martes, 22 de marzo de 2011

ATLETISMO Luís Nogueira ‘campión de Europa’

La Región - O Barco - 21-03-2011
Luís Nogueira, compañeiro traballador do HCV, veterano lanzador de xavelina do ADAS PROINOR de O Barco, cumpriu os prognósticos e proclamouse Campión de Europa o pasado mércores na categoría de máis de 55 anos, na especialidade de xavelina, durante a celebración do Campionato de Europa de Veteranos que estase disputando na localidade belga de Gante.


A marca de 61,98 m. novo récord de España da súa categoría. O próximo obxectivo do valdeorrés serán os 64 m. do récord europeo, así como intentar ó largo desta temporada bater o mundial da categoría.


Tamén disputou a proba de tripe salto na que quedóu 5º cun excelente salto de 11,21 m.


Parabéns Luís!!!

sábado, 5 de marzo de 2011

O café e Nespresso


Por: abc Marzo 2011


O problema coas cafeteiras Nespresso é o propio sistema de cápsulas, “gastar e tirar”, unha cápsula de papel de aluminio cada vez que queres tomar un café, paréceme un desperdicio absurdo e un pecado ecolóxico. O aumento do mercado de café en cápsulas monodosis ten sido espectacular nos derradeiros anos e varios milleiros de millóns de cápsulas rematan cada ano no lixo doméstico. O concepto de produto de embalaxe desbotable e dun so uso vai en contra do progreso ambiental, en realidade, os vertidos de aluminio ao medio ambiente incrementáronse en boa medida grazas a Nestlé (…). O feito de xerar 50 gramos de residuos por cada 30 gramos de café, os milleiros de millóns de cápsulas que ninguén recicla e que seguen e seguirán tirándose no contedor de lixo cada día en todo o mundo, fai que Nestlé anuncie a bombo e pratiño que porá contedores de reciclaxe en diferentes puntos (de momento, soamente en Suíza) para calar as voces que denuncian o enorme dispendio de aluminio no medio ambiente. Por máis que algúns usuarios responsables traten de reciclalo, son minoría absoluta, desgraciadamente. É a promoción da cultura de sempre: “usar e tirar” 


A extracción de aluminio consume gran cantidade de enerxía; Por todo isto, o primeiro que se pregunta un cando remata coas cápsulas incluídas é cómo reaproveitar estas con outros tipos de café ou que utilidade darlle? 

As cápsulas para Nespresso non se venden en tendas (nin sequera onde comercializan as cafeteiras) só as vende Nestlé que é quen está detrás, hai un número reducido de tipos (16, contando 3 descafeinados) conteñen un porcentaxe entre 5 e 6 gramos de café; para ½ Kg de café necesitamos mercar 91 cápsulas, unha bolsa normal das que soen vender en calquera tenda ou supermercado ten 250 g. (½ Kg de bo café no Comercio Xusto pode custar uns 4 €) canto nos custará a mesma cantidade: 30,03 euracos… 

Ou sexa, creémonos que mercamos unha máquina, que total as cápsulas custan pouco (téñenas ata de 0,39 €) creémonos que Nespresso é unha marca ecolóxica porque ten unha web de Ecocolaboración: http://www.ecolaboration.com/#/aaa/en (puro marketing) e quedámonos tan contentos!. 

Xa non falamos dos que degustan, a verdade eu son máis do café por estímulo que por sabor, pero…? 


Os adeptos poñen moito énfases nas máquinas que compran, e non parecen darse conta de que a calidade do café depende en primeiro lugar da calidade do grao, do moído, da auga e finalmente do mantemento da máquina… E… que me decides do pracer dun expresso estupendo co xornal no bar…? 


Tendo en conta que tomamos mínimo dous cafés ó día, o gasto non é trivial, en calquera bar o prezo dun café 1 € como moito. 

Nestlé non tería que poñer os seus intereses económicos por enriba do benestar de millóns de familias campesiñas, estas, viven unicamente dos ingresos que xera a comercialización do grao, e obteñen recursos por facelo razoabelmente. Nestle provoca que unha persoa ou empresa estea obrigada a negociar ou comerciar só cunha determinada empresa. 




