mércores, 18 de setembro de 2013

Menos libros, menos pública

José María Calleja
Las consecuencias de esta degradación de la enseñanza pública en España  las empezamos a conocer ahora y seguiremos evaluando sus secuelas cuando pasen los años y Wert haya salido por una puerta giratoria que le lleve a algún cargo tan rimbombante como bien remunerado

Wert asegura que "se mire como se mire, la próxima huelga educativa es política"
Wert ha reducido las becas y ayudas a familias sin recursos.
Casi 600.000 alumnos se quedaron el año pasado sin ayuda para libros y material escolar, 25.000 alumnos han perdido su beca y  tenemos 20.000 profesores menos en la enseñanza pública no universitaria a la que se han incorporado 80.000 estudiantes más.
Son datos del propio ministerio, que a Wert aún no le parecen brutales, probablemente porque se guarda ese adjetivo para el hachazo con el que ha inaugurado este curso y cuyos resultados oficiales conoceremos el próximo setiembre.

Se han recortado 134 millones de euros para becas, se han destinado 61.302 millones de euros menos para la compra de libros, 30.000 universitarios tienen problemas severos para pagar la matrícula… se ensancha la certeza de que hemos estudiado por encima de nuestra posibilidades de parias. Los chavales montan tenderetes en la calle para vender libros usados.

Las consecuencias de esta degradación de la enseñanza pública en España  las empezamos a conocer ahora y seguiremos evaluando sus secuelas cuando pasen los años y Wert haya salido por una puerta giratoria que le lleve a algún cargo tan rimbombante como bien remunerado, cuando Rajoy nos haya dejado de decir esa doble mentira de que pierde dinero a cambio de hacernos el favor gobernarnos.

Con unas migajas de lo destinado a Bankia, con unas migajas de los millones cobrados por la patulea de ejecutivos que han sido premiados por su incompetencia y latrocinio, con unas migajas de los créditos a amigos  -el último a Cotino--, nada de esto estaría ocurriendo. Ahora es cuando viene el idiota moral de guardia y grita que decir esto es demagogia, que al sistema bancario no se le podía dejar caer y que es lógico que Rato cobrara 2,34 millones de euros al año en retribuciones por acabar de llevar a Bankia a la posición del Costa Concordia anterior al rescate.

La voladura de la enseñanza pública avanza a buen ritmo, quedan cada vez menos posiciones que dinamitar y estamos a un minuto de que la gente sin dinero deje masivamente de estudiar en la Universidad y se largue del país con los inmigrantes que nunca debieron venir. 300 españoles al mes se van a Perú. Excelso balance en menos de dos años. Menos mal que no se iban a tocar ni la enseñanza pública, ni la sanidad pública, ni, menos aún, las pensiones públicas.

Por si quedaba alguna duda, Wert ya ha dicho que toda huelga contra esta situación de degradación de la enseñanza será política, con lo que parece querer denostar cualquier posible convocatoria. Antes de que le recompensen por los servicios liberales prestados, alguien debería decirle que, por ahora, no es delito hacer una huelga política ante medidas políticas, tomadas por políticos que hacen política, política de derechas.

"O Monte Pindo é o paradigma do lume iniciado por un chisqueiro pero alimentado por anos de desidia política"

