Obras mestras: Ricard Terré

por abc

"Só pretendo mostrar o que hai de transcendente no ser humano, o seu espírito"
Ricard Terré, un dos grandes fotógrafos documentalistas do século XX.

A principios da década dos cincuenta, a fotografía presentaba no noso país un panorama bastante desolador. Tódolos esforzos e os éxitos notables conseguidos nos anos trinta que fixeran da fotografía unha ferramenta ao servizo do progreso e do arte máis novo e avanzado, quedaron interrompidos pola Guerra Civil. E a posguerra foi, como a poética definición de Luís Martín Santos en Un tiempo de silencio.

Nacido en 1928 en Sant Boi de Llobregat (Barcelona), este catalán instalado fai 40 años en Vigo, comezou sendo pintor e caricaturista. Foi en 1955 cando empezou a practicar a fotografía. Nese momento entrou en contacto con membros da Agrupación Fotográfica de Cataluña onde coincidiría con Xavier Miserachs e Ramón Masats, cos que expuxo por primeira vez en 1957 na exposición Terré-Miserachs-Masats. En 1958 integrouse no grupo AFAL (Agrupación Fotográfica de Almería) onde pasou a formar parte da súa directiva e participou en todas as súas actividades. Súas obras más coñecidas realizounas entre 1955 e 1960. Na década dos 60 abandonou a práctica da fotografía. Tras 20 anos de silencio porque dicía, no lle interesaban os encargos "decorativos", na década dos 80, xa xubilado, reiniciou a actividade fotográfica e a súa obra comezou a recibir, con exposicións tanto individuais como colectivas e libros, o recoñecemento que tanto merecía. Faleceu o 29 de outubro de 2009 en Vigo, tras unha longa enfermidade, hoxe redescóbrese asombrosamente moderno, un dos modernos, sen dubida, da fotografía española.

Aínda que el distinguía estas dúas etapas na súa vida de fotógrafo, o certo é que se negaba a datar as súas imaxes porque consideraba que o que importaba delas era o xeito en que reflectían o espírito humano. "As reaccións do home fronte aos grandes acontecementos, como a morte, son as mesmas en calquera lugar e en calquera momento".

Esta obra é o cuarto volume da colección "Ricard Terré. Obras Maestras" é un recorrido antolóxico formado por 160 fotografías de diferente formato, onde se amosa como Ricard Terré, utiliza a fotografía para expandir a súa mirada irónica, seu sentido do humor e obter un retrato do seu entorno no que explicala condición humana cunha mirada de impecable elegancia, empatía e calidade sentimental; algunhas máis coñecidas e outras inéditas, ademais dunha serie de textos que nos achegan a sua vida e obra grazas o traballo de Laura Terré, filla, investigadora e crítica fotográfica, e Chema Conesa, xunto con algúns escritos do propio Ricard Terré.
Un dos elixidos por Cartier Bresson na exposición que acompañou a súa retrospectiva fai uns anos, cunha mirada subxectiva que buscaba a alma máis aló do rostro ou a crenza por detrás do rito.

...a obra fotográfica de Ricard Terré soe producir reaccións moi diversas entre os espectadores. Apaixona a moitos e desconcerta a moitos outros. En ocasións, non gusta. Ou, máis aínda, incomoda. Sexa cal fose o caso, xamais nos deixa indiferentes e iso faino sumamente valioso... un autor difícil de encadrar...

Según Terré, a forza da fotografía esta en poder mostrar a os demais un acontecemento irrepetible. A súa forma de creación estaba máis preto da poesía que da crónica, na que unha imaxe non vale máis que mil verbas, senón que conten mil sentidos. Utilizaba as imaxes non como representación da realidade, senón como a metáfora doutro mundo interior. Súa obra caracterizouse tamén polos encadres arriscados das imaxes, contrastes acentuados na procura da proximidade cos modelos. Non era a súa unha fotografía de reportaxe senón, máis ben, poderíase definir como un ensaísta da fotografía.

Nunca foi un fotógrafo profesional nin pretendeu selo, pero dende esa afección metódica por reflexar a realidade sen intervir nela deixou un legado de referencia para tódalas xeracións. "Sólo pretendo mostrar lo que hay de trascendente en el ser humano. No pretendo reflejar hechos ni formas individuales de sentir. Lo que busco es el espíritu del hombre, esa esencia fundamental que permanece en el tiempo y que está en todos los lugares", escribiu Terré en 2004. Moitas desas escenas, principalmente na Cataluña e Galicia dos anos 50, 60 e 90, saen agora á luz para demostrar cá etiqueta de "documentalista" quedase corta para un autor que "conmove dende o amor e o respecto ás persoas".

