xoves, 6 de febreiro de 2014

El PP o la nada

Javier Gallego

Y cuando creíamos que lo habíamos visto todo, Cospedal se pone estupenda en la Convención de su partido y suelta esa frase con tintes hamletianos y existencialistas que suena a sentencia de muerte: “Es el PP o la nada”. Solo le faltó coger una calavera y decir: “PP o no ser, esa es la cuestión”. Solo se puede existir con el PP, fuera del PP, no hay nada, el vacío, la muerte, el silencio, es lo que venía a decir la secretaria general, a la que habría que empezar a llamar secretaria generalísima por máximas maximalistas como esta. 
Seguro que la Generalísima aplaudió al urdidor de tamaña ocurrencia, pero la frasecita se las trae. Tiene un tufo fascista que da miedo, por un lado, y provoca arcadas, por otro. Es una frase excluyente, amenazante, intransigente. Es el PP o la nada. O sea: somos nosotros o el vacío. Estás con nosotros o no estás, no eres, no existes. O estás de mi lado o te hago desaparecer. O estás conmigo o contra mí. Eres de los míos o eres ETA. Conmigo todo, sin mí la nada. Sin mí no eres nada. Son frases de maltratador.
De ahí al maltrato, va un paso y el PP ya lo ha dado porque realmente piensa que le debemos la vida y que nuestra vida le pertenece. De ahí que pueda disponer de ella, de ahí que disponga de la vida y el cuerpo de las mujeres a su antojo, de ahí la ley del aborto, de ahí que piense que es dueño de nuestra mente y que puede adoctrinar a los más jóvenes, de ahí la ley de educación, de ahí que piense que tiene derecho a ejercer la violencia policial sobre nosotros, de ahí la ley mordaza y de ahí concluye que tiene poder absoluto sobre todos nosotros. Porque el PP es el Todo.
¿Pero qué es ese todo del que presume la Generalísima? ¿Qué es el PP? Basta mirar a las cifras del paro conocidas ayer para responder. El PP es 113.097 desempleados y 184.031 afiliados menos a la Seguridad Social en el último mes. El PP es 1 millón de parados más desde que Rajoy llegó al gobierno con la promesa de reducir el paro. El PP es una reforma laboral que ha aumentado el trabajo precario pero no ha dado empleo a los 3,5 millones de parados de larga duración. El PP son 6 millones de parados, miles de los cuales emigran y ya ni se afilian porque han abandonado toda esperanza, como se lee al entrar en el infierno de Dante.

El PP es un infierno dantesco de recortes en educación, sanidad, investigación, pensiones, prestaciones de desempleo, un infierno para parados, jóvenes y desahuciados. El PP es la mayor desigualdad social de la democracia y una pobreza intolerable. El PP es la subida de impuestos, la amnistía fiscal, el IVA que asfixia a la cultura. El PP es dejar sin ayuda a miles de dependientes, expulsar a los inmigrantes del sistema de salud, obligar a repagar medicamentos incluso a enfermos crónicos, instalar cuchillas antipersona en las vallas fronterizas…
Y el PP es corrupción por un tubo, es Bárcenas, Gürtel y Blesa, chanchullos judiciales, favores a la monarquía y los amiguetes, mentiras en sede parlamentaria y destrucción de pruebas… El PP es un rescate bancario pagado con nuestro dinero que no recuperaremos, es un rescate a Bankia hundida por los amigos del PP y es un rescate que ha secuestrado nuestro presente y nuestro futuro… ¿Hace falta que siga, señora Cospedal? Ahora se entienden mucho mejor sus palabras. Es el PP o la nada. O sea, es todo para el PP, nada para el resto. Bien lo saben Cospedal y su marido que, presuntamente, cobra de una entidad bancaria por un trabajo que no realiza. Cobra por no hacer nada. El PP cobra por la nada.
Eso somos los demás para Cospedal, la nada. La nada es la gente que lucha por sus derechos, por la Sanidad universal y gratuita, por la educación pública, por los más desfavorecidos, por evitar que otros pierdan sus casas y sus vidas, por un periodismo libre, por las libertades y el bienestar de todos, por salir adelante, por sacar adelante este país. A esos, a nosotros que nos enfrentamos al PP, la Generalísima nos llama “la nada”. Pues como dirían Los Chunguitos, si me dan a elegir entre el PP y la nada, ay amor, yo me quedo sin dudarlo con la nada. Nuestra nada que hoy lo es todo para nosotros.
Cospedal debería haber cogido la calavera de alguna de esas personas que se han quitado la vida por culpa de la crisis, el paro o los inclementes desahucios que el gobierno no ha querido detener, y sosteniéndola sobre la mano, decirle entonces: “Es el PP… o la nada”. La calavera le habría devuelto una mirada vacía llena de nada que lo explica todo. Así todos habríamos entendido el verdadero sentido de la frase. No era un dilema. Es una equiparación. Es el PP o lo que es lo mismo: la nada.