Dolce Gusto é outra marca da mesma compañía. Isto é típico das grandes corporacións, intentar abarcar o máximo posible do mercado creando a marca elite (Nespresso) e outra máis económica (Dolce Gusto) para cubrir un segmento inferior. 

Se isto se fixera sen asoballar a ninguén OK, unha técnica máis de mercado, pero o transfundo é moi negro, hai colectivos que denuncian que Nestlé ten pagado a escuadróns de asasinos para premer os produtores de Colombia que non se dobregaban as súas condicións. 

Isto das cafeteiras é una táctica cebo cómo a das impresoras... xa mercaras a tinta... a Playstation e outros cacharros. É un gadget, creo que intentado conseguir o efecto iPod e están a conseguilo: poñéndoo como o mais alto da súa gama, inda que non o sexa, para atraer con deseño... eu vexo paralelismo. Estanse xeneralizando, vense a venda en tódalas partes. Agora ben, unha vez que se convertan en estándar e case todo o mundo teña unha, (as principais cadeas de Supermercados sacaran as súas propias versións de cápsulas a un prezo máis económico... espero). Boas perspectivas aos que vos decantedes por este sistema porque en cuanto se xeneralice, sairavos máis económico! 

En fin, creo que comprarlle a Nestlé calquera produto é financiar a unha máis das grandes transnacionais, coa moral na carteira, que explotan os recursos naturais e as poboacións de países en desenrolo (iso sí, enriquecendo enormemente a seus gobernantes e aos propios directivos da empresa). Non deixa de ser unha empresa legal baseada nas leis discutibles do neoliberalismo globalizado… 

Na miña opinión Nespresso é unha marca que vende glamour, que resulta cómoda e rápida e métenola dobrada como tantas outras multinacionais. Por outra parte o que, a nós, parécenos tan cómodo, a os produtores dos países de orixe suponlles unha extorsión, un trato comercial sen garantías e para o medio ambiente un forte golpe baseado na cultura de “usar e tirar” que xa debería empezar a considerarse do século pasado.


E, por suposto, somos libres de comprarlle a quén queiramos. De todos xeitos eu, aínda que fora gratis, seguiría negándome a engordar o peto de multinacionais como Nestlé. Para min non só é un tema práctico, de comodidade, ou de sabor, eu non podo deixar de lado a ética e que a multinacional máis boicoteada do mundo, polos seus abusos, nos manexe como a cordeiros dispostos a facer enormes ringleiras para mercar cápsulas. 

Ben déixoo porque me acendo, remato dicindo que hai moitos frontes nos que ser responsable, e ter e consumir Nespresso non é un delito, o que realmente paga a pena é tomar conciencia do que pasa no mundo e non tragar con todo o que inventa esta sociedade de consumo.


Fontes:
Nestlé demanda a sus rivales por las cápsulas de Nespresso  O xigante suízo cree que a competencia viola a patente LIZ ALDERMAN (NYT) (París)  El País 23/08/2010

Interesados no café sistema monodose, existen boas alternativas que teñen en conta a Agricultura Ecolóxica e Comercio Xusto e, …son algo máis que verbas de moda.

o mundo segredo de VIVIAN MAIER

Por: abc Marzo de 2011
 




Moito se ten dito de se unha obra de arte é, ou non é tal ata que se mostra, aquilo de “o arte ocorre”. Só no momento no que o espectador entra en contacto coa obra, prodúcese esa sensación, incontable e diversa a comunicación, e podemos considerala arte. Así que... cando un creador decide manter as súas obras agochadas en segredo ou resérvaas para si mesmo, faise difícil recoñecelo como artista e súas obras aseméllanse máis a un produto terapéutico… desta volta, somos afortunados, máis afortunados se cadra, porque descubresenos unha obra de arte, a gran obra, dunha creadora que, por decisión propia ou por circunstancias da vida foi atesourando e nunca amosou… é o caso de Vivian Mailer.


