública. As actuacións do Goberno Galego e a Conselleira de Sanidade, seus efectos na realidade social, as declaracións dos responsables na toma de decisións e o perfil profesional das persoas ás que se ten encomendado este xiro na política sanitaria, marcan a liña dunha intencionalidade privatizadora con claros intereses económicos do sector privado.

As medidas de recorte tomadas polo Goberno Central, coa complicidade da Xunta de Galicia, introducen cambios fundamentais no sistema sanitario público que atentan contra a universalidade, a accesibilidade, a equidade e o carácter redistributivo da Sanidade Pública, e supoñen o inicio dunha contrarreforma sanitaria.

Coas medidas aprobadas, o Partido Popular:

1º.- Acaba co sistema sanitario universal como un dereito básico da cidadanía e introduce un modelo de aseguramento no que para ter dereito á asistencia sanitaria no marco da Sanidade Pública hai que ser “asegurado”, deixando fora aos que non reúnan esa condición.
2º.- Deixa fóra da atención sanitaria aos inmigrantes non regularizados, a pesar de que é un colectivo en diminución pola crise, realiza un escaso uso dos servizos e un reducido gasto sanitario. A desculpa do “turismo sanitario” non pode xustificar a perda do carácter universal do dereito á asistencia sanitaria. Tamén deixa fora aos maiores de 26 anos que non teñan “cotizado”.
3º.- Reduce a oferta de servizos da sanidade pública, crea tres grupos de servizos e introduce o copago (repago) en servizos esenciais como a prestación farmacéutica, a prestación ortoprotésica, a prestación con produtos dietéticos e o transporte sanitario non urxente. Crea, ademais, unha Carteira común de servizos accesorios, que pode ser financiada co copago ou a través de aseguradoras privadas. Os recortes nos servizos afectarán especialmente ás mulleres.
4º.- Establece un sistema de copagos que afectan esencialmente aos pensionistas e enfermos crónicos, dificultando o acceso a medicacións e prestacións sanitarias indispensables para a súa saúde, converténdose nun novo imposto á enfermidade.
5º.- Inclúe un novo “medicamentazo” xa que anuncia a retirada das prestacións farmacéuticas da carteira básica, incrementando o copago, e retira medicamentos moi usados do financiamento público.
6º.- Incorre en intromisións graves nas competencias da Xunta de Galicia, limitando a súa capacidade de organización da asistencia sanitaria, tal e como recolle o Estatuto de Autonomía.
7º.- Cambia as condicións laborais do persoal da sanidade pública, diminuíndo o seu número e precarizando as súas condicións de traballo, coa conseguinte perda de calidade no servizo prestado.
8º.- Privatiza a xestión de áreas sanitarias, hospitais e centros de saúde, encarecendo o servizo e empeorando a súa calidade.

Por todo elo, as plataformas integradas por cidadáns anónimos, profesionais do ámbito xurídico e sanitario, técnicos en documentación, administrativos, persoas desempregadas, traballadoras, precarias, agrupacións de corte social, veciñais, de pacientes… están a denunciar actuacións que consideran constitutivas de delito. Como a redución de prestacións, o peche de centros sanitarios, de plantas, de consultas especializadas, a redución da actividade concertada, a supresión de tratamentos, os recortes de persoal sanitario, a paralización de melloras e construción de novas infraestruturas, o aumento das listas e tempos de espera, a supresión de tratamentos e intervencións cirúrxicas con tempos de espera garantidos, a modificación da lexislación vixente co obxectivo de permitir a privatización do Servizo Galego de Saúde, sen documentación oficial dada a opacidade da Administración da Xunta, cuestión que tamén e denunciable.



Declaracións públicas dos responsables da Consellería de Sanidade, asumindo aumentos nas listas de espera e invitando ós cidadáns a contratar un seguro privado, son feitos obxectivos que non se poden valorar de forma independente: son mostra dunha estratexia con obxectivos mercantilistas cuxo produto de mercado é a saúde da cidadanía e que provoca danos irreparables no sistema sanitario público e nas persoas. O Goberno está apartándose da obrigación legal, política e ética de respectar ditos dereitos, protexelos e proporcionar efectiva satisfacción, causando prexuízos presentes ou futuros polos cás persoas afectadas, a cidadanía, debe esixir reparación e responsabilidades.