mércores, 5 de febreiro de 2014

Pedro Nimo, o atleta rebelde que renuncia a representar a España e Galicia

Miguel Pardo
Pedro Nimo dixo basta. O recoñecido atleta galego renuncia a “toda bolsa e axuda pública” e a competir representando a España ou Galicia, “farto” da falta de apoio, pero tamén froito dunha ampla reflexión na que denuncia o sistema político, xudicial, empresarial e ata de xestión de deporte no Estado.
Faino nunha carta aberta na que o último gañador da prestixiosa Clásica Behobia-San Sebastián anuncia que renuncia “a toda bolsa ou axuda pública como atleta”, ao tempo que renuncia tamén “a participar en calquera competición nacional ou internacional coas seleccións da miña comunidade ou o meu país”.
Pedro Nimo renuncia "a toda bolsa ou axuda pública" e "a participar coas seleccións de España ou Galicia"
“Nin represento a esta Galicia nin a esta España na miña carreira deportiva, nin me sinto representado no civil por unhas persoas que, lonxe de se ruborizar ou dimitir ante a mala conduta evidente, crécense amparados na (in)xustiza”, explica o atleta, que pide que non lle pidan “implicación, nin emprender, nin sacrificio”. “Que deixen de pedir neste sentido... Que pidan 47 millóns de perdóns aos cidadáns de a pé, pois estes son e somos os que teremos que saír adiante, os que cargaremos co morto”, asegura nunha denuncia chea de reproches ao sistema en xeral.


Pedro Nimo, no entanto, xa aclara que non deixará o deporte, xa que prevé participar na vindeira maratón de Londres. Esa será a última vez que compita representando a Galicia e España. Pero desde agora centrarase “ao cento por cento en intentar sacar adiante” o seu negocio para, despois, “estar en todas e cada unha das manifestacións ou plataformas de loita pola dignidade dun pobo e unha cidadanía que non atura máis incompetencia”.
O mellor atleta galego di que estará "en todas as manifestacións ou plataformas de loita pola dignidade dun pobo que non atura máis incompetencia"
“Son as autoridades as que deben demostrar estar á altura do pobo, este xa demostrou estar moi por riba dos que nos gobernan e representan”, engade quen se compromete en “ser o primeiro en organizar carreiras e marchas que loiten polos dereitos mínimos”. “Pode que algunhas persoas continúen nas súas situacións de confort, alleos aos seus cidadáns, pero as chamadas dalgún político dicíndome que teño razón e que loite anímanme moito; significa que aínda hai esperanza”, insiste.
O atleta galego máis importante do momento abrangue todas as temáticas na súa denuncia. No ámbito deportivo, Pedro Nimo di estar “farto de ver” como “xestos profundamente humanos, solidarios e cheos de sentimento” son exemplos para deportistas e sociedade pero “non son acompañados dos mesmos valores por parte dos que rexen o deporte”.
"Ao tempo que temos trabas para recibir axudas, clubs de fútbol non pagan á Seguridade Social ou teñen vantaxes fiscais"
Ademais, denuncia a falta de axudas e “as trabas” que moitos deportistas atopan “á hora de obter bolsas, onde outros teñen facilidades incluso sen reunir os suficientes méritos deportivos”. Así, asume que se reduza a duración e contía das axudas aos deportistas “se non hai para comida”, pero advirte de que ao tempo “vemos como clubs de fútbol benefícianse de vantaxes fiscais, non pagan á Seguridade Social ou fano cando poden ou queren”. “Nun escenario así, aínda temos o descaro de pedir uns Xogos Olímpicos mentres moitos dos nosos deportistas case non poden chegar a fin de mes”, asegura.
Cada unha das reflexións de Pedro Nimo revelan a decepción cun sistema político e cuns gobernantes, tamén baseado en experiencias persoais, tanto no ámbito empresarial como no deportivo ou incluso nun problema coa xustiza pola expropiación dunha finca. O atleta di estar farto, como a sociedade, “do declive moral da casta política que lonxe de pedir perdón aos cidadáns ante as evidencias de falta moral, ética e capacidade (…) seguen a malversar os cartos de millóns de cidadáns sen parámetro ningún máis có enriquecementeo persoal”. Aínda así, aclara que segue “crendo na existencia de políticos válidos, con conciencia social e capacitados como xestores”.
Nimo di estar farto de que "nos gobernen moreas de imputados penais" ou de que "dimitir sexa un tabú"
Nimo di estar farto de “falsas promesas”, de que “falen de melloría cando non se percibe na rúa nin nas estatísticas do Inem”, de que “nos gobernen moreas de imputados penais”, de que “ninguén devolva nada do que se levou” ou de que “dimitir sexa unha palabra tabú”. Ademais, carga contra a xustiza pola súa “politización” e asegura que “o problema radica nun sistema que se parece ao das castas na India”. “E aquí hai dúas: a do poder económico e político-xurídico e a do resto de cidadáns; a primeira é forte e intoccable; a segunda, submisa e cansa, ten que pagar os delitos dos outros malia ser o 92%”.