Estampas cotiáns de festas en Vigo, o mercado de Lugo, feiras de Lalín e Santiago, unense ás capturadas no circo de Barcelona ou nas praias onde residían as viúvas de pescadores en Albufeira (Portugal). Todas elas en branco e negro, co obxectivo recollendo as sensacións dos seus protagonistas e sen máis intención que ser fiel á realidade."Me gustaría que algunos de los protagonistas de las fotografías se reconozcan cuando vengan a ver la exposición. Estoy segura de que él estaría emocionado", di a súa filla Laura Terré.

Este recorrido antolóxico formado por 160 fotografías que conforman un reler da obra deste catalán afincado en Galicia dende 1959 ata a súa morte. Sempre defendeu seu carácter non profesional, reivindicando súa independencia e liberdade fronte ás presións externas. Metódico e paciente no traballo, logrou algunhas fotografías que trascenderon como referentes dunha época. En 2008 gañou o premio PHotoEspaña Bartolomé Ros.

Máis:
http://www.ricardterre.com/cndex.htmlhttp://tienda.lafabrica.com/en/obras-maestras/2628-ricard-terre.html
http://www.elmundo.es/elmundo/2011/05/20/galicia/1305909115.html
http://www.farodevigo.es/sociedad-cultura/2011/05/20/barrie-exhibe-vigo-obras-maestras-ricard-terre/546453.html

A diferenza entre ter enterrado a un familiar nun cemiterio ou nunha cuneta…

por abc

Eu, non son créente, non entendo a diferenza de estar enterrado nunha cuneta nunha horta, no mar ou un cemiterio, inda por riba despois de estar 60 anos morto. Son donante o día cá 'palme', se o meu corpo non é máis que unha 'piltrafilla' para a ciencia, que me enterren onde mellor lles pareza.

Agora ben, si alguén a quen ti queres sácano da casa danlle un paseo mátano e lévano a unha cuneta, amais da rabia e dor intentas honrar a súa memoria dándolle unha sepultura a teu entender digna (da igual que sexa católica protestante… ou tiralo ao mar). É o mínimo que se pode facer como ser humano, aínda que non o pareza quedan fillos daqueles das cunetas. Son como os pais de Marta del Castillo, non lles dará o mesmo pensar ca súa filla esta morta, non aparecelo cadáver a que apareza aínda que sexa nun vertedoiro. É nin máis nin menos que poñerlle un punto final á unha situación, non só unha coma, un guión, uns puntos suspensivos e cambiamos de liña. Sabendo que están aí, sabendo que hoxe poden ser identificados, os familiares das vítimas do franquismo están en todo seu dereito en pedir a busca e exhumación dos restos, tratase non só de relixión, de vencedores e vencidos tratase de conciencia humana, de non agochar o que somos…

        

Canto non máis, creo có realmente importante, se se busca o respecto ás vítimas, é eliminar eses faraónicos mausoleos, pretensiosos como o Val dos Caídos, lugar de peregrinación de nostálxicos da ditadura.

Ben, en cuanto a laicismo estou plenamente convencido, non se ten acadado en ningún momento neste pais, de feito aí segue vixente o concordato coa santa sede, traducido en prebendas fiscais a igrexa católica ou o complot para pagar ensinanza concertada católica, aínda que xa se sabe isto é porqué é moito mellor, 'ondevasparar': somos o que comemos…!!

Máis:

http://www.memoriahistorica.org.es/joomla/

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/mataron/Galicia/elpepiautgal/20111113elpgal_9/Tes

http://www.elpais.com/articulo/espana/Obligados/cavar/propia/fosa/elpepiesp/20090807elpepinac_10/Tes

Fotografía: Lee Miller

Catro anos despois da última gran exposición de fotografía dun dos personaxes máis relevantes do século XX, (o surrealista Man Ray (Outono 2007), a Fundación Nova Caixa Galicia volve á carga cunha magnífica exposición inédita en España, dedicada, esta vez, a súa discípula e amante) a fotógrafa Lee Miller. O montaxe, que por primeira vez abarca tódalas facetas creativas da autora, foi xa clausurada en A Coruña e Vigo e rexistrou máis de 65.000 visitas dende a inauguración en xuño pasado.

A fotógrafa Lee Miller (USA 1907-1977) considerada como unha das artistas máis singulares do século XX que foi, ademais, musa e amiga de grandes creadores como Man Ray ou Pablo Picasso e regresa á Coruña nunha exposición antolóxica da súa obra, que compila un centenar de instantáneas tomadas ao longo de máis de 40 anos.

Xa visitara A Coruña en 1956 co seu marido, Roland Penrose, cando escribía daquela unha biografía de Picasso, a quen tomou máis dun milleiro de fotografías, sendo algunhas delas incluídas nesta exposición.

Nacida en Nova York, ao longo dos seus setenta anos de vida, destacou como fotógrafa en campos tan dispares como a moda e imaxes impresionantes de guerra, xa que foi a única muller reporteira que que acompañou coa cámara o exército estadounidense dende Normandía até a rendición de Alemaña, da súa cámara tamén saíron algúns dos retratos máis importantes dos artistas do seu tempo.