Marcos Pérez Pena

Do negro ao verde. Ese é o obxectivo agora. Despois do incendio que durante case catro días arrasou case por completo o espazo natural do Monte Pindo, a asociación que levaba anos reivindicando que se declarase parque natural fai balance da desfeita e comeza a traballar na recuperación. Tamén da crítica á xestión realizada polo goberno galego, do que denuncia o seu deleixo á hora de protexer o monte e de previr os incendios forestais. 
O sábado 28 de setembro, tres marchas verdes partirán simultáneamente ás 11 horas desde a Praza da Solaina (O Pindo, Carnota), o Supermercado As Cruces (Caldebarcos, Carnota) e da Área Recreativa do Fieiro (Mazaricos) para encontrarse finalmente na Laxe da Moa, no máis alto do Monte Pindo. De igual xeito o 6 de outubro, ás 12 horas, está convocada unhamanifestación en Compostela para esixir un cambio radical na política forestal da Xunta de Galicia e no tratamento das problemáticas dos espazos naturais protexidos. Dúas citas para que non esquezamos o que se perdeu no Pindo e para deixar claro que este tipo de desastres non son inevitables. Falamos con Mario Maceiras, secretario da Asociación Monte Pindo Parque Natural.
"O mércores a iso das dez da noite, poucos minutos despois de declararse o incendio, recibín unha chamada do alcalde de Carnota. Lembro que as súas palabras foron: 'Non hai nada que facer Mario, está todo perdido'"
A primeira pregunta é obrigada. Agora que xa pasaron unhas horas sen lume, puidestes facer un balance polo miudo? A desfeita foi tan grande como pensábades?
O mércores a iso das dez da noite, poucos minutos despois de declararse o incendio, recibín unha chamada do alcalde de Carnota. Lembro que as súas palabras foron: "Non hai nada que facer Mario, está todo perdido". Este prognóstico fíxose realidade e non polas súas dotes clarividentes, senón porque en Carnota todos sabemos que a orografía do Monte Pindo é extremadamente complicada, sendo só efectivos os medios de extinción aéreos que xa non poderían despegar a esa hora. Co lume avanzando por sitios inaccesíbeis para efectivos humanos nin mecánicos, empuxado por un auténtico furacán de nordés, sabíamos perfectamente que salvo milagre mediante, o Olimpo Celta enfrontaba as súas últimas horas e asi o indicamos no noso primeiro comunicado, ás once da noite, co título "Adeus Monte Pindo". Só lograron controlalo lume cando tres días despois, non habendo nada que queimar, comezou a orballar.

O carácter intencionado está claro. Tamén os motivos?
Non coñecemos que pode levar a alguén a destruir un espazo natural protexido, pero si queremos salientar que no caso do Monte Pindo hai décadas que non se desenvolven actividades económicas (forestais e madeireiras, agrogandeiras, edificativas...) que puideran verse beneficiadas por un incendio. Polo tanto os motivos teñen que ser outros. O que temos moi claro é que quen prendeu o lume sabía perfectamente o que había que facer para arrasar por completo o macizo.
"Temos moi claro é que quen prendeu o lume sabía perfectamente o que había que facer para arrasar por completo o macizo"
Que tería sido diferente se o Pindo fose xa dende hai un par de anos un parque natural?
Nada nin ninguén pode evitar a primeira chispa, pero cando as condicións meteorolóxicas son adversas a única forma de apagar un lume no Monte Pindo é meses ou anos antes de prender. Iso é o que levamos tres anos pedindolle á Xunta, a dotación dos recursos necesarios para que o Monte Pindo se coidase, protexese e desenvolvese. Non nos fixeron ningún caso. Por que entendemos que o Parque Natural é a figura apropiada? Porque é a única que obriga a un investimento anual (2,2 millóns anuais en plena crise), a crear un organismo rector coa participación dos colectivos interesados e a crear un corpo permanente de vixilancia e garda. Para figuras de papel xa tiñamos a Rede Natura. A Xunta negouse desde o principio a atender esta gran demanda social con todo tipo de excusas de mal pagador: que se era moi pequeno, que se xa estaba protexido dabondo, logo que se era moi caro... A realidade é que agora houbo que gastar en extinción exponencialmente máis do que suporía ternos escoitado, e tantos cartos non serviron para salvar sequera un anaco do espazo natural.
Sigue activo el fuego de O Pindo y se declara otro próximo al Monte Galiñeiro
"Agora houbo que gastar en extinción exponencialmente máis do que suporía ternos escoitado, e tantos cartos non serviron para salvar sequera un anaco do espazo natural"
Ides poñer en marcha traballos de repoboación? Tedes xa prazos?
Entendemos que unha catástrofe destas características fai agromar a sentimento solidario e xeneroso da sociedade galega, pero temos que facer as cousas ben para que non sexa peor o remedio que o mal. Imos traballar con especialistas e investigadores para ver por onde tería que empezar o proxecto de voluntariado, tendo en conta que estamos ante máis de 2.300 hectáreas arrasadas e que de nada serve ir chantando cepellóns na cinza. O urxente agora é conseguir que o chan resista a chegada das choivas e non acabe chegando chapapote de monte aos lugares do Pindo, Caldebarcos, Quilmas..., ao Xallas nin á ría.
"O urxente agora é conseguir que o chan resista a chegada das choivas e non acabe chegando chapapote de monte aos lugares do Pindo, Caldebarcos, Quilmas..."
Como será o roteiro do día 28? Credes que a participación será importante?
Moitísima xente está a interesarse tanto na comunidade local coma alén, sexa por expresar a súa dor ante esta tremenda traxedia, reivindicar o parque natural e un cambio radical de políticas no que respecta á nosa natureza, ou por simple curiosidade de coñecer o estado en que quedou o Olimpo Celta despois das lapas. Cremos que será masivo e por iso estabelecemos 3 lugares de saída distintos. A xente vestirá de verde para simbolizar que devolveremos a vida ao que hoxe é morte, e de seguro unha vez arriba propinaremos un inmenso berro de "Monte Pindo Parque Natural!" que retumbará en San Caetano, para que quen nos ignorou ata hoxe agora o escoite.