"Farto da mentira inxustificada e da falta de humanismo"

Pedro Nimo di chegar a este “desánimo” tras unha morea de situacións “como cidadán, atleta e emprendedor”. “É o cúmulo de humillacións persoais e dos que me arrodean, é a mentira inxustificada, a falta de humanismo e conciencia, a falta de valores e a necesidade de durmir coa conciencia tranquila a que me leva a estoupar”, explica.
O atleta ten unha tenda de deportes e quéixase de que segue "esperando" polas axudas prometidas aos emprendedores
Porque Nimo tamén expresa a súa desesperación polos atrancos que sofre como responsable dunha tenda de deportes en Compostela. “Alentado polas noticias de axudas a novos emprendedores, abrín unha tendd de deportes e club de corredores... Pero ata o día de hoxe, as axudas aínda as estou esperando”. “Non sei se sobrevivirei no mercado nin se poderei mater os meus empregados ou aumetar o persoal, pero o que si sei é que non quero máis promesas falsas”, explica.
Pero o atleta ataca tamén un mercado laboral no que “cada vez é máis habitual atopar xornadas laborais de 15 horas” e alerta de que “non se pode competir desde o pqueno negocio que neriquece os barrios cos grandes monstros tanto físicos como virtuais”.
“Esta é unha crítica ao sistema en xeral e ao político en concreto, sendo consciente de que son parte do mesmo; é unha crítica ao mal goberno que rexe as nosas vidas, a que alzar a voz non sirva de nada porque na violencia e odio négome a crer”, reflexional. “É  unha crítica a que ninguén diga mea culpa e que só vexamos reproches mutuos, é unha crítica de alguén farto, dun 'basta xa' sen rastas, dun 'acabouse!”, remata quen recoñece temer represalias por “vivir na política do medo” e que asegura que houbo medios que lle confesaron non poder apoiar as súas palabras. “Isto sóame a ditadura ou república bananeira”, conta.
“Esta é unha crítica ao sistema en xeral e ao político en concreto, sendo consciente de que son parte do mesmo"
“Non me plantexo correr por outro país, xa que iso é algo que só faría por diñeiro; no bo e no malo, sinto a miña terra, a miña xente a os meus costumes; tocan esforzos e sacrificios, toca perda de privilexios, pero debe ser para todos por igual”, reclama quen di “ser consciente de que nada é comparable á situación de milleiros de familias que non poden acceder aos dereitos máis mínimos como unha vivenda digna, un traballo ou un prato de comida”. “Eles si teñen dereito a unha queixa en toda regra”, finaliza.
Visita a súa Web: http://pedronimodeloro.es/