Unha muller con sombreiro e velo mira a cámara con desdén, podería estar mirando os zapatos dun home ou a chaqueta vella que leva a muller que está fotografando. Unha nena chora desconsolada nos brazos da súa nai, allea ao choro sorrí parviña. Un home bota unha sesta no coche. Unha muller vestida de gasa branca cruza correndo unha rúa de Nova York fuxindo de algo que apenas intuímos. Unha pomba morta repousa no fondo dunha papeleira. Todas estas imaxes e 100.000 máis constitúen o extraordinario legado que enche o mundo segredo de Vivian Maier, probablemente a fotógrafa descoñecida con máis talento do mundo, que faleceu sen amosar a ninguén ningunha das súas fotos deixando máis de 30.000 (dos 1960-1970) por revelar.

O pouco que sabemos é que naceu en Nova York en 1926, de nai francesa, mudouse a París sendo moi nena e volveu a EE UU en 1951. Exerceu diversos traballos, ata que se empregou como ama de cría durante 40 anos, en Chicago, onde viviu ata a súa morte en 2009. Cunha cámara Rolleiflex Twin Lens tomaba fotos da maña a noite de todo o que percibía. Gustáballe o cine: admiraba o cine europeo e difamaba o americano. Tiña unha actitude distante cos adultos (lembran os empregados da tenda onde mercaba o material fotográfico). Gustáballe facerse autorretratos camuflada nas sombras ou nos reflexos dos cristais. E tiña un inmenso talento. Pódense ver en Internet as súas fotografías (Vivian Maier: her discovered work) un ollo excepcional dende calquera punto de vista, pódese dicir que non hai fotógrafo de rúa que podamos comparar. Se alguén houbera visto as súas fotos antes, hoxe Vivian Maier estaría considerada unha dos grandes, ningunha das fotografías que fixo está retocada, e é asombroso pensar que xamais utilizou luz artificial, salvo a luz do lugar no que plantaba a cámara.

Un home chamado John Maloof comprou por casualidade un baúl cheo de negativos abandonado nun almacén por 400 $. A medida que ía descubrindo o que tiña entre maos, deuse conta do alcance da obra desta muller, morta (con 83 anos) dous días antes que descubrira seu nome. Non chegou a coñecela, pero consagrou a súa vida a coidar e difundir o seu legado, mentres prepara un documental e un libro sobre ela. Grazas a il, dedicóuselle unha gran exposición en Chicago, e o mundo do arte comeza a interesarse por ela. As fotos destinadas a perecer na escuridade, perdidas entre o desorde de incontables obxectos que tiña recollido ao longo da súa vida. Estas imaxes conmocionaron ao mundo da fotografía e irremediablemente cambiaron a vida do home que as levou a opinión pública. Difícil quitar da cabeza a imaxe dunha solitaria muller dedicada a coidar os nenos doutros, empuxando un cocheciño de bebe, mentres capturaba a realidade do arredor. Os nenos que coidou durante anos, hoxe anciáns, recordábana con cariño, ata o punto que algúns deles tíñana axudado economicamente ata a súa morte. Ningún deles vira xamais ningunha das súas fotografías…
Ver tamén:

sábado, 19 de febreiro de 2011

Democracias hasta hace unos pocos días


USA y la UE, quienes han venido tradicionalmente apoyando a los regimenes autoritarios, corruptos, tanto en África, Oriente medio y America Latina; ahora se hacen las mosquitas muertas y se alinean aparentemente con el pueblo Egipcio y sus demandas de Democracia; cuando hasta hace muy pocos días apoyaban incondicionalmente a Túnez, a H. Mubarak y  su sistema, mostrándolo como ejemplo de Democracia, y él era su bastión de apoyo a las políticas antiárabes con respecto a Israel.