Seu resultado pola fotografía lévaa a trasladarse a Paris (no 1929) para aprender a técnica de solarización co mestre Man Ray, co que traballou como asistenta de estudio e co que tivo un apaixonado romance. Deste período destacan os fantásticos retratos de Picasso, Jean Cocteau, Ernst, Man Ray e Tápies entre otros, personalidades do mundo artístico parisiense da época. Pouco despois, en 1932, regresa a Nova York e monta un estudio de fotografía co seu irmán, no que sigue retratando a personalidades coñecidas como el pintor surrealista Joseph Cornell ou a actriz Lilian Harvey, ambos na exposición. Dous anos despois, casase co empresario exipcio Aziz Eloui Bey, co que se traslada ó Cairo e acaba producindo seu conxunto de fotos artísticas surrealistas máis relevante. Tres años despois, xa cansa de Exipto, deixa ó seu marido e trasladase de novo a París, en ónde coñece ao que será o seguinte esposo e pai do seu fillo, o pintor surrealista británico Roland Penrose.

Comezou como modelo fotográfica en revistas de moda, converténdose rapidamente en fotógrafa de publicidade. Das reportaxes de moda, pasou a correspondente de guerra para a revista Vogue, converténdose así, con Margaret Bourke-White, na pioneira do que hoxe se coñece como fotoxornalismo. En 1939, co estourar da II Guerra Mundial, no Reino Unido empeza seus crus foto reportaxes, evidenciando momentos como o London Blitz en setembro 1940; a Liberación de París Agosto 1944, ou os terrores dos campos de concentración de Buchenwald e Dachau. Todos estes momentos da súa vida foron documentados nesta exposición, grazas a unha valiosa selección de fotografías recuperadas polo seu fillo Antony Penrose, que para a presentación da exposición viaxou á Coruña, subliñou que a súa nai non deu importancia ao seu traballo e acantoou a súa obra, a cal sorprendeu a todo o mundo pola calidade cando foi achada despois da súa morte, il foi quén a descubriu nuns baúis os máis de 60.000 negativos que deixou, e leva anos difundindo a súa obra polo mundo. Penrose afirmou cá obra da súa nai caracterizase por ser a dunha muller 'apaixonada pola liberdade e a xustiza' e incidiu na profunda pegada que lle deixou o surrealismo, que nunca abandonou completamente aínda cando este movemento perdera auxe, Miller impregnou o seu traballo da influencia que lle veu dada pola relación que mantivo con Man Ray e o círculo de artistas no que se movía: Duchamps, Picasso, Magritte, Cocteau e quen sería o seu marido, Roland Penrose.

Considerada erroneamente por moitos historiadores como unha personalidade histórica de segunda fila, Lee Miller, amais de traballar como modelo fotográfica, unha das máis importantes fotoxornalistas, destaca sobre todo por ser unha activista convicta do movemento surrealista internacional dos 30. Polo que esta mostra, constitúe non só un percorrido pola vida da fotógrafa, senón tamén unha viaxe pola historia da primeira metade do século XX.

Organizada de forma cronolóxica e dividida en tres salas distintas, a mostra componse de 96 magníficos documentos fotográficos, algúns deles iconas da fotografía do século XX, que comproban a valiosa achega de Miller á historia da fotografía. Coñecida pola súa rechamante beleza exterior e pola su marcada personalidade, esta fotógrafa nunca titubeou á hora de cambiar de cidade ou estilo de vida para manterse activa e creativa.

Morreu de cancro en, en 1977. Foi incinerada e as súas cinzas espalláronse no seu xardín de herbas en Farley Farm House. O xardín exhibe obxectos de arte, tales como xigante caído, criatura mariña, e a muller axeonllada, as coleccións privadas de Miller-Penrose, seu propio trabajo e algunhas pezas favoritas de arte.

   

  

Máis: 

http://www.leemiller.co.uk/
http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2011/06/22/0003_201106G22P36996.htm
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/alter/ego/femenino/Man/Ray/elpepiautgal/20110622elpgal_15/Tes

…e despois do 20N

por abc

Un 71% dos electores NON votou Partido Popular. Imos ter de presidente a un dos responsables da burbulla inmobiliaria. Os cidadáns non somos mercancías en mans de políticos e banqueiros. ¡¡ Rajoy Dimisión !!

A interpretación máis común nos medios de comunicación españois é cá poboación virou cara a dereita, elixindo masivamente ao partido conservador. Con elo sinalase que existe un amplo apoio ás propostas electorais deste partido, centradas nas necesidades de facer recortes masivos de gasto público. Rajoy sinalou na campaña que, excepto as pensións, ningún outro capítulo do presuposto se salvaría da 'austeridade' no gasto público. Pero os datos din o PP conseguiu só o 29% do voto do censo electoral, é dicir, de tódolos españois adultos que podían votar. Co cal o 71% non lle votou.