Nuevas redes de trata de personas

Por: Alberto Sierra Asensio
En el mundo hay al menos 2,4 millones de personas víctimas de redes internacionales de trata. Esclavos del siglo XXI que viven en manos de organizaciones criminales que las explotan y operan de forma transnaciona.
ecuador-utilizado-en-trafico-de-personas-2010097015714-13d9a5164a54152438f3a939327636e4
Marcela Loaiza tenía 21 años cuando cayó, sin sospecharlo, en manos de una red de trata de personas en Colombia. “Yo era una joven humilde, con falta de recursos, en una situación difícil y me ofrecieron ser bailarina en otros países. Yo en esa época era bailarina profesional, él quería ser mi representante y, llevarme a muchos países del mundo”, cuenta.
Mordió el anzuelo. Ocho días después, ese hombre la llevó a Japón y vendió a Marcela a la mafia Yakuza. Durante dieciocho meses fue obligada a prostituirse. “Viví las calles, teatros, todo lo más desagradable que un ser humano pueda vivir en el mundo de la explotación sexual”.
En el mundo hay al menos 2,4 millones de personas víctimas de redes internacionales de trata. Esclavos del siglo XXI que viven en manos de organizaciones criminales que las explotan y operan de forma transnacional.
Una lacra global muy presente en América Latina. Desde el Cono Sur hasta México, pasando por Centroamérica, en los países del hemisferio americano se capta, se transporta y se explota a la víctima. La ONU estima que el crimen organizado se embolsa 32.000 millones de dólares por la trata de personas.
Mujeres de bajos ingresos e indígenas, menores de edad y migrantes son las principales víctimas en Latinoamérica. Seis de cada diez son sometidas a explotación sexual, el resto a explotación laboral y otro tipo de abusos. “Ser víctima de trata de personas es un tatuaje que se graba en el alma. Nadie lo ve, pero está ahí. Está ahí en tu corazón”, relata Marcela Loaiza.
Con la ayuda de una compañera y un cliente, Marcela consiguió escapar de la Yakuza y regresar a Colombia. Sufrió el estigma de haber sido víctima de explotación sexual. Fue ignorada por las autoridades durante años, no recibió ayudas. Incluso volvió a “hacer la calle” porque llegó a pensar que no servía para otra cosa.
Tiempo después, recibió atención psicológica en una institución religiosa femenina y logró recomponer su vida. Escribió dos libros (Atrapada por la mafia Yakuza y Lo que fui y lo que soy) y creó una Fundación que lleva su nombre y que se dedica a trabajar en la atención y reinserción de las víctimas, romper el silencio que existe en torno a la trata de personas y ayudar a prevenir ese delito en varios países de América Latina.
Recientemente, Marcela acudió al estado mexicano de Tlaxcala para participar en una conferencia organizada por la ONU y el Departamento de Estado de Estados Unidos. Representantes de ONG’S se reunieron con tecnólogos para analizar estrategias y ver cómo la tecnología podría empoderarlos para combatir la trata de una forma más eficaz.
Internet se ha convertido en una nueva red donde las organizaciones criminales captan a sus víctimas. Las redes sociales han facilitado el contacto con las potenciales víctimas, especialmente jóvenes adolescentes.
Les ofrecen trabajo, viajar por el mundo, amor eterno. Trampas como la que atrapó a Marcela hace doce años.
“En muchos casos, las niñas pasan horas y días enteros frente a sus computadoras o celulares y sus padres no saben con quién están chateando. Hemos visto muchos casos de chicas de 15 años se arreglaron citas con desconocidos por internet, a las que acudieron sin decir nada a sus padres y desaparecieron”, contaba una de las tecnólogas que participaron en el foro de Tlaxcala.
La prevención, comienza en casa. “La mejor manera de ayudar a nuestros hijos, a nuestras nuevas generaciones es, en primer lugar, hablando de qué es la trata de personas para que puedan protegerse y denunciar conductas sospechosas”, dice Marcela Loaiza.
Siempre los padres han alertado a sus hijos que no acepten regalos, caramelos o invitaciones de desconocidos en la calle o en la puerta del colegio, hoy están obligados a alertar de los peligros que pueden correr en Internet.
“Siempre estar en continua comunicación, hablar con padres y amigos. Informar de aquellos acontecimientos en los cuales se encuentren situaciones extrañas, mensajes o personas que no conozcan, que quieren relaciones de amistad o de otro tipo”, indica el tecnólogo Sergio Araiza.
Y aunque internet es cada vez más un arma más utilizada por las redes de trata de personas, también es una herramienta fundamental para la prevención por parte de las ONG’s. “La trata de personas se puede combatir a través de las nuevas tecnologías, justamente generando campañas de prevención y concientización”, afirma Araiza.
Alberto Sierra Asensio
Periodista
Twitter: @albsierr

La Sexalescencia

La sexalescencia es una generación que ha echado fuera del idioma la palabra sexagenario porque sencillamente no tiene entre sus planes actuales la posibilidad de envejecer