E na manifestación do 6 de outubro? Que ten que pasar neste país para que a política forestal saque a decenas de miles de persoas á rúa?
Primeiramente a xente debe coñecer a convocatoria, e por iso estamos inmersos en contactos con todo tipo de entidades para que sexa o máis horizontal e plural posíbel. Somos conscientes de que o tempo para armar unha gran mobilización é escaso pero tamén que moitos milleiros de galegas e galegos choran neste intre polo Monte Pindo, as Fragas do Eume, a Ría do Burgo, Lourizán, Corcoesto, o Courel, e tantos outros espazos naturais galegos submetidos a anos de abandono, contaminación, monocultivo de especies de ciclo curto, expolio industrial e por suposto a ameaza constante dos incendiarios que sen ese desleixo da administración non poderían actuar con tal impunidade. Queremos que a cita do 6 de outubro sexa o berro de dignidade da xente que non fica indiferente ante a destrución do seu medio natural.
"Queremos que a cita do 6 de outubro sexa o berro de dignidade da xente que non fica indiferente ante a destrución do seu medio natural"
Como valorades as declaracións realizadas por Feijoo e outros cargos do PP despois do incendio? Como se pode soster ese argumento de que os incendios non teñen nada que ver coa política forestal?
Simplemente estamos ante o cazador cazado. Lembremos que no 2006, logo de arderen 550 hectáreas no Monte Pindo e de ver arrasar media Galiza, Alberto Núñez Feijóo preguntábase "canto do queimado se debe aos pirómanos e canto á imprevisión, indolencia e irrespondabilidade do goberno?”. Agora que se ve no poder tentou convencernos primeiro de que a campaña era formidábel e agora tras a perda do Monte Pindo, a culpa é dos homes malos que nos queren facer dano e do código penal, que podía ser máis duro. Porén, o Monte Pindo é o paradigma perfecto do lume iniciado por un chisqueiro pero alimentado por anos de desidia política sen precedentes; nunca antes se pedira con tanta insistencia e durante tanto tempo á Xunta que actuase sobre un espazo natural en concreto, e non se fixo absolutamente nada, o único que nos deron foi a espalda. Por iso esiximos a dimisión de Agustín Hernández e Rosa Quintana, por seren os responsábeis da declaración e a xestión, respectivamente, dos espazos naturais galegos protexidos. En realidade ten que ser o propio Feijóo quen os cese de inmediato, en aplicación estrita do discurso que ensaiaba no 2006. Pero sabemos que iso non vai pasar se non enchemos a praza da Quintana o 6 de outubro.