Non será, pois, un mandato popular para que o PP ou CiU fagan política de recortes, se entendemos por mandato o desexo da maioría dos cidadáns. En realidade, as enquisas mostran cá maioría da poboación non está de acordo con tales políticas, senon outras alternativas, moitas das cales nin sequera son consideradas (enquisa do CIS de 2010/2011).

O bipartidismo é a alternancia de dous partidos políticos no poder. EEUU, un exemplo onde demócratas e republicanos rotan no poder cada certo tempo sen outra alternativa e onde a abstención chega as veces ó 50%. O típico bipartidismo europeo asentase na aparente oposición esquerda/dereita, pero as políticas económicas de progresistas e conservadores durante os derradeiros anos estiveron dirixidas a fomentar e desregularizar as finanzas, reducir a presión impositiva sobre os que máis teñen deixando en precario as condicións de traballo. España é un claro exemplo de bipartidismo: PP e PSOE altérnanse no goberno pero apóianse para sacar adiante o que chaman 'políticas de Estado'.

Cando remata un ciclo político cambia o partido no poder, pero sempre están de acordo en determinadas cuestións que afectan excesivamente nos cidadáns. Nos últimos anos, PP e PSOE entendéronse a perfección en cuestións claves: a lei 15/1997 que autoriza a participación de empresas privadas na xestión do sistema sanitario; as leis de estranxeiros que deixan sen dereitos de cidadáns a milleiros de persoas; a falta de interese de ambos para perseguir a corrupción; a non reforma do Senado; a reforma da lei de caixas converténdoas en bancos; o peche da subcomisión para a reforma da lei electoral, creada en 2008; a votación conxunta contra a dación en pago, una solución que faría desaparecer a débeda hipotecaria ao entregar as chaves da vivenda ó banco; e como colofón a reforma constitucional express sobre o teito de gasto das autonomías, aprobada en setembro sen referendo.

Se votamos un ollo aos anos previos á crises, comprobamos a coincidencia dos dous partidos nas políticas económicas. E, o que é máis importante, descubrimos có desequilibrio social e económico, é una tendencia que comezou durante os anos do boom inmobiliario.

Entre 1994 e 2006 o salario medio perdeu un 2,4% de poder adquisitivo e a débeda das familias medrou seis veces (225%) máis rápido cás súas rendas dispoñibles (39%). En contraste, entre 2002 e 2005, anos nos que gobernaron tanto PP como PSOE, os 10% máis ricos da poboación incrementaron o seu patrimonio cerca dun 50%. No año 2005, en plena algarabía do ladrillo, as empresas que máis ganaron na bolsa foron as líderes do sector construtor/inmobiliario.

A crises trouxo un novo consenso entre PP e PSOE, ambos sitúan o problema da economía española no déficit público, a débeda das familias e no mercado laboral. O debate electoral versou sobre quén recortará menos, pero ningún dos partidos cuestionou a necesidade de axustes. Tampouco escoitamos cómo se van reducir as cifras do paro nin a temporalidade no emprego, as máis altas da Unión Europea grazas ás sucesivas reformas laborais feitas polo ródelo dos dous partidos maioritarios.

En relación á necesidade imperiosa de recortes sociais, dicir que España é o país de Europa onde menos se gasta en benestar social por habitante, convén recordar, o gasto social no noso país apenas alcanza o 20% do PIB mentres na media europea sitúase no 27%, en España ven diminuíndo dende 1993, onde era o 24% da riqueza nacional. En educación o gasto público é un dos máis baixos de Europa, consecuencias: baixa calidade da escola pública e alto índice fracaso escolar. En sanidade, o gasto público esta moi lonxe da media europea, resultados: interminables listas de espera e en consecuencia destrución de eficacia e equidade. Está entre un e dous puntos mais baixo do PIB có dos países máis avanzados, sen embargo, o porcentaxe en gasto sanitario privado incrementouse alcanzando o 29,2%, cando a media na EU é o 23%. Estes recortes de presuposto sitúanos nos últimos lugares en número de camas por 100.000 habitantes. En materia de pensións estamos lonxe do que sucede en países do noso entorno e nos servizos de axuda ás familias atopámonos a distancias siderais das nacións máis avanzadas da UE, o cal limita a incorporación da muller ao mercado laboral e condiciona a revitalización demográfica. Sobre o problema de acceso á vivenda, nada dun plan de aluguer social, ni dación en pago para acabar coa débeda das familias. Últimos datos, din que nestes momentos hai 300 desafiuzamentos día e nos próximos dous años esperase cá cifra aumente ata os 500 diarios. Os bancos españois verán incrementado o seu xa enorme patrimonio inmobiliario e moitas familias quedarán endebedadas de por vida.