USA durante los años Setenta apoyaba regímenes dictatoriales latinoamericanos, y aun recientemente. Regimenes especializados en la represión a sus contradictores, en desapariciones forzosas, en métodos humanamente crueles que pasan por la tortura sofisticada a través de  múltiples métodos. USA apoyó y la UE hizo mutis por el foro.

Para ejemplo también el régimen de Obiang en Guinea Ecuatorial, oprimiendo sistemáticamente a su pueblo, apoderándose de la riqueza del país para  beneficio personal,  de sus amigotes y de sus familiares. Es calificado por Occidente como una Democracia, y muy recientemente José Bono se atrevió a afirmar que eran más los puntos  que unían a España con ese régimen que las que lo separaban. ¿Abrase visto semejante despropósito en tal afirmación ratificadora del apoyo al dictador guineoecuatorial?

Los egipcios con su revolución tumban a Mubarak por ser el representante de un sistema injusto, corrupto, opresor, más que por su persona misma mantenida durante 30 años en el poder. Sistema basado en privilegios para los áulicos del régimen, con la creación de una clase dominante que usufructúa para sí toda la riqueza del país; de organizaciones policiales y burocráticas corruptas acostumbradas al chantaje y abuso sistemático de los ciudadanos de a pie. Desempleo rampante de las jóvenes generaciones, sin esperanza alguna de progreso. Creación artificial de partidos opositores complacientes que crean una   imagen supuesta de democracia. Favorecimiento a las políticas de Occidente con respecto al problema Palestino-Israelí con la convicción que ello detendría a un imaginado y gran enemigo Islamista. En fin, una serie de conductas totalmente aberrantes y sistemáticamente sostenidas durante años  que inevitablemente han conducido al estallido espontáneo del pueblo Egipcio y la consecuente caída o huida de las cabezas visibles.


Sin embargo éste triunfo transitorio de la Revolución Egipcia, no garantiza aun la destrucción del sistema Mubarak y queda así un largo camino de esperanza para recuperar el Egipto que los Egipcios sueñan.

Ese mundo árabe cortado con la misma tijera de las autocracias, de la represión, la pobreza y falta de futuro para sus gentes; no es único en ese lado del mundo. En Latinoamérica también se encuentran regimenes similares que han contado con la complacencia igual de USA y Europa que siguen haciéndose los de la vista gorda y el oído sordo, siendo así cómplices de esas democracias de papel.

La revolución egipcia tumba el paradigma de los fusiles para lograr el cambio. Con la protesta constante y la convicción fuerte las armas se relegaron a un segundo plano aunque muertos siempre hubo, así hallan quedado olvidados por los Mass Media, mas no para la memoria colectiva de su pueblo. Tal revolución y su nuevo método significan mucho para todos los pueblos oprimidos del mundo quienes aprenderán de esa lección y podrán avanzar también hacia la conquista de logros democráticos reales.

Enhorabuena por un probable nuevo Egipto y también por las revoluciones de nuevo método que liberaran otros pueblos oprimidos del mundo.


¿Cuál nuevo fantasma empieza a recorrer éste mundo?

ainm.02152010.  

luns, 7 de febreiro de 2011

ADOLESCENCIA Y SEXUALIDAD


El desarrollo pre-natal determinó las características gonadales y sexuales secundarias del recién nacido, a través de complejos procesos de la neurobioquimica del organismo, quedando además preparado el cerebro para que en el interactuar con el medio socio-cultural se asimilen en una dirección o en otra las diferentes conductas asignadas al varón o a la hembra.

Durante la niñez, el comportamiento sexual está limitado desde lo sociocultural por la estructura familiar y social en la cual el niño se desenvuelve; y desde lo biológico por la inmadurez de los sistemas neuroendocrinos, que impiden los fenómenos hormonales que darán inicio al amplio rango expresivo de la sexualidad en el adolescente.