Imagen: Google

Si miramos con cuidado, podemos detectar la aparición de una franja social que antes no existía: la gente que hoy tiene alrededor de sesenta años:
La sexalescencia es una generación que ha echado fuera del idioma la palabra sexagenario porque sencillamente no tiene entre sus planes actuales la posibilidad de envejecer. Se trata de una verdadera sociedad demográfica parecida a la aparición en su momento de la "adolescencia", que  también fue una franja social nueva surgida a mediados del S. XX para dar identidad a una masa de niños desbordados, en cuerpos creciditos que no sabían hasta entonces, a dónde meterse, ni cómo vestirse.
Este nuevo grupo humano que hoy ronda los sesenta o setenta, ha llevado una vida razonablemente satisfactoria.  Son hombres y mujeres independientes que trabajan desde hace mucho tiempo y han logrado cambiar el significado tétrico que tanta literatura latinoamericana le dio durante décadas al concepto del trabajo.
Lejos de las tristes oficinas, muchos de ellos  buscaron y encontraron hace mucho, la  actividad que más le gustaba y se ganan la vida con eso.
Supuestamente debe ser por esto que se sienten plenos; algunos ni sueñan con jubilarse. Los que ya se han jubilado disfrutan con plenitud de cada uno de sus días sin temores al ocio o a la soledad, crecen desde adentro.
Disfrutan el  ocio, porque después de años de trabajo, crianza de hijos, carencias, desvelos y sucesos fortuitos bien vale mirar el mar con la mente vacía o ver volar una paloma desde el 5º piso del departamento.
Dentro de ese universo de personas saludables, curiosas y activas, la mujer tiene un papel rutilante. Ellala mujer, trae décadas de experiencia de hacer su voluntad, cuando sus madres habían sido educadas para obedecer, ahora ellas  pueden ocupar lugares en la sociedad que sus madres ni habrían  soñado en ocupar.
Esta mujer sexalescente pudo sobrevivir a la borrachera de poder que le dio el feminismo de los 60', en aquellos momentos de su juventud en los que los cambios eran tantos, pudo detenerse a reflexionar sobre qué quería en realidad.
Algunas se fueron a vivir solas, otras estudiaron carreras que siempre habían sido exclusivamente masculinas, algunas estudiaron una carrera universitaria junto con la de sus hijos, otras eligieron tener hijos a temprana edad, fueron  periodistas, atletas o crearon su propio "Yo, S.A.".

Este  tipo de mujeres nacidas en los 50' no son ni por equivocación las clásicas "suegras" que quieren que los hijo/as las estén llamando todos los días, porque ellas tienen su propia vida y ya no viven a través de la vida de  los hijos. Su camino no ha sido fácil y todavía lo van diseñando cotidianamente.
Pero algunas cosas ya pueden darse por sabidas; por ejemplo, que no son personas detenidas en el tiempo;la  gente de sesenta o setenta, hombres y mujeres, maneja la compu como si lo hubieran hecho toda la vida. Se escriben, o se ven, con los hijos que están lejos y hasta se olvidan del viejo teléfono para contactar a sus amigos y les escriben un e-mail con sus ideas y vivencias.
Por lo general están satisfechos de su estado civil y, si no lo están, no se conforman y procuran cambiarlo. Raramente se deshacen en un llanto sentimental.  A diferencia de los jóvenes, los  sexalescentes conocen y ponderan todos los riesgos. Nadie se  pone a llorar cuando pierde: sólo reflexiona, toma nota a lo sumo. y a otra cosa.
La gente mayor comparte la devoción por la juventud y sus formas superlativas, casi insolentes de belleza, pero no se sienten en retirada. Compiten de otra forma, cultivan su propio estilo. Ellos, los varones no envidian la apariencia de jóvenes astros del deporte o de los que lucen un traje Armani, ni ellas, las mujeres, sueñan con tener la figura  tuneada de una vedette. En lugar de eso saben de la importancia de una mirada cómplice, de una frase  inteligente o de una sonrisa iluminada por la experiencia.
Hoy la gente de 60 o 70, como es su costumbre, está  estrenando una edad que todavía NO TIENE NOMBRE. Antes, los  de esa edad eran viejos y hoy ya no lo son, hoy están plenos física e intelectualmente, recuerdan la juventud,  pero sin nostalgias, porque la juventud también está llena  de caídas y nostalgias y ellos lo saben.


La gente de 60 y 70 de hoy, celebra el sol cada mañana y sonríe para sí  misma, muy a menudo hacen planes con su propia vida, no con la de los demás. Quizás por alguna razón secreta que sólo saben y sabrán los del siglo XXI.