España puede generar más de medio millón de pobres al año hasta 2025

Belén Carreño

Intermón Oxfam calcula que en España habrá 20 millones de pobres -ocho millones más que ahora- para 2025 si la tendencia actual continúa.

En la UE habrá 25 millones de pobres nuevos para la misma fecha, y uno de cada tres personas que caigan en riesgo de exclusión será español

La ONG asegura que la reforma laboral está aumentando la pobreza entre trabajadores que no cobran lo mínimo para salir del riesgo de exlcusión.

Tasa de pobreza laboral según nivel educativo
Tasa de pobreza laboral según nivel educativo, datos recientes

Uno de cada diez pobres de la Unión Europea es español. Teniendo en cuenta que la media incorpora países como las repúblicas bálticas o los últimos países en la adhesión de la Europa del Este, la cifra muestra el elevado peso de nuestro país en el colectivo en riesgo de exclusión. Además, según las conclusiones presentadas hoy por Intermón Oxfam, de los 12 millones de pobres que hay actualmente en España se pasará en 2025 a 20 millones. A razón de unas 525.000 personas en riesgo de exclusión más al año.
En el conjunto de la UE, habrá hasta 25 millones más de pobres en el horizonte de 2015 si, siempre según Intermón Oxfam, continúan las políticas de austeridad actuales. Teniendo en cuenta que España aportará 8 millones de pobres "nuevos", uno de cada tres personas que pasen a estar en situación de riesgo de exclusión en 2025 vivirá en España.
El aumento de la desigualdad es uno de los elementos que más preocupa a la ONG. España es el cuarto país con mayor desigualdad después de Grecia, Letonia, Bulgaria y Portugal. En la progresión que observa la ONG, que recientemente lanzó el estudio a nivel europeo, predice que a doce años vista el 20% de la población más rica ingresará 18 veces más que el 20% más pobre.
En este sentido, desde Intermón ven como el hecho de tener trabajo ya no asegura estar en riesgo de exclusión. La autora del informe, Teresa Cavero, asegura que los efectos de la reforma laboral están aumentando este fenómeno reciente. Así, la pérdida del poder de negociación en los trabajadores está rebajando a la mínima expresión los salarios y las jornadas laborales, hasta el punto de que ya no son suficientes para garantizar una calidad mínima de supervivencia.
En cuanto a los efectos en los recortes en sanidad y educación, Cavero recuerda que se ven a más largo plazo, al menos cinco o diez años, cuando los resultados de una deficiente educación o atención sanitaria se plasman en la población.
El informe de IO viene acompañado de un barómetro de Metroscopia que arroja muchos elementos para la esperanza. Así, el 89% de los encuestados estaría dispuesto a trabajar como voluntario para la reducción de la desigualdad; el 69% rechazarían trabajos que fomenten la economía en negro y el 61% realizaría donaciones a organizaciones sociales. Eso sí, solo el 35% pagaría más impuestos.
Además, los resultados de la encuesta muestran que la población percibe el efecto pernicioso de las medidas de ajuste. Al menos el 76% cree que la desigualdad y la pobreza se incrmentarán o mantendrán en los niveles actuales a causa de los recortes.