Alrededor de los 10 años de edad se produce la liberación de factores hormonales en el hipotálamo que ahora sí permitirán que se liberen en el torrente sanguíneo del adolescente, las hormonas de la sexualidad (FSH-LH-testosterona), las cuales van a actuar sobre los órganos sexuales del púber hembra o varón para permitir el desarrollo de las características sexuales secundarias del hombre y de la mujer como son:


  • En la Adolescente

  1. Crecimiento y desarrollo de las mamas
  2. Crecimiento y desarrollo de los labios mayores y menores y el clítoris.
  3. Crecimiento desarrollo y función de los ovarios
  4. Crecimiento y desarrollo del útero y órganos internos de la reproducción
  5. Crecimiento del vello púbico y axilar
  6. Redistribución de la grasa corporal hacia las nalgas, mamas y caderas.
  7. Menstruación y ovulación
  8. Aumento de peso y talla corporal
  9. Producción de hormonas femeninas (estrógenos y progesterona)

  • En el Adolescente

  1. Crecimiento testicular
  2. Crecimiento y desarrollo del pene y glande
  3. Cambios en el tono de la voz
  4. Desarrollo del vello púbico, axilar y corporal
  5. Producción de espermatozoides
  6. Aumento del peso y la talla corporal y la masa muscular
  7. Producción de hormonas masculinas (testosterona-dihidrotestosterona)

Esos cambios en los órganos sexuales y reproductivos, ocurren súbita y abruptamente en el curso de unos pocos años y ocurre además un influjo hormonal sobre las estructuras cerebrales predispuestas desde la vida prenatal para dirigirse hacia un género u otro. Desarrollándose así las respuestas conductuales -comportamientos- propias de cada genero durante la adolescencia.

La adolescencia en nuestra sociedad occidental moderna se cataloga como Exuberante, ya que las nuevas conductas del púber son motivo de trastornos del tranquilo entorno familiar de la niñez. El adolescente normal es un contradictor, un libertario, un libidinoso, un contestatario y principalmente un buscador del sentido de su vida, de su identidad personal.

En la adolescencia normalmente comienza la vida sexual activa de las personas, siendo hoy en día cada vez más temprano el inicio de las primeras relaciones sexuales en nuestras modernas sociedades occidentales; posiblemente debido a la gran carga de mensajes libidinosos que golpean el cerebro y lo estimulan  pronto.

Por su inexperiencia, por la angustia que le causan los cambios orgánicos abruptos, por su ansia de libertad sin fin, por su oposicionismo natural a toda norma, el adolescente llega a asumir conductas sexuales riesgosas que pueden llevarle a contraer enfermedades como el SIDA  que presenta un  aumento mundial entre la población de 15 a 25 años de edad, y otras enfermedades de transmisión sexual como la gonorrea, la sífilis y la infección por Clamidias, el embarazo no deseado en las adolescentes y caer en la practica del aborto, entre otras.

El riesgo Psicosocial y Psicosexual del adolescente solo podrán ser contenido a través de estrategias educativas coherentes, armónicas, que partan de un profundo conocimiento de la problemática del adolescente en cada sociedad, y del entendimiento, comprensión y contención amorosa y solidaria que hagan los padres y familiares de los chicos.


La adolescencia en últimas se resuelve después de un periodo no mayor de cinco años en la identidad de un adulto que abandonó traumaticamente su cascarón infantil y adolescencial, trasformándose luego en un ser  sexual dispuesto a procrear, amar y dar sentido a su existencia.

ainm.10.18.2003

El poeta del balón

Como muchas cosas en la vida no siempre es fácil decidir cuál obra es la mejor, cuál pintor es mejor, etc. Y en realidad es difícil definir en términos absolutos tales rangos de calidad. Así que en últimas terminamos conciliando y reconociendo las bondades de cada autor para no continuar matándonos los sesos buscando la respuesta correcta.

Pero en el futbol, ah, el futbol es otra cosa, ya que además de espectáculo emocionante se podría elevar en ciertas circunstancias a la categoría de arte o técnica exquisita. Sin embargo para elevar el futbol a la categoría de arte antes que técnica se requeriría de la presencia del artista y de su rubrica, el estilo.