No vivas para que tu presencia se note, sino para que tu falta se sienta.

martes, 4 de febreiro de 2014

Quinua, un alimento milenario que hace furor hoy

La quinua o quínoa -del quechua kínua o kinuwa-  es un seudo-cereal, un cultivo que se produce en los Andes de Bolivia, Perú, Argentina, Chile, Colombia y Ecuador, así como en Estados Unidos. Bolivia es el primer productor mundial, seguido por Perú y Estados Unidos. En España se están haciendo pruebas de cultivo en algunas fincas de la Mancha.
La quinua se cultivaba en los Andes bolivianos, peruanos, ecuatorianos, chilenos y colombianos desde hace más de 5000 años. Al igual que la patata, fue uno de los principales alimentos de los pueblos andinos preincaicos e incaicos. Dejó de cultivarse, o se desplazó su cultivo, al introducir los españoles el trigo. Alguna leyenda también dicen que los conquistadores impedían su cultivo para quitar fuerza a los indígenas.
Crece desde el nivel del mar y hasta los 4000 m de altitud en los Andes, aunque su altura más común es a partir de los 2500 ms. Es una planta alimenticia de desarrollo anual, dicotiledónea que, normalmente, alcanza una altura de 1 a 3 ms. Las hojas son anchas y polimorfas (con diferentes formas en la misma planta); el tallo central comprende hojas lobuladas y quebradizas y puede tener ramas, dependiendo de la variedad o densidad del sembrado; las flores son pequeñas y carecen de pétalos. Son hermafroditas y generalmente se auto-fecundan. El fruto es seco y mide aproximadamente 2 mm de diámetro (de 250 a 500 semillas/g), rodeado por el cáliz, que es del mismo color que la planta. Está considerado un grano sagrado por los pueblos originarios de los Andes, debido a sus exclusivas características nutricionales.
La ONU decretó el pasado año, 2013, el año de la quinua. Algunos científicos bolivianos están llamando la atención sobre la sobreexplotación de este producto y la falta del mismo para la alimentación de los indígenas porque se usa la mayor parte para la exportación. Bolivia es el mayor productor de quinua, seguido de Perú y Estados Unidos.
Un alimento completo


La quinua posee los ocho aminoácidos esenciales para el ser humano, lo que la convierte en un alimento muy completo y de fácil digestión. Tradicionalmente, los granos de quinua se tuestan y con ellos se produce harina. También pueden ser cocidos, añadidos a las sopas, usados como cereales o pastas e incluso se fermentan para obtener cerveza o chicha, bebida tradicional de los Andes. Cuando se cuecen adoptan un sabor similar a la nuez.

Quino

As ameazas da sanidade pública (II)