Eutanasia para los jubilados

Juan Carlos Escudier
Con la pensiones se ha propuesto el Gobierno consumar un latrocinio continuado al que llama ahorro. Consiste, para que se entienda, en mermar poder adquisitivo a los jubilados mientras los ingresos del sistema sean inferiores a los gastos y en fijar un tope del 0,25% a la recuperación de dicho poder de compra cuando la situación se invierta, de manera que podrían ser necesarios un par de lustros para que se resarzan de lo perdido en un solo año.
Los cálculos que hacen estas preclaras lumbreras económicas es que el “ahorro” en nueve años será de 33.000 millones de euros, aunque la cifra se antoja bastante conservadora y podría ser mucho mayor en el supuesto de que el IPC se desboque. Así, si al año que viene la Seguridad Social sigue en números rojos y los precios aumentan el 1,5% las pensiones sólo se incrementarían el 0,25%; y si al siguiente las cuentas están ya equilibradas y el IPC crece otro 1,5% las nóminas de los jubilados sólo lo harían un 1,75%. En resumen, a los abuelos les harían falta cinco años de superávit de la Seguridad Social sólo para recuperar lo que perdieron en 2014.
Es innegable que la austeridad de Rajoy rinde ya sus frutos. El Gobierno ha logrado que por primera vez en la serie histórica se haya frenado la esperanza de vida de los españoles, lo que es otro ahorro incuestionable ya que los muertos no cobran pensiones.
Para alcanzar este último objetivo se han colocado poderosos cimientos. Los jubilados han de pagar por sus medicinas, lo que permite que devuelvan parte de sus pensiones al Estado o la totalidad de ellas en el caso de que renuncien a medicarse y aceleren su viaje al otro barrio, tránsito en el que también será muy útil el desmantelamiento de la Sanidad pública y de las ayudas a la dependencia.
Cosas de este liberalismo ‘popular’ y de su defensa a ultranza de la libertad del individuo, los ancianos pueden elegir ahora entre un abanico más amplio de posibilidades de morirse. Lo pueden hacer de hambre por sus pensiones de miseria o palmar por sustituir el Adiro por un brik más de leche. Pueden morirse solos en sus casas por falta de asistentes sociales o suicidarse fuera de ellas, desahuciados después de haber avalado con su piso a algún hijo en el paro. Hasta pueden morirse de aburrimiento ya que, para colmo, la crisis de la construcción ha disminuido drásticamente el número de obras, cuya contemplación constituía el entretenimiento matutino de muchos de ellos.
Al Gobierno hay que reconocerle tacto en la resolución de este costoso problema de la vejez. Coherentemente, podía haber elegido la eutanasia activa para un millón de longevos improductivos al año, aunque eso les hubiera restado votos -que para eso sí que son útiles las antiguallas-, y habría impedido las fotos electorales de rigor en residencias de la tercera edad.  Morgan Stanley, que hace unos meses daba al país por muerto, sabe que aún hay esperanza: sólo es necesario que la diñen los jubilatas. Y nos ha hecho un informe esperanzador: “¡Viva España!”