O noso HCV…, unha Dirección sen ideas claras, incapaz de colaborar cos distintos estamentos, forzas sindicais e políticas para axudar a saír adiante… que non fai máis porque sinxelamente non sabe máis, non sabe establecer diálogos construtivos non é capaz de acadar consensos positivos para o bo funcionamento do noso hospital, unha Xerente e seu goberno que só saben de convivencias ideolóxicas, validas en tanto serven para consolidarse no poder, un disciplinado exercito dedicado a destilar o discurso clónico que interesa, castigar á oposición co ostracismo, ou coa descualificación, sen ningunha clase de escrúpulos… 'a palabra do señorito nin se afea nin se cuestiona', coa utilización espuria de recursos e mecanismos de poder, pon de manifesto a submisión e debilidade no reparto dos recursos que administra, simplemente a utilización, a plataforma para dar o salto político, no momento preciso, tal como parece indicar a súa vocación e cultura…

Non entro en casos particulares de persoas afectadas pola xestión sanitaria; son procesos que seguen curso independente e non son obxecto de análises, pero mostrarei solidariedade coas familias que están sufrindo en primeira persoa as consecuencias duns recortes que se están aplicando indiscriminadamente sen máis criterio co económico. Xa dixeron basta os profesionais sanitarios, agora corresponde o resto dos cidadáns.

Animo a tódolos cidadáns que estean en loita pola defensa do dereito á saúde e a sanidade pública, a sumarse a accións contra o espolio de dereitos cívicos e bens públicos.


luns, 4 de xuño de 2012

Querido señor Presidente: es usted un hijo de puta. Usted y sus ministros


Artigo falsamente atribuído a José Luis Sampedro

Utilizar o nome de reputados escritores ou pensadores para firmar textos que non lles pertencen é práctica habitual. Non fai moito fixose con Arturo Pérez Reverte agora a vítima é Sampedro. O artigo a continuación foi escrito, parece ser, por Aarón Reyes Domínguez no seu blog Barataria o 12 de maio de 2012 e alguén aproveitou para adxudicarllo falsamente a Sampedro. Imaxino que co fin aumentar súa autoridade e que se distribúa mellor entre os cibernautas. Amais, como é frecuente, sóense engadir mensaxes de colleita propia que non figuraban no post orixinal. De tódolos xeitos eh!! decidiu deixalo polo contido, ben o pedería ter escrito Don J.L. Sampedro. Non?

Desmentido oficial na páxina de José Luis Sampedro.



Se lo digo así, de entrada, porque sé que nunca va a leerme, como nunca lee usted libros, ni nada más que periódicos deportivos como usted mismo ha confirmado, jactándose, como buen español de ser un ignorante. No se engañe, por eso lo han votado tanta gente. Perdonen los demás el exabrupto, pero es que está demostrado que somos lo que nuestros padres nos han educado, y si usted y sus ministros son como son, es porque sus madres muy bien no lo han hecho. A pesar de los colegios de pago, de pertenecer a la oligarquía de épocas dictatoriales, etc.

Verá usted, señor presidente. Lo que más me molesta no es que usted sea un bastardo malnacido, sino un ignorante, y sobre todo un mentiroso. Se presentó a unas elecciones diciendo que no haría cosas que ahora hace. Dijo hace tiempo que la posibilidad de una amnistía fiscal le parecía injusta y absurda, y no ha tardado ni tres meses en recurrir a esta medida de forma injusta y absurda, como señala el diputado de IU Alberto Garzón al que usted y sus secuaces ningunean como a cualquier otro que no sea seguidor suyo. Ésa es la democracia que ustedes entienden, ignorar a los representantes de la ciudadanía que no les afín. Usted dijo que la Sanidad y la Educación no se tocaban, y la han tocado pero bien. A la banca nada, y eso que los grandes expertos en economía señalan que, o le metemos mano a sus amigos de las finanzas, o nos vamos a pique.