A sanidade pública, elemento fundamental de cohesión social no Estado de benestar que se construíu en España nas últimas décadas, está ameazada. As actuacións da dereita gobernante están inspiradas nunha ideoloxía supermacista que xustifica a exclusión social dos máis necesitados. Tamén contempla a actividade sanitaria como un territorio propicio para desenvolver negocios privados. Desde o goberno central e as autonomías están a impulsar medidas que camiñan nesa dirección. Fagamos un breve repaso das súas máis importantes actuacións:
A sanidade pública, elemento fundamental de cohesión social no Estado de benestar que se construíu en España nas últimas décadas, está ameazada
1.-Real Decreto Ley 16/2012. Esta lei foi denominada, con gran cinismo, como “de medidas urgentes para garantizar la sostenibilidad del Sistema Nacional de Salud y mejorar la calidad y seguridad de sus prestaciones”. O PP utilizou a maioría absoluta para aprobar esta norma -eludindo o debate parlamentar-,  que nos fai retroceder máis de tres décadas na historia. Anula a atención sanitaria  universal e recupera a figura do “asegurado”(a xente terá dereito á asistencia sanitaria en función da súa cotización á SS); provoca a exclusión sanitaria dos inmigrantes sen papeis e doutros colectivos da poboación; impón copagamentos (a pensionistas e enfermos crónicos) que esmagan as xa deterioradas economías familiares; e recorta a carteira de servizos que aparece fragmentada en tres niveis (básica, complementaria e accesoria), preparando o terreo ás aseguradoras para cubrir aquelas prestacións que resulten excluídas da sanidade pública. Todos estas imposicións, que xa comezan a provocar dano na saúde da poboación, teñen dous obxectivos: conducirnos a unha sanidade dualizada (porta para ricos, porta para pobres; aseguramento privado e beneficencia) e favorecer os negocios das empresas da sanidade privada.
2.-Hospitais PFI. Este modelo de concesión (financiamento público privado) a empresas privadas para construír e xestionar hospitais foi impulsada na década dos noventa no Reino Unido polo Partido Conservador. Os resultados foron calamitosos para a sanidade británica. Un informe da OMS, que analizaba 15 anos desa experiencia, demostrou que estes hospitais son máis caros, teñen peor calidade asistencial e reducen a transparencia na xestión. A pesar destas evidencias o PP impulsou este modelo  en Valencia (o primeiro hospital deste tipo foi o de Alzira, con nefastos resultados) e Madrid (ambas as dúas comunidades teñen agora a sanidade en bancarrota). Este foi o gran modelo de negocio da sanidade deseñado pola dereita en convivencia con determinadas empresas nas que practican con asiduidade o exercicio da “porta xiratoria”: hai políticos que privatizan parcelas da sanidade que despois pasan a xestionar cando se retiran da actividade pública.  Máis esta estratexia de parasitación da sanidade pública está nun momento baixo: a crise económica, coa diminución de crédito bancario, e a contestación social puxeron freo temporal a estas manobras.
En Galicia a construción do hospital de Vigo, promovida con este modelo PFI, está retardada, pois a UTE non conseguiu financiamento suficiente para continuar: os bancos non confían na viabilidade da obra
A mobilización profesional e cidadá realizada en Madrid pola “Marea Branca” puxo en cuestión estas manobras privatizadoras e conseguiu dos tribunais de xustiza unha suspensión cautelar das externalizacións, avalada polo TSJM. O rexeitamento dos recursos presentados pola Comunidade de Madrid obrigou ao goberno rexional a suspender definitivamente o plan de privatización dos seis hospitais que tiña previsto, e provocou a dimisión do conselleiro Fernández-Lasquetty. A privatizacion dos hospitais de Castela-A Mancha, anunciada pola presidenta da comunidade, tamén está en stand by. En Galicia a construción do hospital de Vigo, promovida con este modelo PFI, está retardada, pois a UTE non conseguiu financiamento suficiente para continuar: os bancos non confían na viabilidade da obra; o presidente da Xunta, en contra do establecido no contrato (onde se especifica que “la financiación es a riesgo y ventura de la Concesionaria”), anda na procura de financiamento para que o hospital non quede no esqueleto. Pero tal como están as cousas é posible que este sexa outro Gaiás inacabado. Este pode ser o gran fracaso de Núñez Feijóo, que deixará unha pésima herdanza na dotación sanitaria do sur de Galicia.
Moitos traballadores públicos quedan relegados e sen función mentres o Sergas paga a empresas externas por servizos que eles viñan realizando á perfección
3.-Externalizacións e privatizacións. Cando non é doado privatizar o hospital enteiro van entregando a mans privadas aquelas áreas de actividade onde se pode extraer beneficio a costa dos orzamentos públicos. Núñez Feijóo é un experto privatizador: foi a man dereita de Romay Beccaría para a implantación das Fundacións Sanitarias (que o goberno progresista de Galicia -2005-2009- tivo que rescatar pois estaban todas en quebra), e tamén privatizou Correos (desde a dirección que ocupou de 2000 a 2003). Cando chegou ao poder na Xunta de Galicia xa avisou que era partidario de privatizar “todo lo que no sea el núcleo duro del sistema sanitario”. Entregouse no empeño desde o primeiro momento e as direccións dos centros cumpren con dilixencia os mandatos privatizadores que chegan desde Santiago.