martes, 17 de setembro de 2013

Humor







El genio de la Botella

David Torres

Me van a perdonar que vuelva una vez más a la historia del fracaso olímpico pero es que todavía estoy echando cuentas. Las estimaciones más optimistas hablan de que el monto total de las tres candidaturas olímpicas le ha salido a Madrid por nueve mil millones de euros (no por nada un estadio emblemático se llama La Peineta). Otras estipulan la factura en torno a los once mil millones de euros. Teniendo en cuenta que Londres gastó aproximadamente doce mil millones de euros en unas Olimpíadas de verdad, Madrid puede darse por satisfecho al estilo de esos dos millonarios rusos que vacilan por un rolex de oro que uno acaba de agenciarse. “¿Cuánto te costó, Ivan Ivanovich?” “Dos millones de euros, Gregor Gregorovitch”. “¿Y dónde lo compraste, Ivan Ivanovich?” “En la tienda Cartier de Londres, Gregor Gregorovitch”. “Qué tonto eres, Ivan Ivanovich. Si lo llegas a comprar en la calle Serrano de Madrid, te habría salido por dos millones y medio”.
Y hoy no tendrías reloj –se podría haber añadido para rematar ya el chiste. La única ventaja de las Olimpíadas de Londres sobre las de Madrid es que las de Londres sí se hicieron. Pero ésa es precisamente una pega, ya que los juegos madrileños viven para siempre en la imaginación, soñados y perfectos. Mientras los londinenses recuerdan para siempre el momento en que Usain Bolt llegó a rozar la velocidad de un cerdo un poco cojo, nosotros recordaremos la panza de los miembros del COI hozando entre comilonas cual gorrinos orondos y satisfechos. De hecho, Madrid puede presumir de haber echado el polvo más caro de la historia sin haberse quitado siquiera los calzoncillos. Un polvo tántrico, como le gustan a Sánchez-Dragó, eyaculando para dentro. En Buenos Aires a la delegación olímpica española (ciento ochenta miembros y miembras) se les quedó cara de pillados con los pantalones abajo sin haberse metido todavía entre las sábanas y sin tener que recurrir aún al armario. Ah, que esta vez tampoco follamos. El Madrid preolímpico se había transfigurado en una reencarnación de Sinuhé el egipcio, verraco perdido por encalomarse a una puta tan cara y tan caprichosa que le pedía hasta las escrituras de las tumbas de sus antepasados. Y que al final lo mandaba a la mierda.
Me van a perdonar las alusiones sexuales, egipcias y escatológicas pero es que no se me ocurre otro lenguaje que pueda servir para embutir en tres párrafos el disparate acojonante de esta catástrofe. Aparte de hacer el ridículo y el gilipollas, hemos cometido un crimen, mejor dicho, nueve mil millones de crímenes. Durante doce años, initerrumpidamente, hemos ido tirando el dinero que nos hacía falta para ayudar a los dependientes, a los comedores sociales, a los enfermos, a los emigrantes, a los niños autistas que van a quedarse sin terapeuta, a los profesores despedidos, a los médicos puestos de patitas en la calle, a los investigadores que ya están solicitando el currículum para servir relaxing cup of café con leche, yeah. Y mientras tanto, Terrence Burns, el genio que nos vendió este rolex, se ha embolsado una cantidad indeterminada que va del millón a los dos millones de euros. Me faltan ocho mil novecientos noventa y ocho millones para ir cuadrando el higo.