Os que seguen ganando coa crises non sofren ningún recorte. Os bancos españois son propietarios de máis do 50% da débeda española. Seu negocio é sinxelo: reciben préstamos do Banco Central Europeo ao 1% de interese, e logo mercan bonos públicos do Estado español o que lles reporta unha rendibilidade en torno ao 7%. Conviría, pois, ser máis precisos nas propostas. Non é éstrano que algúns cidadáns decidiran votar directamente en sucursais bancarias.

É lamentable, cá reforma do sistema electoral non se logre sen os partidos maioritarios, aínda sabendo que renuncian a parte do seu poder, que non teñan unha sincera vontade de mellorar a democracia e a representatividade.

Neste contexto evitaríase que o espallamento da esquerda provocase o predominio da dereita e permitiría o votante elixir libremente e en conciencia, mentres que agora en case que tódalas circunscricións, algúns vense forzados a votar a un partido grande para non quedar sen representación.

O bipartidismo rompese coa vontade política de ser demócrata. O PSOE, PP, CIU e PNV, non queren cambialo, son as forzas políticas beneficiadas, polo que prefiren seguir xogando nese espazo privilexiado que lles temos regalado.

O PP, con maioría absoluta, ten menos votos (10 millóns) que o resto do Congreso, recibiu o apoio de 3 de cada 10 españois con dereito a voto. O 29% exactamente, non entendo como se pode dar tanta importancia a súa vitoria cando 10 millóns de persoas non senten confianza na clase política, as eleccións para ser xustos ganounas a abstención… inda que de todos xeitos a culpa de que gane o PP sempre será dos que votan o PP.

Entre as dúas opcións maioritarias, se crees có PP creará emprego, se sentes que non goberne o PSOE por medo á dereita, se confías no cambio do PP…, espero que estas letras muden a túa opinión. Unha cousa é segura, a crises é tamén unha estafa, como o boom inmobiliario. Non caer no engano de que o problema é só o PP ou o PSOE. Nós non podemos confiar en quén nos engana, nós temos que confiar na xente que seguirá coas mesmas ganas de cambialas cousas o día antes e o día despois das eleccións.

Nin o ascenso de Marianico I ‘el Grande’ nin o ‘como díos manda’ tranquiliza ós mercados, como tampouco as estupendas medidas de Zapatero, Salgado, Corbacho etc…, aínda que o dixeran. Rajoy será obediente a determinados mandatos (Merkel, axencias, cotizacións bursátiles, subas e baixas da párenta, digo, prima de risco) como o foi a última metade de goberno Zapatero, recordemos que na oposición Rajoy dicía que gobernarían sen inxerencias externas, Artur Mas a menos de 48 horas das eleccións fai en Catalunya recortes e reformas que non viñan no seu programa, evidentemente planeadas antes das mesmas, como as fixo Zapatero, fará Rajoy e faría Rubalcaba, os gobernantes actuais comprometéronse en baixar o déficit un 3 % no 2013 e máis nos seguintes anos. Ningún (PP, PSOE, CiU) ten explicado cómo.

É triste que teñamos o neoliberalismo heavy no goberno, pero non vale que estivese o moderado do PSOE. Creo que terémonos que ir preparandonos para unha ofensiva moi dura contra os recortes, que viran, serán brutais, e represión se medra a loita, intensificarase. É irremediable, tanto como a necesidade de unión de esquerda e movementos sociais cara unha transformación da realidade. Ademais existe un hándicap considerable, un medo enorme na sociedade, un medo paralizante. Traballar non se considera un dereito, senón un privilexio. Conformámonos con non ser despedidos, aínda que nos rebaixen substancialmente o salario. Chegaremos a situacións de semiesclavitude, e peor, probablemente legalizadas, moita xente ve a solución no empeoramento da vida dos que nada tivemos ver con esta crises... Un erro pensar que tódolos políticos son iguais… Que pasen os tecnócratas... O contexto de globalización fixo anacos os atributos clásicos da soberanía do Estado/nación: fronteiras, moeda, defensa, cultura, etc. Os estados limítanse cada vez máis a xestionar nun territorio concreto as necesidades da economía global. A esquerda/dereita no espectro parlamentario, defénden en xeneral os mesmos intereses, as mesmas ideas sobre o crecemento e competitividade. Os tecnocratas ou"Goberno de ninguén" é o poder que nos promete o rescate da catástrofe... cando son en realidade ex directivos dos bancos máis tramposos do mundo.

Grecia e Italia serían os laboratorios de futuro. O experimento non vai mal. Para empezar, pódese facer. Estes dous Golpes de Estado non provocaron escándalo na opinión pública 'demócrata', creo eu... Ninguén elixiu a Monti nin a Papademos. Ninguén votou os programas que van a levar a cabo, pero os parlamentos refrendan ambos gobernos, e resignados, cando non entusiasmados. Esperan unha saída desta agonía.