En esta pelota de aire y agua que llamamos tierra han descollado en el arte del futbol tres jugadores, todos ellos latinoamericanos, a quienes la historia del arte futbolístico ha dado en llamar los reyes del futbol, reyes que han pertenecido a épocas distintas y han logrado con su estilo mostrarnos que son verdaderos artistas que capaces en nuestra memoria indelebles recuerdos de sus mágicas jugadas encima del verde césped.

Tres reyes : Edson Arantes Do Nascimento mejor conocido como Pelé quien fue calificado como la perla negra del futbol en el periodo 1958-1975; Diego Armando Maradona, durante los años 1980-1995 ; y actualmente Lionel Messi, reconocido con el balón de oro como el mejor jugador de futbol de nuestros días.

Lionel Messi ha dejado en el futbol club Barcelona toda una estela de jugadas brillantes, goles gloriosos y humildad personal. Imagino que Messi como todo artista va puliendo su obra progresivamente, corrigiéndola, estudiándola, hasta llegar a ser lo que es hoy y lo que falta por  mostrarnos mañana. Su rúbrica además del gol es el encanto de su juego en donde la pelota en sus pies va tejiendo los versos precisos, endecasílabos de gambetas, desplazamientos, toque y precisión. En definitiva,   magia, trascendencia de la técnica hacia la poesía-arte del balón; aunado  a ello también hay que reconocer que Messi se beneficia al pertenecer a un gran equipo, Barça, el cual ha hecho de la precisión mecánica de su esquema un relojito futbolístico casi imposible de mejorar.

Hasta hace pocos años pensaba que Pelé era el mejor de todos pero hace un año decidí cambiar. El rey verdadero se llama Leonel Messi, el poeta del futbol.

El rey ha muerto,!viva Leo Messi ¡.

alfredoivan50@hotmail.com

O Barco de Valdeorras, España.31012011

domingo, 7 de novembro de 2010


Bernard Henri Levy 
Una carta de los hijos de sakineh
El Sol de México
27 de septiembre de 2010
Esta carta abierta, escrita por los hijos de Sakineh Mohammadi Ashtiani y dirigida "a los ciudadanos del mundo" es un documento excepcional. Sus palabras son particularmente conmovedoras para aquellos de nosotros que seguimos defendiendo a Sakineh, la joven mujer iraní sentenciada a muerte por un supuesto adulterio.

Esta no es la primera vez que Sajjad Ghaderradeh, hijo de Sakineh, ha elevado su voz. La transcripción de mi entrevista telefónica del 2 de septiembre con él fue publicada en el sitio de la red La Regle du Jew, en el diario Liberation y en el Huffington Post. Él y yo hablamos 10 días después -el día de la manifestación que coorganicé en París con la asociación feminista francesa "Ni Poutes ni Soumises" (Ni Putas ni Submisivas): Sajjad llamó desde Irán para expresar su gratitud a los manifestantes reunidos en la Plaza de la República, y para comunicar las últimas nuevas acerca de la situación de su madre.

Ahora Sajjad ha optado por la palabra escrita, en una carta firmada también por su hermana, Saeidah. Refutan a las autoridades que erróneamente dijeron que su madre había sido declarada culpable de asesinar a su padre, y quienes la presionaron para confesar falsamente del crimen en un video dado a conocer en agosto. En un segundo video, trasmitido por la TV iraní este mes y que mucha gente cree fue ofrecido para volver la opinión pública contra Sakuneh, ella niega que haya sido torturada o presionada.

Los hijos de Sakineh están plenamente conscientes de los riesgos que toman al enviar este mensaje, pero, pese a ello, han pedido que sea diseminado a todo el mundo. Que sus voces, expresando una angustia profunda y una conmovedora súplica, sean oídas fuertes y claras.

Bernard-Henri Levy
A los ciudadanos del mundo,
Ignoramos qué esté ocurriendo a nuestra madre tras puertas cerradas. ¿Cuántas entrevistas coercitivas habrá, y para qué serán? ¿Todo este sufrimiento porque nuestro abogado reveló la verdad y corrigió el historial? ¿Por qué las autoridades deben provocar indignación popular mediante entrevistas falsas y convirtiéndonos en blancos de ataques? ¿Por qué mi hermanita y yo tenemos que ocultarnos? ¿Dónde está la justicia de todo esto?