Le voy a explicar unas cuantas cosas dado que usted es un ignorante que lee prensa deportiva en lugar de libros de historia, economía o política. Durante los años 20 hubo gente que tuvo la genial idea de crecer mucho, por encima de sus posibilidades como ahora tienen ustedes tan de moda decirnos. Tanto que incluso a Churchill, para salir de la situación de postguerra, se le ocurrió revalorizar la libra, lo que trajo bajada de sueldos y aumento de las horas de trabajo. No sólo no se creció por encima de lo esperado sino que destruyó la posibilidad de crear un modelo sostenible de crecimiento basado en el consumo, lo que permite terciarizar una economía y hacerla verdaderamente competitiva. Eso es ser un país desarrollado y no ganar mundiales de fútbol. Cuando llegó la crisis del 29 y la posterior recesión mundial en los 30, en un país tan poco sospechoso de socialista, comunista o lo que ustedes quieran, como EEUU, decidieron adoptar una cosa llamada New Deal, que consistió, entre otras cosas, en subir los sueldos y bajar las horas de trabajo. Como consecuencia, había más puestos de trabajo para cubrir esas horas de menos, y los que salían de su trabajo lo invertían en consumo, lo que reactivó la economía y permitió al país dar un definitivo empujón hacia arriba para salir victorioso de una Guerra Mundial que libró en tres continentes.

“Los recortes se aceptan por una de las fuerzas mas importantes de la humanidad, el miedo.”
  

Por si usted no lo sabe, las medidas que está ejecutando han conseguido lo contrario. Hablo en pasado porque tal vez no lo sepa, pero no hay nada nuevo en los famosos “recortes”. Argentina, Chile, Polonia, Rusia y así hasta un largo etc de países engrosan una horrible lista de fracasos de las políticas neoliberales de Milton Friedman y el Consenso de Washington que desde los 70 llevan intentando hacernos creer que sumergir a un país en el shock económico es una salida a la crisis. Jamás las medidas de la Escuela de Chicago han funcionado. Jamás un país ha salido de la crisis de esa forma. Jamás una sociedad se ha beneficiado de ello. Por el contrario, ha generado suicidios, deterioro del Estado del Bienestar (que ustedes insisten en decir que se ha terminado mientras vemos cómo crece y se desarrolla en otros países de nuestro entorno) y ha destruido el futuro de numerosas generaciones.

Usted miente, señor Presidente, y es sumamente peligroso. Porque el anterior era un inútil, pero usted es un pirómano en mitad de un incendio. El otro creía vivir en el País de las Maravillas y usted nos está sumiendo en el País de los Horrores. Toda política fiscal que no se base en la generación de riqueza, toda medida relativa al empresariado que no atienda prioritariamente a las empresas que cotizan más del 60% de sus ganancias en forma de sueldos e impuestos en España (y no Repsol, que solamente invierte un 20% y ahora la defienden como española; hay empresas extranjeras que reparten más beneficios al conjunto del país), todo lo que no sea alumbrar un futuro basado en la investigación y no en el trabajo precario, es destruir el futuro del país. A usted y sus secuaces se les llena la boca diciendo que hay que fomentar el emprendedorismo, y en lugar de ello desarrollan un plan basándose en los ideales especulativos de los dirigentes de la CEOE cuyo historial de empresas arruinadas por la especulación de la que ellos salen indemnes mientras el Estado se hace cargo de los parados que dejan es absolutamente bochornosa. Eliminan de todo plan de emprendedores la posibilidad del emprendedor social y generan únicamente una nueva casta de tiburones amparados en una reforma laboral neofeudal.

Ustedes se olvidan que los países desarrollados como EEUU, Alemania, Francia, etc., invierten entre el 2′6 y el 3′4% del PIB en I+D+I. España no sólo necesita un esfuerzo superior (en torno al 6%) para ponerse a su altura sino que ustedes nos bajan la inversión del 1′3% al 0′9%. Para entendernos, usted que sólo lee sobre deportes, es la diferencia entre inventar un coche, y fabricarlo. Quien lo inventa tiene los beneficios de todos y cada uno de los coches que se venden. Quien lo fabrica sólo de las unidades que salen de su fabrica. ¿Dónde se inventan los coches? En Alemania, por citar un caso. ¿Dónde se fabrican? En España, Polonia o Rumania. Es evidente de quiénes estamos más cerca, pues. Al darle el hachazo que usted le ha dado a la investigación nos condena a ser un país de camareros, portaequipajes, y por supuesto de trabajadores poco o nada cualificados que trabajemos para empresas extranjeras a sueldos miserables mientras tenemos la moneda de los países con mejor calidad de vida. Si seguimos en el euro es para vivir como ellos, no para que ustedes nos hagan vivir como en Botsuana con precios de París.