“A falla de políticos facilítanos as cosas” (Mario Monti)
“Papademos nunca estivo involucrado en política. Sabe o que hai qué facer” (Thanos Papasavvas, xefe de Investec Asset Management)
“Para salvar a Italia hai que apostar pola credibilidade e a responsabilidade. Hai que ser prudentes con ir ás eleccións” (Franco Frattini, ministro de Exteriores).

Foise a dereita vergoñenta, papel asumido polo PSOE e chega a dereita dura e sen complexos.

De monarquía, fin de ETA, Amaiur e clero, falaremos no bar… Bendito fútbol!!

ANTES DA XORNADA DE REFLEXIÓN

por abc

Porque se empeña Rajoy en esquivar os temas críticos, en agocharse no común, en non precisar nunca como alcanzar o paraíso prometido. Ninguén se parou a pensar que as súas receitas de seren publicas, provocarían rexeitamento, é dicir, prexudicaríano nos comicios. Non nós chega aos votantes, coas confabulacións e os trapicheos nos lugares onde goberna o PP… Esperanciña en Madrid a raíña das privatizacións, Cospedal acaba de chegar e convértese na raíña do recorte… O derroche no Concello de Madrid ou na comunidade Valéncia… cacarexantes políticos de corral, gurtelianos de Rajoy...

Contrasta a faciana de anxo de Rajoy hoxe, coa agresividade dos derradeiros oito anos, esta metamorfose non sorprende a ninguén?

Quén nos garante que non sexan como antes?

E, coa maioría absoluta?

Tedes cavilado se se creará emprego só cun cambio de Goberno?

A dereita hoxe cohesionada, agocha baixo o paraugas do PP, a toda unha extrema dereita, un tea party de conservadores, fundamentalistas católicos, xenófobos, neoliberais… de tódalas raleas que só a forza magnética do poder, aglutina… Todos reclamaran a súa parte do botín unha vez pasado o 20N…

Difícil atopar un Goberno máis amigo do clero, un Goberno máis amigo de empresarios. Que motivos ten Rajoy contra dos que están contra o esmorecemento do sector publico, contra os privilexios dos que máis teñen, contra o retroceso ideolóxico, ou contra a perda de dereitos que tantos anos levou acadar?

Rajoy fixo un programa o suficientemente xenérico, para incumprilo conscentemente facendo o que lle veña en gana. Non creo có problema do paro se resolva cun cambio de Goberno; en Europa faremos o que ós qué mandan queiran, como pasou en Grecia e Italia... O BCE, FMI, Goldman & Sachs, Standard & Poor's etc, etc... Quitan e poñen gobernos o seu capricho, fannos crer cá política fracasou e son necesarios 'técnicos', é dicir uns empregados o seu servizo. A clase política entrégalles o poder a uns tipos que non foron elixidos democraticamente e agora son Primeiros Ministros!!! Para quén traballan estas persoas? A qué intereses responden? Os Mercados mandan os Gobernos obedecen, nós somos reféns das súas conveniencias e caprichos, as nosas vidas perténcenlles.

Sr. Rajoy isto non é 1996 xa non temos empresas públicas que privatizar e non podemos contar co diñeiro da Unión Europea... Na Europa do euro, os chamados Mercados terán mans libres para facer a política que queiran; a partir do 20N xa só quedara, paréceme, un Goberno de 'esquerdas', que pasara logo cando Sarkozy e Merkel caían como pronostican… Nós, outra vez co paso cambiado?!

Tenro amor

Se como din os do PP: as pensións manterán o poder adquisitivo, non tocaran as prestacións de desemprego, non subiran o IVE, non haberá copago sanitario… A única vía de activos sabedes cal é? …entendo que outra vez os soldos dos funcionarios, unha reforma laboral que provocará unha baixa nos salarios, argumentando motivos económicos, iso, ou non cumprir promesas. De onde sae a pasta, como se gasta e en qué?

En vez de planear como acadar máis pelas, como estimular a economía; o que fan é baixarnos a paga semanal como facían os nosos pais cando eramos adolescentes.

O que non quere dicir có PSOE sexa garante do contrario… as probas ma remito…Que vostede o reflexione ben!