¿Por qué no nos permitieron estar con nuestra madre durante las entrevistas? ¿Y cómo pueden seguir usando esas transmisiones para jugar con la vida de ella y la reputación de nuestra familia? ¿Por qué alientan a sus seguidores en contra nuestra, para que la gente nos persiga en la calle, nos golpee e insulte? ¿Cuántas falsas entrevistas más y confesiones falsas debemos esperar?

En estos días, nos sentimos perdidos, en busca de nosotros mismos.
Con cada día que pasa, nuestras vidas se tornan más incomprensibles.
Estamos agotados y deseamos sólo una cosa: encontrar refugio y paz en los brazos de nuestra madre.
Estamos agotados y temblamos ante todos los insultos e injusticias que hemos padecido, y todas las veces que hemos tenido que ocultar nuestras lágrimas.
Seguimos esta ruta oscura de la vida con temor en nuestros vientres y angustia en nuestros corazones.
Estamos agotados después de correr tanto tiempo, tan solos.
Estamos cansados de combatir solos.

Queremos colocar nuestros brazos en torno a tu cuello, Mamá. Y estrechar tus hombros. Han pasado años desde que estuvimos protegidos por tu sombra, o por la de Papá. Ahora tenemos prohibido incluso recibir noticias acerca de ti.

¿Quiénes somos? ¿Seres vivos? ¿Para quién o para qué estamos viviendo? No lo sabemos. ¿Por qué Dios nos creó a los dos, a mi hermana y a mí? ¿Vinimos al mundo sólo para padecer tanta tortura? Durante nuestra infancia, perdimos nuestro hogar y nos encogimos en las oscuras, frías calles.

Mientras otras niñas estaban acurrucadas en los brazos de su madre, pidiéndoles que trenzaran su cabellera, mi hermana tiritaba en el frío y la nieve, orando al lado de la gran muralla de la prisión para que quizá se le permitiera ver a su madre por un instante.

Mientras mis amigos estaban sentados al lado de sus padres, haciendo sus tareas, yo era testigo del asesinato de mi padre -y, más doloroso aún, fui testigo de que mi madre fuera acusada falsamente de asesinarlo-.

Incluso nuestro abogado, Javid Houtan Kian, está pagando el precio. Las autoridades han allanado su hogar. Y por el solo crimen de haber defendido a nuestra familia, ya no se le permite siquiera entrar al Ministerio de Justicia. Él, también, necesita alguien que lo defienda. Para todos nosotros esta vida se ha convertido en una tragedia. Quizá el interrogador del Servicio de Inteligencia de Irán tenía razón cuando nos dijo que aún si nuestra madre regresa a nosotros, "ellos" nunca nos dejarán vivir en paz. Porque, según él, el mundo sólo está preocupado por la liberación de nuestra madre, no por el resto de nuestras vidas.

Es verdad, nuestras vidas carecen de significado. Hemos sido rechazados en todas partes, incluso por nuestra propia familia.

Pero cuando adquirí conciencia del apoyo generoso de nuestros amigos -los que conocíamos bien y otros en todo el mundo a los que nunca hemos conocido, y que sin embargo hablaron en defensa nuestra- se sintió como una luz que se abriera paso hacia nuestra soledad.

Les rogamos, desde el fondo de nuestro corazón, que sigan pensando en nosotros -pero también en otros como nosotros, y en toda la gente encarcelada en Irán-. Recuerden que no tienen medios para defenderse ellos mismos, aunque son inocentes. Sí, se los suplicamos. Se los rogamos.

Firmado
Sajjad y Saeideh

(Bernard-Henri Levy es el autor, y más recientemente de "Left in Dark Times: A Stand Against the New Barbarism". Translated by Hector Shelley).
The New York Times Syndicate.