A historia clínica, a receita electrónica, a central de chamadas, os teléfonos de información, a alta tecnoloxía diagnóstica e terapéutica, o mantemento dos equipos, os servizos informáticos, o almacenamento e distribución de material sanitario, a investigación e a docencia: todas estas parcelas están en mans privadas. Moitos traballadores públicos quedan relegados e sen función mentres o Sergas paga a empresas externas por servizos que eles viñan realizando á perfección. Tamén é moi relevante que se entregue a empresas privadas información privilexiada dos servizos estratéxicos do sistema e dos propios pacientes. A Administración perde o control e queda como refén destas empresas que son as que controlan e utilizan os datos sensibles da sanidade. 
O dous de xaneiro foi publicado no DOUE (Diario Oficial da Unión Europea), o anuncio dun concurso para a privatización do servizo de esterilización. O contrato  ascende a 160 millóns de euros, e pode entregar a unha empresa este servizo para toda Galicia
O dous de xaneiro foi publicado no DOUE (Diario Oficial da Unión Europea), o anuncio dun concurso para a privatización do servizo de esterilización. O contrato  ascende a 160 millóns de euros, e pode entregar a unha empresa este servizo para toda Galicia. Esta proposta resulta alarmante, e pode afectar a centos de traballadores públicos que actualmente realizan estas tarefas con absoluta garantía e calidade. Os actuais responsables desta tarefa afirman nun escrito que “esta decisión foi tomada por motivos alleos ao rigor técnico” e que non existe ningunha certeza de que se vaia mellorar a eficiencia. A Xunta pretende ceder a mans privadas un servizo tan delicado e importante para a saúde da poboación. Porque as empresas privadas teñen que conseguir beneficios ao peche do exercicio, e a seguridade pode quedar nun segundo plano. (A primeiros de xaneiro tiveron que pechar dous quirófanos no hospital de Santiago; o servizo de mantemento está subcontratado).
4.-Áreas de Xestión Clínica (AXC).  A privatización completa dos hospitais está freada como consecuencia da mobilización cidadá, da actuación dos tribunais de xustiza e pola propia crise económica que dificulta a obtención de créditos por parte das empresas adxudicatarias. Pero o PP non desiste de privatizar a “bata branca”. Para eso utiliza a proposta das AXC. A xestión clínica é un concepto ben considerado na sanidade: fai referencia á necesidade de que os profesionais sanitarios asuman responsabilidade na práctica clínica e na utilización dos recursos sanitarios. Pero non require modificar a personalidade xurídica das unidades que realicen estas tarefas nin ten nada que ver coa laboralización do persoal sanitario.  O goberno publicou no BOE, en xullo de 2013, (incrustada nunha lei sobre farmacovixiancia) unha disposición final quinta que plantexa a creación das AXC cun réxime laboral distinto ao actual. Promove a laboralización do persoal sanitario que se integre nestas unidades, coa conseguinte perda dos dereitos laborais que hoxe ten o persoal estatutario.
Estas AXC serían como “reinos de taifas” con autonomía na súa xestión, capacidade para contratar persoal e con reparto de beneficios entre os seus xestores
A forma de lexislar, con ocultación e engano, fai sospeitar das intencións do PP. Estas AXC serían como “reinos de taifas” con autonomía na súa xestión, capacidade para contratar persoal e con reparto de beneficios entre os seus xestores;  podería dar entrada a empresas privadas e chegar á fragmentación dos centros coa creación de microempresas dentro dos hospitais, financiadas con fondos públicos máis reguladas polo dereito privado. En Galicia tamén se aprobou no Parlamento unha proposta do PP para a creación de AXC, que afirma garantir o carácter público destas unidades. Mais os xuristas están de acordo: unha lei estatal prevalece sobre unha autonómica. E a vontade política da Conselleira está ben clara: ten afirmado en público que o actual sistema sanitario non sirve, que cómpre cambiar o sistema retributivo dos profesionais e que “no queda otra que aplicar fórmulas de colaboración público-privada”. (Acaba de renovar o concerto particular con Povisa -a súa antiga empresa-: o Sergas pagará máis de 750 millóns nos próximos 10 anos). 
Neste momento os directivos do Sergas tratan de impulsar proxectos de AXC nos hospitais galegos e nalgún centro de saúde; teñen serios problemas para superar os receos dos profesionais
Neste momento os directivos do Sergas tratan de impulsar proxectos de AXC nos hospitais galegos e nalgún centro de saúde; teñen serios problemas para superar os receos dos profesionais.  Mais semella que outros proxectos poden estar xa nunha segunda etapa. A finais de 2013 falouse do interese dunha empresa multinacional de tecnoloxía médica para facerse co control da Unidade do Corazón do hospital de A Coruña, dirixida ata o momento polo doutor Castro Beiras, que está preto da xubilación. El mesmo desmentiu esta posibilidade. Sexa ou non certa esta proposta o certo é que marca o camiño a seguir no resto dos centros sanitarios, se os profesionais non perciben a ameaza e se opoñen como firmeza a esta proposta que pode representar, a curto prazo, a destrución desde dentro do sistema sanitario público.
Tamén se poden ver datos nos seguintes enlaces:
A trampa da Xestión Clínica
ANÁLISIS DE LA INICIATIVA DE FINANCIACIÓN PRIVADA (PFI):
http://www.nodo50.org/fadsp/pdf/PFI.pdf
http://www.comz.org/wp-content/uploads/2012/07/Estudio.pdf
Ou en:
http://pablovaamonde.blogspot.com.es/