Recortar non é aforrar

Por abc

Recortar os gastos dos centros, reducir os servizos, o profesorado (prescindindo de interinidades, evitando substitucións, amortizando xubilacións), aumentar o alumnado por aula, as horas lectivas do profesorado, etc. etc.... e, o mesmo tempo crear novas axudas a centros privados elitistas nos que se selecciona o alumnado por sexo ou polas súas crenzas relixiosas, como é o caso de Pereiro de Aguiar en Ourense, son medidas que van ter consecuencias desastrosas para o sistema público de educación, a curto, medio e longo prazo. A educación é un dos piares nos que se apoia o futuro dun país; a súa fortaleza ou debilidade posibilita, ou non, unha poboación preparada para afrontar os retos na sociedade futura, é unha inversión necesaria. Non facelo aumentara a pobreza, a marxinación os problemas sociais, ademais do fracaso escolar (en España nos últimos 10 anos un 7% e hoxe en día taxas do 31,2%). Lembremos que Europa instou os países membros a reducir o fracaso escolar en 2012. Recortar a inversión en educación non parece o camiño para cumprir o obxectivo. Se esta é a solución á crise que nos ofrece o Partido Popular, é evidente a falta de ideas e a grave confusión de partida,“recortes de servizos básicos”  non é o mesmo que aforro ou “austeridade”. Trátase de (educación e sanidade públicas) e non estampas (visitas do Papa, autopropaganda, desviación de diñeiro público ao ensino privado, a sanidade privada…)

Ante este panorama revolto, a estratexia de gobernantes como Esperanza Aguirre é previsible: enfrontar a os pais/nais cos profesores. Despois lanzar mensaxes maliciosos para poñer a poboación contra os docentes (son uns privilexiados, teñen traballo de por vida, votan poucas horas, gozan de moitas vacacións…), o seguinte previsible paso é crear división entre pais/nais e profesores.

Cando, debería ocorrer o contrario: cá comunidade se unise en defensa dos profesores, porque en realidade non estamos falando de condicións laborais, non só, senón do sistema educativo que queremos. E ninguén que coñeza minimamente cómo están hoxe os centros pode crer cá ensinanza non se resentirá, ou, como sosteñen, vai a estar mellor que nunca.

Galicia é un país no que ágora, por exemplo, non hai diñeiro para ensinanza, nin garderías ou sanidade pero sí millóns para determinados medios (autopropaganda). Pero como dicilo, pouca xente se decata. E logo temos medo a poñer en valor o noso, medo a defender as nosas ideas e medo a los otros.

Así que xa sabedes: o que prexudica a os pais/nais non é a Folga, senón as medidas que deterioran a educación. E contra esta ofensiva, os profesores sós non poden, necesitan que esteamos detrás, o seu carón, non enfronte, como pretenden algúns.

Son necesarias as protestas e presión cidadán contra o decreto de Xestión Integrada. (área única)

Por abc

Considero necesarias, as mobilizacións da poboación desta comarca, O Bolo e Trives, contra el decreto de Xestión Integrada que anula as áreas sanitarias actuais para crear unha única na capital. Como as 4.500 persoas, inda que xa cansas de ano si e outro tamén, en xuño do 2010 manifestábanse pedindo manter a área sanitaria. Non queda outra que saír a rúa, o decreto creará tanta dependencia de Ourense que Valdeorras e Verín dependerán do cá capital decida, e seus habitantes converteranse sanitariamente en "cidadáns de segunda"

Pouco despois de vencer nas eleccións locais e autonómicas, véndose xa ganadores nas xerais, o presidente Feijoo e a conselleira de sanidade Pilar Farjas, non agardaron o remate das vacacións e veñen de quitar barreiras e favorecer e estimular o sector privado con concesións, unha vez máis fomos enganados coma parvos, as agochadas, sen consultar cos traballadores, correndo e sen discusión, coa publicación no Diario Oficial de Galicia (DOG do 05/08/2011) do decreto polo que deixan en suspenso a área sanitaria, establecese a Xerencia Integrada de Ourense-Verín-Valdeorras, o Partido Popular quita a máscara e, unha vez máis coa mentira, xa que a conselleira comprometerase no seu momento manter a área, cambia a política sanitaria, e víronse cumpridas as sospeitas e as advertencias feitas neste sentido con antelación polas forzas vivas en Valdeorras.

Se ata o de agora existían tres centros de referencia na provincia de Ourense: o Complexo Hospitalario de Ourense (CHOU), o Hospital de Verín (practicamente integrado en Ourense), e o Hospital Comarcal Valdeorras (HCV), este mantíñase como area independente. Como será o futuro da sanidade pública ourensán coa decisión adoptada pola Consellería de Sanidade sobre as áreas sanitarias da provincia?

Segundo advertiran recentemente os sindicatos e a oposición socialista e nacionalista, a intención da Consellería de Sanidade era crear unha única área na provincia. E neste sentido, PP e algúns facultativos advertiron de que “todo parece indicar que así será porque, entre otras cosas, la Xunta, asegura que no se suprimirán servicios sino que se reordenarán para ganar en ‘eficacia’” (?).