Júlia Otero da clases de historia a los integrantes del PP

“Vamos a ver… todos los que me conocéis bien, sabéis que me siento gallega hasta la médula pese a haber nacido en Catalunya. El sentirme gallega nada tiene que ver con la región delimitada en un mapa. Tiene que ver con una lengua, una música, unas costumbres, una historia, etc. En definitiva una IDENTIDAD. Galicia amigos,tiene una historia y no siempre estuvo gobernada por Franco o Fraga.
Pero nací y vivo en Catalunya, tierra donde he crecido, aprendido, amado, reído, llorado, trabajado… Y una parte de mi corazoncito se siente catalán. Por eso cada vez que leo o escucho comentarios como que en la escuela se nos “CATALANIZA” o se nos educa en la “SEPARACIÓN”, la sangre me hierve. Pero más me hierve aún como estudiante y amante de la Historia (en general, no solo de Catalunya cuando oigo a altos cargos del PP dar patadas a cientos de años de historia.
Alfonso Alonso, portavoz del PP en el Congreso de los Diputados (fundado en 1834, un pelín más tarde que las Cortes Catalanas en 1192… os voy dando datos por eso del rigor histórico) nos dice que hay que “abrir los libros de historia y mirarlos sin prejuicios” para esta vena que les ha dado a los catalanes de querer ser como Escocia… en fin.
También Miguel Ángel Rodríguez, ex portavoz del Gobierno de Aznar, nos dice que los catalanistas son o somos una secta y unos lloricas.
Nos comenta González Pons, Vicesecretario de Estudios y programas del PP, que “CATALUNYA HA SIDO SIEMPRE PARTE DE ESPAÑA” (el primer monarca de ESPAÑA fue Amadeo I de Saboya en 1870, los anteriores lo fueron de Castilla… ¿Catalunya hemos dicho que tenia cortes desde?)
Pero como casi siempre, la guinda al pastel la pone nuestra queridísima Esperanza Aguirre (como la echábamos de menos) que va y nos dice que “ESPAÑA ES UNA GRAN NACIÓN CON 3.000 AÑOS DE HISTORIA Y QUE ESO ES TODO LO QUE TIENEN QUE SABER LOS NIÑOS”. Vamos a ver Espe… Hace 3000 años ni existía Catalunya, ni existía España perojuraría que era la época en que moría David y Salomón se convertía en Rey de Israel… no sé.
Para los que no lo sepan, los condados catalanes fueron oficialmente formados en el año 987 cuando el conde Borrell II de Barcelona de deshace del vasallaje que unía a Catalunya con Francia (fruto de la protección que ofreció Carlos Martel a Catalunya antes las incursiones musulmanas en la península a partir del 718) y se mantuvieron totalmente independientes hasta 1162, fecha en que se anexaron al Reino de Aragón formando la Corona de Aragón, y organizándose como una federación deestados medievales posteriormente (desde 1139 hasta 1479) respetando las singularidades de cada territorio y desarrollando una estructura política equivalente y similar entre sí: Cortes, Generalidades y Constituciones, coordinando la política exterior conjuntamente.
Allá por el 1516 se unen las Coronas de Castilla y Aragón por problemas sucesorios en la segunda. Entendería que llegados a este punto, muchos piensen que aquí nace España, pero se equivoca. Se da una unión entre dos Coronas, pero se siguen manteniendo cortes, instituciones políticas, administración pública, lenguas y moneda. Tanto es el sentimiento de NACIÓN de CATALUNYA que en 1640 estalla la Guerra dels Segadors y Pau Clarís proclama la República Independiente de Catalunya en 1641 (no es algo nuevo de ahora señores). ESPAÑA tal y como se conoce (políticamente) nace con Felipe V y sus DECRETOS DE NUEVA PLANTA allá por el 1716 que ya antes había llenado de sangre Barcelona un 11 de Septiembre de 1714.
Así pues, resumiendo, CATALUNYA SI HA SIDO INDEPENDIENTE. Lo fue 145 años por completo y después aliada con el Reino de Aragón otros 350 años aproximadamente. Conquistó territorios, lucho contra Castilla en varias ocasiones, escribió sus leyes, ganó y perdió guerras, creo su música, sus tradiciones y su carácter luchador.
Ya está bien de REINVENTAR HISTORIA, esta es la que hay y hay que conocerla. Hay que entender el clamor de un pueblo, su sentimiento de nación y su ansia de libertad. Puede o no compartirse el concepto de independencia, pero JAMAS debe menospreciarse una cultura, pisotearla y manipularla para conseguir votantes o para dividir.
YA ESTÁ BIEN.
Y entiendo a los que defienden su nacionalidad catalana porque sé que ellos sienten lo mismo al escuchar una gralla que yo al escuchar una gaita. Tengo dos patrias, dos naciones: la gallega y la catalana y me siento orgullosa de mis dos lenguas y mis dos banderas. La diversidad es cultura, a ver si se enteran ya los ministros españoles.
Por si no ha quedado claro, en las votaciones de Noviembre me decantaré por alguno de los partidos que apoyen el referéndum sobre la independencia. Porque por encima de todo, en política, está la libertad, que no se olviden. Preguntar al pueblo “que quiere” no es ilegal, debiera ser de obligado cumplimento. Las constituciones y lasfronteras cambian, si no, no existiría la evolución.
Y dicho esto… BONA NIT, BOAS NOITES. Y lo he escrito en castellano porque me da la gana, porque en Catalunya sabemos hablar más que un idioma.
JULIA OTERO