Usted nos está suicidando económicamente. Tal vez no sepa quién es Paul Kruggman, pero es Premio Nobel de Economía. Para él es evidente que usted nos miente o no quiere darse cuenta de que no estamos ni siquiera en recesión, sino en fase de depresión, y sus medidas nos hunden cada vez más. Ha aceptado ser el banco de pruebas del FMI, cuyas medidas ya arruinaron a varios países, pregunte si no por Grecia o Italia donde están fracasando estrepitosamente. Usted no le dice a la gente que estamos metidos en una III Guerra Mundial cuyas armas no son de fuego, sino que tienen a forma de experimentos socio-económicos, donde los tanques son agencias de calificación de la deuda, donde los países utilizan a los ciudadanos para intereses ajenos a estos, y donde, al final, la gente está muriendo y sufriendo, como en cualquier guerra. Usted nos dice que es bueno meter a cuarenta alumnos por clase, que es bueno que haya menos profesores, menos médicos, menos atención sanitaria, y a veces pienso que simplemente usted es gilipollas, que no puede ser que actúe con maldad. Y créame, lo sigo pensando. Los malos seguramente son otros, usted no tiene la inteligencia suficiente para darse cuenta de todo eso. Sí la tiene, en cambio, para saber que todo esto puede traer revueltas sociales, agitación en la calle. Por eso va a aprobar una medida por la cual será terrorismo y condena criminal resistirse a la voluntad del Gobierno expresada en sus brazos de coerción, es decir, al policía. Como yo le estoy diciendo esto, seguramente me acusará de terrorismo por incitar a la gente a decirle a usted las verdades a la cara.

"Hay dos tipos de economistas: los que trabajan para hacer más ricos a los ricos y los que trabajamos para hacer menos pobres a los pobres"  

Señor Presidente, usted no quiere decirlo porque la Führer Merkel le amenaza desde el IV Reich que se ha instalado. No es una exageración, oiga, que lo dice hasta el Financial Times que como todo el mundo sabe es muy de izquierdas sin duda. Estamos metidos en mitad de una III Guerra Mundial, vuelvo a repetírselo, y no es una idea únicamente mía, sino de gente de esa que ha estudiado, tiene doctorados, ha dado clase en varias universidades, ha viajado por el mundo, ha leído mucho, mucho, habla varios idiomas, ha vivido diferentes procesos de crisis y recuperación, y a algunos también les gustan los deportes. Pero también ven que ustedes nos metieron una primera fase de Movimientos Financieros que ahogaron nuestra economía y ahora nos meten en una fase de Posiciones para hundirnos en el shock, en el miedo, en la angustia.

Solo le deseo que si algún día la sociedad se rebela, salimos a la calle, tomamos los poderes públicos, proclamamos una Asamblea Constituyente, convocamos un referéndum sobre la forma de Estado, disolvemos los partidos actuales y los obligamos a refundarse en partidos que atiendan a las ideologías políticas y no a las económicas, establecemos un sistema de elecciones realmente democráticas, nos salimos de la moneda alemana (llamada también euro) y establecemos pactos bilaterales con los países importantes, invertimos en educación e investigación. Si todo eso pasa y empieza con una mecha que la sociedad enciende. Si pasa y asaltamos su palacete en la Moncloa, ojalá usted esté ya camino del exilio en Berlín.


O lo va a pasar mal. Muy mal.

José Luis Sampedro (Barcelona, 1 de febreiro do 1917) para quen non o saiba, ten 94 anos é escritor, humanista e economista español que avoga por unha economía “máis humana, máis solidaria, capaz de contribuír a desenrolar a dignidade dos pobos”. En 2010 o Consello de Ministros outorgoulle a Orden das Artes e as Letras de España pola “súa sobresaínte traxectoria literaria e polo seu pensamento comprometido cos problemas do seu tempo”. En 2011 recibiu o Premio Nacional das Letras Españolas.
Unha persoa, capaz de seguir desenrolando as súas ideas, publicando novelas, escribindo artigos, etc. E xa non só iso, senón có fai co entusiasmo, seguridade e toque revolucionario de cambio que teñen as súas frases e pensamento…