Con este decreto de Xerencia Única dispónse para as areas sanitarias que ata o de agora había na provincia ourensán, a de O Barco pasa a integrarse nunha única estrutura directiva chamada Xerencia Executiva. Esta xerencia asumirá a xestión da atención especializada, primaria e sociosanitaria do que ata o de agora era área de O Barco, pero toda a estrutura  vai depender, de igual xeito que a de Verín, dunha Xerencia Integrada de Ourense, co cal, a partir da entrada en vigor deste decreto, todas as necesidades, tanto económicas como materiais e de recursos humanos ou xestión, pasan a depender totalmente do que se decida na Dirección de Ourense, o meu entender, a verdadeira clave desta reforma feita pola Xunta de Galicia é centralizar a xestión da sanidade pública ourensán e deste xeito estrangular o sistema de saúde a través da redución de recursos económicos, técnicos e humanos para encamiñarnos cara un modelo orientado ao negocio e a súa privatización paulatina: hospitais públicos de xestión privada.

A conselleira de Sanidade, Pilar Farjas, que segue sen definir a política sanitaria, afonda no recorte de recursos en detrimento da eficacia, mentres drena as listas de espera desviando pacientes a sanatorios privados, deixando os cidadáns cun servizo sanitario de menor calidade asistencial, pon claramente en risco o estado de benestar o tempo que deixa en evidencia á comarca de Valdeorras, único motor económico da provincia, onde a evolución demográfica ten acentuado a concentración de poboación, existindo unha desigualdade crecente na distribución provincial, a supresión da área sanitaria de Valdeorras é un paso atrás, a necesidade dunha área independente ven determinada polas características de illamento da comarca, xa que o sobrecargado hospital de referencia está a máis de 100 km (1h 30’) de distancia. O decreto é a autorización para no seguinte paso desmantelar os servizos de laboratorio e raios, co cal o HCV quedara reducido a centro de especialidades con xeriátrico. A consecuencia é un maior gasto e aumento nas listas en certas especialidades.

No sistema público os custes son secundarios pois o prioritario é recuperar a saúde do cidadán. No privado, os custes son máis importantes, porque reducilos significa incrementar os beneficios. Cal é a nosa?

Manifestación en O Barco ano 1977

En consecuencia:

O que tódalas áreas sanitarias se estean sumando masivamente o rexeite da privatización debería obrigar á administración a reaccionar abandonando a estratexia de derribo do sistema sanitario público que os usuarios, independentemente do seu color político, non están dispostos a aceptar, e menos en tempo de crises cando se incrementan as necesidades de asistencia sanitaria. 

Rexeite e preocupación dos usuarios de Valdeorras coa política de privatización do sistema sanitario que se expresa de diferentes formas: redución do presuposto sanitario, desvío de pacientes a centros  privados, parálises da actividade nos hospitais públicos, por primeira vez pecháronse camas no verán no HCV, desapareceu asistencia domiciliaria de paliativos. Proxectos de supresión dos servizos de radioloxía urxente e laboratorio, supresión das ambulancias do 061 en varios puntos de Galiza… Financiamento e explotación privada dos novos hospitais e centros de saúde.

Nunha reunión da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Valdeorras: na que todo o mundo tiña claro que a actuación da Xunta  merecía unha resposta clara e contundente, anunciase o inicio dunha campaña informativa en tódolos concellos dependentes da área sanitaria de Valdeorras, que son as comarcas de O Bolo, Trives e a propia Valdeorras. Esta campaña informativa dará paso a unha traca de medias de presión, sen descartar a convocatoria de mobilizacións, elaboraron un calendario e teñen previsto volver a reunirse proximamente para analizar cada situación e planificar novas mobilizacións ata conseguir salvar o sistema sanitario público Valdeorres de seus depredadores. Por todo isto, porque é fundamental manter e reforzar os servizos públicos básicos, e evitar que os máis desfavorecidos e os que menos responsabilidade teñen sobre a crise sexan os que a acaben pagando,apoiemos as convocatorias e fagamos un chamamento á poboación e aos profesionais da saúde para que a secunden masivamente.

PRIMEIRAS MOBILIZACIÓNS DA PLATAFORMA
Serán dúas concentracións diante do Hospital no Barco:
- Mércores, 31 de agosto, ás 20:00 h.
- Mércores, 07 de setembro, ás 20:00 h.

Ver o decreto publicado no DOG nesta ligazón:
http://www.xunta.es/dog/Publicados/2011/20110805/AnuncioC3K1-020811-5070_gl.html

Máis:

http://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=905498

http://www.publico.es/espana/392885/el-sistema-de-salud-podria-ahorrar-10-000-millones-en-gastos-innecesarios

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Contas/advierte/carrera/endeudamiento/Sergas/hace/insostenible/elpepiautgal/20110807elpgal_5/Tes

http://galiciaconfidencial.com/nova/6555.html

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/topicos/Feijoo/elpepiautgal/20110518elpgal_10/Tes